::★Yamatana DAISUKI★::

Love Evil

 

 

[When I fall in love with sassy guy.]

 

 

บทที่ 1 แตกต่างแต่เติมเต็ม/ Lets me love you

 

 

สนามบินนาริตะ

 

ไม่ได้กลับมานานแค่ไหนแล้วนะ 1 หนึงไม่สิเกือบจะ 2 ปีอยู่แล้ว ซายูริ รำพึงรำพันกะตัวเอง Sayเป็นผู้หญิงที่ดูสวยและปราดเปรียวอาจเป็นเพราะบุคคลิกที่ดูมั่นใจของเธอนั่นเอง เธอเดินแบกกระเป๋าใบโตที่ดูไม่ค่อยจะเหมาะกับร่างสูงเพียวของเธอนักเดินตรงไปยังทางออกเพื่อตรงไปที่ล็อบบี้ ระหว่างทางเธอเดินสวนกับชายคนหนึงเค้ามองเธอด้วยสายตาสนใจมองจนเธอรู้ตัวว่ามีคนมอง ได้ที่ Say เก็กสวยทันทีหันไปตั้งใจจะเสยผมโปรยเสนห์ทันไดนั้นโครม!!!!Say ลงไปนอนกองกับพื้น(แป่ว) Sayรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วไปจากตรงนั้นอย่างด่วน!!!!

 

 

บ้าเอ้ยน่าขายขี้หน้าเค้าหมด นานๆทีจะมีคนมาสนใจ

 

โอ้ยฉันล่ะเซ็งตัวเอง

 

 

อย่างงี้แหละนะถึงSayจะเป็นผู้หญิงที่สวยและดูดีแค่ไหนแต่เพราะเธอเป็นแบบนี้แหละ คิตาซาว่า ซายูริ สาวสวยคู่ครึ่งไทยญี่ปุ่นคนนี้ถึงไม่เคยมีแฟนมาจนปัจจุบัน Sayเดินมาจนพ้นจากตรงนั้นแล้วเธอมองหาพี่ชายตัวดีของเธอที่บอกว่าจะมารับ พร้อมกับรำพึงต่ออีก

 

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้กลับมา (ยังดูยัยนี่พยายามจะสานต่ออารมณ์เมื่อกี้)

 

พอเหอะพอสงสัยจะไม่ WorkSayหมดความพยายามเลิกเก็กสวยซะงั้น

 

ว่าแต่ไหนบอกจะมารับไงฟ่ะ อีตา ชินยะ ทำไมมันยังไม่มาอีกฟ่ะ

 

 

หมดกันไอ้ที่เก็กสวยอยู่นานหมด Sayยกนาฟิกาข้อมือขึ้นดูเวลาท่าทีเริ่มอารมณ์เสียสาวสวยเมือกี้กลายเป็นนางมารซะแล้ว

 

 

บ้าเอ้ยเครื่องลงมาครึ่งชม.แล้วนะ ทำไมยังไม่มาอีกฟ่ะ ไอ้พี่บ้า อุ้ยคนสวยห้ามพูดไม่เพราะสิค่ะ

 

 

Say บ่นพึมพำอยู่คนเดียวแล้วตัดสินใจจะโทรไปตามจึงเดินไปที่โทรศัพท์สาธารณะแถวนั้น ที่ตู้มีผู้หญิงคนหนึงใช้อยู่ อ้ะมีคนใช้อยู่ด้วยผู้หญิงน่ารักชะมัดเลยอ้ะไม่ใช่นี่ผู้ชายนี่นาSayไม่ได้ตาไม่ดีนะค่ะแต่ผู้ชายคนนั้นสวยจิงจิง ผู้ชายหน้าหวานคนนั้นตัวผอมสูงกำลังดีผิวขาว ผมยาวมองทีแรกใครก้อต้องคิดว่าเป็นผู้หญิงแต่ว่ามองให้ดีแล้วก้อจะรู้ว่าเป็นผู้ชาย Sayเดินไปใช้โทรศัพท์ตู้ข้างๆกัน

 

 

บัตรโทรศัพท์....บัตรโทรศัพท์....อยู่ไหนนะ?Say เปิดกระเป๋าควานหา

 

อ้ะนี่ไง...หวังว่ามันคงจะยังจะใช้ได้นะ แล้วก้อเอาบัตรโทรศัพท์เสียบเข้าไปแต่โทรศัพท์มันไม่รับบัตรก้อมันเก่าแล้วนี่นาบัตรมันเก่าแล้วจิงใช้ไม่ได้

 

ว้าแย่ชะมัดเลย...หึขี้เกรียจเดินไปซื้อนี่นา ว่าแล้วก้อพยายามยัดเยียดบัตรให้ตู้โทรศพัท์ยังไงก้อไม่ได้

 

สงสัยต้องตัดใจและฉัน (มันน่าจะคิดได้นานแล้วล่ะSayจัง-คนเขียน)

 

 

Say กำลังจะขยับออกจากตู้ผู้ชายคนข่างคุยเสร็จพอดีหันมามองแล้วก้อยื่นบัตรโทรศัพท์ให้เธอ เธอหยุดเงยหน้ามองเค้า พระเจ้าช่วย!!!!สวยมั่กมากสวยกว่าผู้หญิงจิงๆอีกนะเนี่ย (โรคบ้าคนสวยกำเริบ) Say คิดในใจ

 

 

คุณครับเอาไปสิครับ ผมไม่ต้องใช้แล้ว เค้ายิ้มให้เธอบางๆ น่ารักมากมาก Say ยืนนิ่งตกอยู่ในภวังค์จนเค้าต้องสะกิด

 

คุณครับ....คุณSayรู้สึกตัว

 

ค่ะค่ะขอบคุณนะค่ะ เธอก้มหัวขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มตอบ

 

ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วเค้าก้อเดินไป

 

Say มองตาผู้ชายหน้าหวานคนนั้นจนเค้าเดินหายลับไป เธอก้มลงมองบัตรโทรศัพท์ในมือแล้วยิ้มออกมา

 

เป็นคนดีจังเลยนะ น่ารักจัง...เอาล่ะธุระฉันบ้างล่ะพี่ชาย พี่ชาย เบอร์อะไรหว่า เธอกดเบอร์โทรหาพี่ชายซักพักพี่ชายเธอก็รับ

 

สวัสดีครับ ชินยะ พูดครับ เสียงอีกฝากรับสาย

 

นี่คุณพี่ค่ะ นี่น้องสาวนายเองนะนายอยู่ไหนแล้วเนี่ย ? ฉันรอนายมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะจะต้องให้ฉันรออีกถึงเมือไหร่ ไหนนายบอกว่ามีธุระสำคัญไง ต้องให้ฉันกลับมาให้ได้เนี่ยแล้วนี่มันยังไงฮ้ะ

 

เฮ้ย !!!!ไอ้น้องบ้า หุบปากแกก่อนได้ไหม? พูดมากเหมือนไม่ได้พูดมานาน ชินยะ โวยวายมาจากอีกด้านคงทนไม่ได้หลังจากฟังอยู่นาน

 

ที่ล่ะคำถามสิฟ่ะ บ่นยาวเลยแก่นี่...บ่นเป็นป้าเลย

 

อะไรนะแกว่าใครเป็นป้าย่ะ อ่ะทีล่ะคำถามก็ได้ฟ่ะแกอยู่ไหนแล้วใกล้ถึงยัง

 

อยู่บ้าน!!!!ครับไอ้คุณน้อง ชินยะ ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบสุดๆและก็เหมือนจะรู้ตัวเอาโทรศัพท์ห่างจากหูประมาณ 10 ซม.

 

อ้ากกกกกก แกหมายความว่าไงฟ่ะแกอยู่บ้านแล้วฉันล่ะฉัน Say แผดเสียงดังลั่นเลย

 

เงียบๆไปเลยไอ้น้องบ้า ทีตอนแกไปฉันก็ไม่ได้ไปส่ง ตอนนี้แกกลับมาแกก็มาเองสิฟ่ะ

 

หนอย พูดงี้เหรอไอ้พี่แล้งน้ำใจกลับมาเนี่ยเพราะแกบอกว่ามีธุระนะเฟ้ย

 

แกไม่ต้องบ่นเลย เดี๋ยวแกไปเจอฉันที่โรงแรม K นะที่ ชิบุย่า

 

เดี๋ยวดิแก แกจะให้ฉันแบกเป้จากนาริตะเนี่ยนะ

 

ใช่แล้วครับไอ้คุณน้องเร็วๆนะครับแล้วก็ฉันก็มีคนจะแนะนำให้แกรู้จัก

 

ใครอีกอ่ะ เนี่ยเหรอธุระแก

 

ไม่ต้องมาถามมากมาเร็วๆ เหอะแก เร็วๆนะ เที่ยงนะเข้าใจ คำสุดท้ายขึ้นเสียงสูงแล้วก้อกดวางไปซะงั้น

 

อ้ะไอ้พี่บ้านี่...ยังคุยไม่ทันรู้เรื่องวางไปเฉยเลย อะไรฟ่ะ

 

 

Say วางหูโทรศัพท์ดดึงบัตรโทรศัพท์ออกมาบรรจงเก็บลงกระเป๋าอย่างดี ถอนใจแบกกระเป๋าใบโตขึ้นหลังเดินไปยังทางออกแอร์พอต เดินตรงไปที่จุดบริการแท็กซี่ไม่มีซักคันอ่ะต้องรออีกแล้ว

 

 

คอยดูนะจะให้จ่ายค่าแท็กซี่ให้เจ็บเลย (มันจะเจ็บไหมเนี่ย) ซักพักก็มีรถมา 1 คัน Say โบกรถคันนั้นรถกำลังแล่นเข้ามาจอด....รถจอดเลยไปเล็กน้อยเธอจิงต้องเดินไปขึ้น ทันใดนั้นก็มีผู้ชายคนหนึงตัดหน้าอย่างหน้าตาเฉย.....เค้าพูดกับคนขับรถ

 

 

ช่วยเปิดท้ายด้วยครับ เค้าเอากระเป๋าใส่ท้ายรถกระเป๋าประมาณ 2-3 ใบได้ เค้าเป็นชายร่างสูงใหญ่ค่อนข้างล่ำผิวขาว ผมค่อนข้างยาวสวมแว่นกันแดดด้วยแต่งตัวเนี้ยบหน้าตาดีถ้าเจอกันไม่ใช่สถานการณ์นี้ Sayอาจจะเคลิ้มได้เหมือนกันแต่ว่า.....

 

โอ้ะ...อะไรของเค้าฟ่ะอีกตานี่Sayเดินไปหยุดตรงหน้าเค้า เค้าเงยหน้าขึ้นหน้านิ่งเดินเลี่ยงไปอีกทาง Sayเริ่มหมดความอดทนเอ่ยขึ้น

 

นี่นายเรียกแล้วเดินไปขว้างหน้าเค้า

 

หืม....อะไรอีกล่ะ ตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์ไม่ดีนะไปไกลๆป่ะ เค้าทำท่าทางเซ็งออกปากไล่

 

ยังจะยืนอยู่อีก...อ่ะก็ได้มาๆเอามาสิฉันจะเซ็นต์ให้

 

เค้ายื่นมือมาทาง Say เธอปัดมือเค้าอย่างแรง

 

เจ็บนะทำอะไรน่ะยัยบ้า เค้าสะบัดมือเอามืออีกข้างกุมมือข้างที่โดนปัด

 

พล่ามอะไรของนายอ่ะ รถคันนี้น่ะฉันเป็นคนโบกนะย่ะ

 

เค้าเงยหน้ามองหน้าเธอท่าทางไม่พอใจมาก

 

แล้วยังไงเล่า (ถามโง่ๆอีตานี่-Say)

 

ก็เอาของนายลงมาซะสิถามได้

 

เรื่องอะไรฉันเอาของใส่ก่อนแสดงว่าฉันมาถึงก่อน เธอนั่นแหละไปไกลๆป่ะ

 

นี่นายแต่ฉันเป็นคนโบกก่อนนะ (อีตาบ้านี่หน้าด้านชิบ)

 

ช่วยไม่ได้!!!! ถอยไปได้แล้ว

 

ไม่มีทางจนกว่านายจะเอาของนายลงมาหรือไม่ก็ขอโทษฉันซะ

 

Sayเปลี่ยนท่าทางมายืนเท้าเอวแล้ว นิสัยไม่ยอมใครกำเริบอีกแล้ว (น่ากลัว-คนเขียน)

 

เอ่อ....ขอโทษครับคุณจะไปหรือเปล่าครับคนขับพูดแทรกขึ้นมาหลังจากยืนฟังอยู่นาน

 

ไปค่ะ/ ไปครับ ทั้งสองคนหันไปตอบพร้อมกัน

 

ฉันจะไป

 

ไม่ฉันตะหากล่ะ เอาของนายลงมา!!!!

 

เรื่องอะไรล่ะ

 

ทั้งสองคนเถียงกันไม่มีใครยอมใคร มีเสียงหนึงดังแทรกขึ้นมา

 

ทำอะไรของนายน่ะ อาคานิชิ (เผยชื่อพระเอกแล้ว-คนเขียนงับ)

 

เจ้าของเสียงเดินตรงเข้ามาที่ 2 คนนั้นตรงมาหยุดตรงหน้า 2 คนนั้นที่ยืนเถียงกัน Sayไม่สนใจมัวแต่ขเม่นชายตรงหน้าจึงไม่ได้หันไปมอง

 

อ้าว คาเมะนายมาได้แล้วเหรอไง? เค้าหันไปมองหน้าเพื่อนเค้าที่เดินมาพูดตอบไป

 

ไม่มีไรหรอกแค่ผู้หญิงโรคจิตชอบหาเรื่องน่ะSayเอาเท้ากะแทกพื้นไม่พอใจ

 

นายว่าใครโรคจิตย่ะ ไอ้คนไร้มารยาท เธอด่าสวน

 

เอ้ะนี่เธอกล้าด่าฉันเหรอ รู้ไหม? ว่าฉันเป็นใคร

 

ไม่รู้แล้วก้ไม่สนด้วย ฉันรู้แต่ว่านายนั่นแหละที่โรคจิตไร้มารยาท

 

ไม่รู้งั้นเหรอ หึหึ เห็นไหม คาเมะยัยนี่จิตจิงๆด้วยล่ะ เค้าพูดพลางส่ายหน้าแล้วชี้นี้ไปที่ Say ให้เพื่อนเค้าดูเธอเลยปัดมือเค้าให้เจ็บอีกครั้ง

 

เฮ้ย!!!! เจ็บนะ 2 หนแล้วนะยัยนี่ เค้ายกมือขึ้นเหมือนจะผลั่กเธอ เธอเองก็เหมือนกันกำหมัดเตรียมจะต่อย ชายที่เดินเข้ามาเห็นดังนั้นจิงรีบเข้ามาห้ามตรงกลางระหว่าง 2 คน

 

เอ้ะๆ พอเลยพอแยกกันเลยหยุดเดี๋ยวนี้เลยทั้งคู่เลย

 

ทั้งคู่แยกออกจากกัน Say พึ่งจะสังเกตุมองอ้ะมี่มันผู้ชายสวยๆคนนั้นนี่นาเค้าเองก็พึ่งจะสังเกตุเห็นเหมือนกันว่าเป็น Say ทั้ง 2 มองหน้าแล้วก้อพูดขึ้นพร้อมกัน

 

อ้ะคุณ นิ่งไปเกือบๆ2วิ เธอส่งยิ้มให้เค้าเค้าก็ส่งยิ้มตอบเธอ (จะจีบกันอีกนานไหม?-อิท่านบ่นในใจ) เธอพูดขึ้นทำลายความเงียบ

 

คุณนั่นเองเมือกี้ขอบคุณนะค่ะ พูดพร้อมกับก้มศีษระให้

 

ไม่เป็นไรครับพอดีผมก็ไม่ได้ใช้แล้วน่ะครับ เค้าโบกมือน้อยพร้อมกับยิ้ม

 

นี่รู้จักกันด้วยเหรอ อีตาจินทนไม่ได้จึงถามขึ้นมาแต่ไม่มีใครสนใจ คาเมะโบกมือประมาณว่าอย่ามายุ่ง

 

ไม่ใช่ไม่ใช่คือเจอกันเมือกี้น่ะ หันไปตอบจินแบบรีบๆแล้วหันมาสนใจ Sayต่อ

 

ผู้ชายนิสัยแย่คนนี้เพื่อนคุณเหรอค่ะ

 

อืมครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ

 

เฮ้ๆ นายไปขอโทษยัยนี่ทำไมน่ะ

 

จินนายเงียบไปเลยป่ะ เค้ากำลังจะอ้าปากพูดต่อเงียบลงทันทีแล้วก๋ทำค้อนใส่แล้วหันไปอีกทาง (เมะนี่นายเห็นยัยนี่ดีกว่าฉันงั้นเหรอเชอะงอนแล้วนะ-จินบ่น-555+-คนเขียน)

 

ไม่เป็นไรค่ะ งั้นถือว่าตอบแทนเรื่องเมือกี้ ฉันยกให้ล่ะกันค่ะงั้นฉันของตัวก่อนนะค่ะ

 

ครับ เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้คาเมะแล้วก๋หันไปแยกเขี้ยวใส่จินเค้าพูดขึ้นไล่หลังเธอ

 

น่าจะไปได้ตั้งนานแล้วSay ได้ยินเข้าก้อชะงักหันมาเตะเข้าที่หน้าแข้งอย่างแรงแล้วเดินจากไปอย่างไม่สนใจ

 

โอ้ยยัยบ้านิ ผู้หญิงอะไรฟ่ะ ชอบใช้กำลัง พูดพร้อมกับยกขาขึ้นมากุมเอามือ 2 ข้างถูไปมา Sayเดินไปโดยไม่สนใจเสียงด่าที่ตามหลังมา มีแท็กซี่มาพอดีเธอจิงโบกแล้วขึ้นรถไป รถขับผ่าน 2 คนนั้นเธอส่งยิ้มให้กับคาเมะแต่กับจินเธอยังคงแยกเขี้ยวให้เหมือนเดิม..........

 

 

คาเมะนายรู้จักยัยนั่นด้วยเหรอไง มือยังถูขาไปมาอยู่เลย (555+คนเขียน)

 

ไม่รู้จักหรอกก้อบอกว่าเจอเมือกี้ พอดีฉันยกบัตรโทรศัพท์ให้เค้าน่ะ

 

อืมงั้นเหรอ ไม่รู้จักก๋ดีแล้วผู้หญิงอย่างนี้ชาตินี้อย่าเจออีกเลยให้ตายสิ

 

หึ งั้นเหรอแต่ว่าฉันว่าเค้าน่าสนใจออกนะ หายากนะผู้หญิงที่กล้าเตะท่าน อาคานิชิ จิน

 

แห่ง KATTUN ได้เนี่ย พูดพร้อมกับยิ้มให้

 

ไม่ต้องมาพูดมากเลย เพราะนายนั่นแหละฉันเลยต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

คาเมะเกาหัวเอานิ้วชี้ตัวเอง (นั่นมันเพราะนายปากไม่ดีเองไม่ใช่หรือไง)เค้าคิดในใจ

 

เอาน่า ไปกันเหอะป่ะนายนัด ยามะชิตะไว้ไม่ใช่หรือไงเค้าตบบ่าจินดันให้ขึ้นรถ

 

อืมช่ายแล้วฉันนัดหมอนั่นไว้ จะไปกินข้าวด้วยกันซื้อของมาฝากด้วยล่ะพอพูดถึงพีจังอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเลย

 

ทั้ง 2 คนเดินขึ้นรถไป 2 ไอดอลหนุ่มพึ่งกลับจากการไปถ่ายแบบเซ็ตพิเศษกัน 2 คน(ต้อง ฮาวายค่ะต้องฮาวายเท่านั้น-คนเขียน)

 

 

*********************

 

 

 

 

โรงแรม K ชิบุย่า.....

 

ที่ล้อบบี้โรงแรม Shin นั่งรอการมาของน้องสาวตัวเองอยู่ท่าทีกระวนกระวายใจผิดกลับบรรยากาศรอบข้างที่สงบเงียบ

 

ทำไมมันยังไม่มาอีกฟ่ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี เค้ายกนาฟิกาขึ้นดูเวลาเค้ารอต่อไปซักพักเค้าก็เดินไปที่ล้อบบี้พูดกับพนักงาน2-3ประโยคเขียนโน๊ตแล้วยื่นกุณแจให้พนักงาน

 

นะครับเดี๋ยวช่วยเอาให้เค้าด้วยนะครับเธอชื่อคิตาซาว่า ซายูริ รบกวนด้วยนะครับ

 

ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะส่งให้เธอเองครับไม่ต้องเป็นห่วง

 

พนักงานรับคำพร้อมกับโค้งให้เค้า เค้าตัดสินใจขึ้นไปที่ร้านอาหารก่อนกุณแจที่เค้าฝากไว้กับพนักงานนั้นคือกุณแจห้องที่เปิดไว้เพื่อให้น้องสาวเค้าได้เอาของไปเก็บและอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เค้าต้องการให้น้องสาวเค้าดูดีเค้าจึงเลือกชุดและเครื่องประดับเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

 

หวังว่าแกคงไม่อ้วนขึ้นนะ Say

 

เค้าเดินไปกดลิฟต์เพื่อตรงไปที่ร้านอาหารที่นัดไว้มันยังไม่ถึงเวลานัดหรอกอีกตั้งเครึ่งชั่วโมงแต่ว่าวันนี้แขกเป็นคนสำคัญและเป็นเรื่องสำคัญเค้าจึงรู้สึกร้อนรนเป็นพิเศษ (จะรีบไปทำไมฟ่ะ-คนเขียน)ลิฟต์เปิดออกเค้าเข้าไปกดไปที่ชั้นบนสุดของโรงแรมนี้ ลิฟต์ค่อยเคลื่อนตัวขึ้นอย่างช้าๆใช้เวลาซักพักก้อพาเค้ามาถึงชั้นบนสุดของโรงแรมชินยะเดินตรงเข้าไปที่ร้านอาหารพนักงานต้อนรับยิ้มให้เค้าพร้อมกับกล่าว

 

สวัสดีค่ะ กี่ท่านค่ะ

 

เออคือผม คิตาซาว่า ที่จองไว้ตอนบ่ายโมงน่ะครับ

 

ค่ะคุณ คิตาซาว่า ห้อง VIP ใช่ไหมคะเชิญทางนี้ได้เลยค่ะ

 

ครับ เค้ารับคำพนักงานต้อนรับเดินนำเข้าไปในร้านและพาเค้าไปยังห้องที่เค้าจองไว้บรรยายการของร้านคนค่อนข้างพลุกพล่านอาจเป็นเพราะว่าเป็นช่วงพักกลางวันพอดีและร้านอาหารนี้มีบริการอาหารกลางวันด้วยพนักงานพาเค้ามาจนถึงห้องที่เค้าจองไว้

 

ค่ะเชิญค่ะ ไม่ทราบจะสั่งอาหารเลยไหมค่ะ ?

 

เออเดี๋ยวก่อนแล้วกันครับ ผมขอกาแฟถ้วยหนึงก่อนแล้วกันครับ

 

ค่ะ รอซักครู่นะค่ะพนักงานต้อนรับส่งยิ้มให้แล้วเดินออกไป

 

ในห้องประดับด้วยแจกันเผาไม่เคลือบสีทำให้เห็นสีโดดของดินที่ใช้ปั้นข้างฝาประดับด้วยภาพเขียนภู่กันอีกฝากเป็นกระจกใสทำให้เห็นวิวเมืองกรุงตอนกลางวันได้อย่างชัดเจน ห้องนี้ใหญ่พอจะรับรองคนได้ถึง 10 คนได้แต่แขกของ ชินยะไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกแต่เค้าอยากให้แขกประทับใจเค้านั่งรออยู่เงียบๆเกรงๆ

 

Pi PiPiPiPiPi PiPiPiPiPi เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเค้ากดรับ

 

สวัสดีครับ อ้าวแกเองเหรอมาถึงแล้วใช่ไหม ทำไมมันถึงได้ช้านักฟ่ะ

 

ใช่สิ เอออย่าบ่นได้ม่ะพอดีมีเรื่องนิดหน่อยแล้วแกอยู่ไหนเนี่ย

 

ฉันอยู่ที่ร้านอาหารแล้ว เดี๋วยวแกไปถามที่ล้อบบี้นะชั้นฝากกุณแจเอาไว้ให้แล้ว

 

กุณแจอะไร ? แกเปิดห้องทำไม

 

เออฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แกแล้วเดี๋ยวแกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะ

 

โอ้โห !!!! นี่ฉันล่ะชักอยากจะเห็นหน้าแขกคนสำคัญของแกแล้วสิ ใครกันนะมันทำให้พี่ชายฉันลงทุนได้ขนาดนี้

 

เออไม่ต้องพูดมากฉันนัดบ่ายโมงนะนี่มันกี่โมงแล้วแกรีบๆเลยเหอะ

 

จ้าๆ แหมๆแค่นี้ทำมีอารมณ์ ไปเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะคุณพี่ Say พูดจบก้ตัดสายไปเลย

 

PiPiPiPiPi PiPiPiPi PiPiPi เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีก ชินยะ กดรับโดยไม่ได้มองว่าเป็นใครโทรมาเพราะนึกว่าเป็นน้องสาวเค้า

 

อะไรของแก อีกล่ะ Say

 

เออขอโทษค่ะคุณ คิตาซาว่า หรือเปล่าค่ะ ?

 

โอ้ะ ขอโทษครับ ชิโอริ (ที่จิงอยากจะเรียกที่รัก) เหรอครับ

 

ค่ะ

 

ต้องขอโทษด้วยนะครับ คือผมไม่ทันดูนึกว่าน้องสาวน่ะครับ

 

คือไม่เป็นไรค่ะ...เอ่อคือว่า น้ำเสียงลังเลที่จะพูด

 

มีอะไรหรือครับ

 

คือว่า....คือ

 

(ไม่นะที่รักไม่...อย่าบอกนะว่าไม่ว่าง) ชินยะ คิดในใจ

 

เสียงถอนหายใจเหมือนจะรวบรวมความกล้า

 

คือว่าฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องน่ะค่ะ คือว่าโทโมะจังเค้าจะไม่ยอมมาค่ะเพราะเค้านัดเพื่อนไว้

 

ครับแล้วเค้าจะไม่มาเหรอครับ ? ไม่ได้นะครับนานทีจะนัดได้พร้อมหน้าแล้วเรื่องนี้ก็ต้องพูดพร้อมกันทุกคนด้วยครับ

 

ค่ะใช่ค่ะ ฉันเลยอยากจะขอร้องว่าให้เพื่อนโทโมะจังมาทานข้าวกับเราด้วยได้ไหม ? ค่ะ

 

โธ่ผมนึกว่าคุณจะขอร้องอะไร ได้สิครับว่าแต่คุณเถอะเรื่องนี้ให้เพื่อนเค้ารู้จะไม่เป็นไรใช่ไหม ?ครับ

 

ไม่หรอกค่ะ 2 คนนี้สนิธกันจะตายไปแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

 

งั้นก็ดีแล้วครับเดี่ยวเจอกันนะครับ (ที่รัก)

 

ค่ะ เออตื่นเต้นไหมค่ะ

 

อืมนิดหน่อยครับ แต่ตอนนี้คิดถึงคุณมากกว่า

 

หึหึ...คุณนี่นะไม่คุยแล้วเดี๋ยวเจอกันนะคะที่รัก พูดจบตัดสายไปเลยทันที (เรียกที่รักด้วย) Shin นั่งตัวแทบจะลอยจากคำเรียกแทนตัวเค้าเมือครู่นี้ เค้ายิ้มหน้าบานยกโทรศัพท์ขึ้นมองเวลาคิดในใจว่า

 

อีกไม่นานแล้ว..ที่รัก เวลาใกล้เข้ามาแล้ว (อะไรมันจะขนาดนั้นฟ่ะ-คนเขียน)

 

*********************

 

 

ทางด้านของ ซายูริ

 

จากที่คุยกับพี่ชายแล้วเธอก็ไปติดต่อที่ล็อบบี้เพื่อขอกุณแจห้องที่พี่เธอเปิดไว้ให้ พอได้กณุแจเธอตรงไปห้องพักทันทีพอมาถึงเธอดูเวลา

 

อ้าอีก 20 นาทีบ่ายโมงสงสัยต้องรีบหน่อยแล้ว เธอเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องเป็นอย่างที่พี่ชายเธอบอกเอาไว้เค้าเตรียมไว้ให้หมดแล้ว เธอเดินไปที่เตียงหยิบชุดขึ้นมาดู เป็นชุดกระโปรงกับเสื้อสูทดูสุภาพและทันสมัย

 

ดีนะที่พี่เรามันรสนิยมดี ไม่งั้นสงสัยจะแย่ ใครกันน้าที่มาทำให้พี่ชายฉันเป็นได้ขนาดนี้

 

เธอวางชุดและกระเป้าลงเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดิอเข้าห้องน้ำไป

 

 

ทางด้านของ จิน

 

เค้านั่งอยู่ที่ร้านกาแฟย่านชิบุย่า หลังจากที่แยกกับเมะแล้วเค้ากลับไปบ้านเอาของไปเก็บแล้วออกมาหาเพื่อนตามที่นัดไว้เค้านั่งรอได้ซักพักแล้ว

 

(ทำไมยังไม่มา อีกฟ่ะไอ้พีเริ่มหิวแล้วนะเฟ้ย คอยดูนะแกฉันจะให้แกเลี้ยงให้เข็ดเลย) เค้าบ่นในใจพลางมองออกไปข้างนอกร้าน นอกร้านมีสาวๆกลุ่มหนึงนั่งจับกลุ่มกันอยู่พอเห็นเค้าหันมามองก็เกิดอาการดี้ด้า เค้าส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มเยาะ (อารมณ์ว่าช่วยไม่ได้ก้อคนมันหน้าตาดี-หมั่นไส้-คนเขียน) เค้าไม่ค่อยชอบนักหรอกที่เวลาไปไหนมาไหนมีแต่คนมองแต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นาที่คนจะมองก็เค้าเป็นไอดอลนี่นา

 

(จะกริ้ดอะไรกันนักหนาฟ่ะ น่ารำคาญ ฉันไม่อยู่ในอารมณ์ให้สาวมากริ้ดนะ) เค้าเมินหน้าไปอีกทาง ทำหน้าตาเซ็งๆ

 

PiPiPiPiPiPi PiPiPiPiPiPiPi เสียงโทรศัพท์ดังเค้ายกขึ้มมาดูโชว์เบอร์พีจัง เค้ายิ้มก่อนกดรับ

 

ไงพีนายจะเบี้ยวฉันแล้วใช่ไหม?

 

เฮ้ยบ้าดิ แต่ไปไม่ได้แล้วว่ะเพื่อน

 

นั่นไงแล้วยังบอกอีกว่าไม่ หมายความว่าไงฟ่ะ

 

ก้อนี่ไง เดี๋ยวนายนะมากินข้าวกะฉันกะแม่แล้วก็น้องฉัน

 

เออดีไปกันทั้งบ้านเลยนะนั่น ฉันไปจะดีเหรอเกรงใจ

 

เออแกเคยเกรงใจฉันด้วยเหรอไง มาเหอะน่าพูดมากอยู่ได้

 

แน่นะ

 

เออดิ แต่มีคนอื่นด้วยนะแต่แม่บอกว่าไม่เป็นไรเพื่อนแม่

 

เหรองั้นฉันไม่ไปและ

 

อ้าวเห้ย ไอ้นี่บอกว่าไม่เป็นไรไงเล่าอย่าเล่นตัวนักได้ไหม?ฟ่ะ

 

ครับ..บคุณเพื่อนครับ..บกะผมจะไปครับ..บ นี่แล้วนายอย่ามาบ่นที่หลังนะเฟ้ย

 

เออไม่บ่นหรอก โรงแรม K ร้านอาหารชั้นบนสุดเร็วด้วยล่ะ

 

อืมได้ๆไปเดี๋ยวนี้แหละหิวจะตายแล้วแล้วเจอกันนะ

 

เออแล้วเจอกัน

 

 

โรงแรม K เวลา 13.00

 

ที่ล้อบบี้ 3คนแม่ลูกนั่งรอการมาถึงของจินอยู่ ชิโอริยกนาฟิกาขึ้นมองเห็นว่าได้เวลานัดแล้ว จึงชวนลูกทั้ง 2 คนขึ้นไป

 

แม่ฮะรอ จินก่อนสิครับ เดี๋ยวจะได้ขึ้นไปพร้อมกันเดี๋ยวเค้าก็มาแล้ว โทโมะจังพูดขึ้นหลังจากที่แม่เค้าลุกขึ้นยืนจะเดินไป ชิโอริหันมาตอบกับลูกชายเธอว่า

 

โทโมะจังโตแล้วนะเราอย่างอแงได้ไหม? แม่นัดเค้าไว้บ่ายโมง ขึ้นไปก่อนเถอะนะลูก

 

โทโมะจังทำท่าค้อนใส่มาม้าเค้า (น่ารัก-คนเขียน)หันหน้าไปทางน้องสาวหาพวกแต่น้องสาวเค้ากลับพูดว่า

 

รีบไปเหอะน่า อีกอย่างพี่จินเค้าคงไม่โง่ขนาดตามไปไม่ถูกหรอกน่า

 

เป็นคำพูดตัดเยื่อยัยที่ไม่เข้ากับหน้าตาน่ารักของคนพูดเอาซะเลย

 

รินนะแกไม่ช่วยแล้วยังปากดีอีกนะ โทโมะจังหันไปหาเรื่องน้องสาวแทนซะแล้ว ชิโอริรู้สึกได้ว่ากำลังจะเกิดสงครามเล็กๆขึ้นระหว่าง 2 คนพี่น้องเธอจึงตัดบท

 

พอแล้วไม่ต้องเถียงกันเลย ไปขึ้นไปกันก่อนเถอะลูก

 

พูดจบแล้วเธอก้เดินนำไป รินนะลุกเดินตามแม่ไป โทโมะจังลุกขึ้นบ้างเดินตามไปแล้วหันหลังมามองข้างหลังก่อนก่อนที่จะตัดใจเดินตามแม่ไป หลังจากนั้นไม่กี่วินาที จินก็มาถึงท่าทางเค้าสบายไม่เร่งรีบเค้าคุ้นเคยกับการมากินข้าวกับบ้าน ยามาชิตะเป็นอย่างดีแล้วจิงไม่ค่อยกังวลอะไรพอมาถึงเค้ามองหา โทโมะเพื่อนรักเค้า

 

อยู่ไหนหว่า....อ้ะสงสัยคงขึ้นไปแล้วล่ะสิ เค้ายกนาฟิกาขึ้นมอง

 

ไม่เป็นไรตามไปเองก็ได้ ชั้นบนสุดชั้นบนสุด เค้าเดินตรงไปที่ลิฟต์กดลิฟต์ประเปิดออกเค้าเข้าไปข้างในกดชั้นบนสุด

 

( โอ้ะ Lucky มีเราคนเดียว) เค้าคิดในใจ ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปอย่างช้าๆพอดีกะที่ Say อาบน้ำแต่งตัวเสร็จพอดีเธอเดินออกมาเพื่อขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุด เธอเดินไปที่หน้าลิฟต์แล้วกด ประตูลิฟต์เปิดออกเธอกำลังจะเดินเข้าไปแต่แล้วก็ชะงักเมือเห็น จินอยู่ข้างในตอนแรกจินไม่ทันสังเกตุแต่พอเห็นเธอไม่เข้ามาซักทีก็เลยเงยหน้าขึ้นมองทั้ง 2 คนสบตากันอิ้งไปพักหนึงก่อนจะพูดเกือบๆพร้อมกัน

 

ไอ้คนไร้มารยาท

 

ยัยผู้หญิงป่าเถื่อน

 

เค้ากดปิดลิฟต์ในทันที แต่เธอกดเปิด เค้ากดปิดอีก เธอก็กดเปิดอีก เค้ากดปิดอีก เธอก็กดเปิดแล้วแทรกตัวเข้าไปข้างในทันที พร้อมกับเปิดสงครามประทะครารมขึ้นต่อจากเมือเช้า

 

นายว่าใครป่าเถื่อนย่ะ ไอ้คนไร้มารยาท จ้องหน้าเค้าหาเรื่องสุดๆ (คราวนี้ไม่ยอมเด็ดขาดสู้เค้าลูกแม่-คนเขียน)

 

ก็เธอนั่นแหละ ยัยป่าเถื่อน เค้ากดเปิดประตูลิฟต์แล้วโบกมือไล่

 

ออกไปได้และ ฉันขึ้นมาก่อน

 

เรื่องอะไร ลิฟต์ไม่ใช่ของนายซักหน่อย ทำไมฉันต้องออกไป กดปิดได้แล้วจะรีบไป

 

ไม่ ออกไปซะ ฉันล่ะไม่อยากอยู่ใกล้ๆผู้หญิงที่ชอบใช้ความรุนแรงอย่างเธอ

 

ไม่ไป นายไม่ชอบก็ออกไปซะเองสิธุระไม่ใช่ เร็วๆสิฉันรีบไม่ไปก็ออกไปซะ

 

เหอะๆ ท่าทางเธอนี่จะพูดไม่รู้เรื่องนะ ออกไป! เค้าหันมาเริ่มขึ้นเสียง (ฉันเป็นใครไม่มีผู้หญิงคนไหน ? กล้าขัดใจฉันนะ-จิน) ทันใดนั้น Sayดึงเค้าแล้วผลักออกไปนอกลิฟต์ เค้าไม่ได้ทันตั้งตัวจึงล้มตามแรงดึงของเธอถึงกับล้มลงไปเธอกดปิดประตูทันทีพร้อมกับพูด

 

ไม่ออก นายนั่นแหละออกไปได้แล้วน่ารำคาญ

 

โอ้ย! เอาอีกแล้วนะยัยบ้านิ เค้ายังไม่ทันลุกขึ้นประตูก็ปิดลง (นางเอกเราโหดโคตรเลยค่ะว่าไหม?-คนเขียน)

 

 

 

จากเหตุการณ์สงครามแย่งลิฟต์เมือกี้ทำให้ Say มาช้าไปเกือบสิบนาที เธอจิงรีบเร่งฝีเท้าเดินไปในร้านเธอบอกพนักงานต้อนรับ พนักงานต้อนรับนำเธอเข้าไปด้านในเธอเดินตามเข้าไปจนถึงหน้าห้องพนักงานกำลังจะเป็นประตูให้ แต่เธอยกมือขึ้นห้าม

 

Stop! Lets me please.(กระแดะค่ะนางเอกกะแดะ) เธอยิ้มให้พนักงานแล้วโบกมือไล่ เธอสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง เธอคิดว่ามีพี่ชายเธออยู่ในห้องแค่คนเดียวเธอเปิดประตูอย่างเร็วกระโดดเข้าไปยืนอ้าแขนฉีกยิ้มพร้อมกับพูด

 

โย่คิดถึงกันมากไหม ? จ้ะพี่ชาย Sayจังมาแล้วครับ..บ

 

ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องหยุดชะงักลงทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ กรรมพี่ชายเธอไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อยมีใครที่เธอไม่รู้จักอยู่อีกตั้ง 3 คนเธออายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแต่มันไม่มีที่นี่หว่า เธอค่อยหุบยิ้มลดแขนลงยิ้มแหยๆ โค้งสวัสดีแทน

 

ขอโทษที่มาช้าค่ะ

 

ชินยะ ส่ายหัวกับพฤติกรรมบ้าๆของน้องสาวตัวเอง แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

 

ว่ะฮะฮะ ฮะฮะฮะ ว่ะฮะฮะ ฮะฮะฮะ ผู้ชาย(โทโมะจัง)อีกคนที่นั่งอยู่ในห้องหัวเราะลั่นเลยสงสัยว่าคงจะกลั้นหัวเราะมานาน เด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆกันพลอยหัวเราะตามไปด้วย

 

โทโมะ รินนะอย่าเสียมารยาทสิลูก ผู้หญิงที่ดูแก่ที่สุดในกลุ่มพูดปรามขึ้น

 

Say แกก็มานั่งนี่ได้แล้ว มาช้าและยังจะทำบ้าอีกชินยะ เรียก Say มานั่งข้างๆ เธอส่งยิ้มให้กับคน 2 คนที่หัวเราะเธอทั้ง 2 คนยิ้มชอบใจ พอเธอเดินมานั่งแล้ว ชินยะเริ่มเข้าเรื่องทันที

 

เออนี่น้องสาวผมคิตาซาว่า ซายูริ ชินยะ แนะนำ

 

เรียก Say ก็ได้นะSayพูดแทรกพร้อมกับโบกมือชู 2 นิ้ว ชินยะหันมาทำหน้าดุน้องสาวที่เธอพูดแทรก เธอทำหน้าตูม (แค่นี้ต้องดุด้วย) เธอนึกในใจ เค้าหันไปแนะนำแขกบ้าง

 

แล้วนั่นคุณ ยามาชิตะ ชิโอริ และนั่นลูกชายเธอ โทโมฮิสะคุงกับน้องสาว รินนะจัง

 

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

 

เช่นกันค่ะ ทั้ง 2ผ่ายยิ้มให้กันบรรยายกาศเริ่มดีทั้ง 2 ฝ่ายเฮฮา

 

ขอโทษค่ะ ขออนุญาติเสริฟ์อาหารค่ะ พนักงานเข้ามาเสริฟ์อาหาร

 

ก็ดีกำลังหิวเลย Say พูดแทรกอีกแล้วคราวนี้ ชินยะเขกหัวเข้าให้

 

โอ้ย !ไอ้พี่ป่าเถื่อน เธอโวยวายพร้อมกับเอามือกุมหัว

 

555 555 555 หัวเราะกันอีกแล้วดูเหมือนทุกคนจะชอบใจในพฤติกรรมบ้าๆของSay

 

ค่ะให้เค้าเอามาเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเพื่อนโทโมะจังก็คงจะมาแล้ว ชิโอริพูดขึ้น

 

นั่นสิครับ หมอนั่นน่าจะมาได้แล้วนะเนี่ยช้าจัง โทโมะมองไปทางประตู

 

เอ่อว่าแต่ แม่ค่ะแขกคนสำคัยที่แม่ว่าเนี่ยมีเรื่องอะไรเหรอค่ะ? รินนะถามขึ้นเหมือนว่าถามแม่ตัวเองแต่เธอกลับหันมามองทางด้านของ Sayกับชินยะแทน (รินนะจังน่ารักที่สุดเลย ชินยะหาโอกาสเข้าเรื่องอยู่นานแล้ว)

 

นั่นสิไอ้ธุระสำคัญของแกนี่มันอะไรอ่ะ ชิน แทรกอีกแล้วแต่คราวนี้เธอเอี้ยวตัวหลบแล้วแลบลิ้นให้พี่ชายเธอ

 

ไม่โดนหรอกย่ะ

 

555 555 555หัวเราะกันอีกแล้ว ซักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแล้วพนักงานก็เปิดประตูเข้ามา จินเดินเข้ามาในห้อง เค้าผงกหัวให้โทโมะจัง Sayไม่เห็นเพราะเธอนั่งหันหลังให้เค้า

 

มาได้แล้วหรือไงนาย ทำไมช้านักล่ะ โทโมะพูดขึ้นพร้อมกับกวักมือเรียก จินไปนั่งข้าง ๆจินหันไปยิ้มให้แม่เพื่อนซี้และก็ยกมือให้น้องสาวก้มหัวให้ ชินยะเดินมาพร้อมกับพูดตอบโทโมะจัง

 

ก็ดันโชคร้ายไปเจอผู้หญิงหญิงป่าเถื่อนเข้าไงล่ะ ผู้หญิงก็ไม่รู้ชาตินี้อย่าได้เจออีกเลยนะซวยจิงๆSay คิดในใจ (เอ้ะไอ้นี่เสียงคุ้นๆ คำพูดคุ้นๆอย่าให้ใช่เลยนะได้โปรดล่ะ)

 

ผู้หญิงที่ไหนนะกล้าหือพี่จินอยากเจอจัง รินนะพูดขึ้น

 

นั่นสิ แม่ก็อยากเห็น ชิโอริพูดขึ้นมาบ้าง

 

จินยิ้มให้แล้วทำหน้าเซ็งๆ เค้าเดินมานั่งข้างๆโทโมะจัง ซึ่งมันเป็นที่ตรงข้ามกับ Say พอดีเค้านั่งลงพอดีกะที่เธอเงยหน้าขึ้นทั้ง 2 สบตากันอิ้งไป 2 วิ (อีกแล้ว)

 

ไอ้คนไร้มารยาท

 

ยัยผู้หญิงป่าเถื่อน

 

ชินยะ ได้ยินน้องสาวพูดจาไม่เพราะก็เป็นไปด้วยความเคยชินเขกหัวเธอเข้าให้

 

โอ้ย! เจ็บนะไอ้พี่บ้า

 

Say! อย่าเสียมารยาท จินเห็นSayโดนดุก็แอบหัวเราะชอบใจ เธอก็ค้อนควับมาทางเค้า

 

รู้จักกันด้วยเหรอทักซะสนิธเลย ไอ้คนไร้มารยาทกะยัยผู้หญิงป่าเถื่อน 555 รินนะพูดขึ้น

 

ไม่รู้จักหรอก ไม่มีอะไรหรอกจ้ะSayหันไปตอบ รินนะยิ้มหวานให้ด้วย

 

คนอย่างฉันไม่รู้จักผู้ชายไร้มารยาทคนนี้หรอกค่ะ 555

 

ฉันก็เหมือนกันล่ะน่า ไม่ได้อยากรู้จักเลยโธ่เอ้ย จินพูดขึ้นบ้างบ้าง

 

จิน! อย่าเสียมารยาทนะลูก ชิโอริดุเอาซะแล้วเค้าลืมตัวไปว่านั่นน่ะแขกของแม่เพื่อนเค้านะ

 

ขอโทษคร้าบแล้วก้อหันไปซุบซิบกะโทโมะจัง

 

เอาล่ะครับมาเข้าเรื่องเราดีกว่า ชินยะ พูดตัดบททุกคนจิงพุ่งความสนใจมาทางเค้าจนเค้าประหม่าแล้วชิโอริ ก็พูดโผล่งขึ้นมา

 

คือแม่กับคุณ ชินยะ เราจะแต่งงานกัน!

 

บรยายกาศอิ้งเงียบไปเล้กน้อยก่อนที่ Sayจะพูดขึ้นทำลายความเงียบ

 

อ้อเรื่องสำคัญที่ว่าก็เรื่องนี้นี่เองนะแต่งงาน ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่แต่คนอื่นอย่างโทโมะหรือรินะแม้กะทั่งจินพากันนั่งเงียบไปหมด

 

ทำไมผมไม่เห้นรู้เรื่องเลย ว่าแม่มีคนรักใหม่แล้วจะแต่งงาน โทโมะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่

 

คือว่าที่แม่นัดมาวันนี้ก็เพื่อจะบอกให้ลูกรู้ไงล่ะ ชิโอริอธิบาย

 

ผมไม่ยอมหรอก รินนะเองก็เหมือนกันแหละเค้าหันไปทางน้องสาวแต่รินกับพูดว่า

 

หึ...แต่งงานเหรอก้อดีเหมือนกันนะแม่จะได้มีคนดูแลซะทีเหนื่อยมามากแล้ว

 

แกรินนะทำไมพูดงั้นล่ะ เราไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลยนะ

 

ผมรักคุณ ชิโอริจิงจิงนะครับผมสาบานว่าจะดูแลเธออย่างดีเลย ชินยะโผล่งขึ้น

 

นั่นสิไม่เห็นเป็นไรเลย รักกันก็ต้องแต่งงานกันสิ Sayพูดยิ้มๆสร้างบรรยายกาศแต่มันช่วยได้ไม่ค่อยมาก ความเงียบเริ่มเกาะกุม

 

แม่ก็คิดแล้วโทโมะจังอาจจะไม่ยอมไม่ใช่แม่ไม่รักลูกแต่ยังไงแม่ก้อจะแต่งนะบอกไว้ก่อน

 

โทโมะเงยหน้ามองแม่พลางคิดแม่รักคนคนนี้มากกว่าเค้างั้นเหรอเค้างั้นเหรอโทโมะลุกขึ้นยืน

 

วิ่งออกไป จินวิ่งตามออกไป ชิโอริเหมือนจะเรียกไว้แต่ก้อไม่ได้ตามไปเหมือนว่าเธอจะร้องไห้ด้วย รินนะจับมือแม่บีบไว้แน่น ชินยะลุกขึ้นจะตามโทโมะจังไปอีกคน

 

คุณค่ะไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวแกก็กลับมา

 

แต่ว่า

 

ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พี่เค้าแค่งอนเดี๋ยวก็มา รินนะพูดถึงให้กำลังใจ

 

Say ลุกขึ้นยืนกดให้พี่ชายนั่งลงพลางพูด

 

เดี๋ยวฉันจัดการเอง ไม่ต้องห่วง เดินออกไปท่าทางมุ่งมั่น

 

แก Say อย่าทำอะไรรุนแรงนะที่ไม่ห้ามเพราะรู้ว่าห้ามไปก็เท่านั้น

 

นี่แกเห็นฉันป่าเถื่อนอย่างที่หมอนั่นพูดหรือไงนะพูดพร้อมกับยิ้มให้ ชิโอริกับรินนะ แล้วเดินออกไป

 

ทางด้านโทโมะจังกับจินหลังจากวิ่งออกมาก้อมานั่งปรับทุกข์กันตรงทางหนีไฟ (ที่ดีก่านี้มีไหม?)

 

โทโมะจังนั่งเงียบเหมือนจะร้องไห้จินนั่งอยู่ข้างๆ

 

ฉันว่านายใจเย็นก่อนดีไหม ? ออกมาอย่างนี้ไม่ดีหรอกมั้งคุณน้าคงเป็นห่วง

 

ช่างเค้าสิเค้าไม่รักฉันแล้วนี่ ! พูดตอบน้ำเสียงเปี่ยมความน้อยใจ(คนอะไรน่ารักจิงๆ-คนเขียน)

 

อ้อนายคิดอย่างงี้นี่เอง ก็ดีพี่ชายฉันรู้เค้าคงจะดีใจนะว่าแม่นายรักพี่ฉันคนเดียวเสียง Say แทรกขึ้นมา ทั้ง 2 คนหันไปมองตามเสียง

 

ตามมาทำไมจินพูดขึ้น

 

เดี๋ยวฉันไม่มีธุระกะนายนายไม่เกี่ยวพูดแล้วเธอก็ไม่สนใจจินเลยเธอเดินไปนั่งข้างโทโมะโดยแทรกตัวระหว่างทั้ง2คน

 

นายน่ะถอยไปหน่อยได้ไหม?จินตัดใจขี้เกรียจทะเลาะลุกถอยไปยืนอยู่ข้างหลัง Sayนั่งลงข้างๆ

 

พูดตรงๆนะ นายอย่างี่เง่านักได้ไหม? (ตรงจิงจิงด้วยล่ะ)โทโมะเงยหน้ามองเธอตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าคนที่พึ่งเจอกันจะกล้าว่าเค้าขนาดนี้อีกฝ่ายเงียบเธอเลยพูดต่อ

 

งี้คิดดีๆนะถ้าแม่นายไม่รักหรือไม่แคร์นายคงไม่นัดมาบอกเรื่องนี้เค้าคงทิ้งนายไปเฉยๆโดยไม่บอกอะไรซักคำเค้าก็ทำได้อีกฝ่ายยังเงียบอยู่อีกเธอจึงพูดต่ออีก

 

ความสุขของพ่อแม่คือการเห็นลูกมีความสุขแล้วความสุขของลูกไม่ใช่การเห็นพ่อแม่มีความสุขหรอกเหรอไง นายคิดให้ดีนะ ไปล่ะนะ พูดจบเธอลุกขึ้นยืนเดินออกไปหันไปยักคิ้วให้จินทีหนึง จินแยกเขี้ยวให้เธอตอบ 2 คนจ้องกันหาเรื่องแล้วเธอก็เดินไป จินมองตามรู้สึกดีกับ Say ขึ้นมานิดหนึง Sayเดินกลับมาที่ห้องอาหารเธอเปิดประตูเข้ามาชู 2 นิ้วฉีกยิ้มหน้าทะเล้นกระทั่งชิโอริ ที่เศร้าอยู่ก้อยังยิ้มให้กับความทะเล้นของเธอ Sayกลับมาได้ซักพักโทโมะจังกับจินก้อตามกลับมาโทโมะตรงเข้าไปกอดแม่

 

ผมขอโทษที่เอาแต่ใจครับแม่ ชิโอริไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มแล้วกอดเค้าไว้อย่างนั้น ทุกคนยิ้มหน้าตามีความสุข จินแซวเพื่อนตัวเองสร้างบรรยายกาศ

 

นายนี่ติดแม่ชะมัดเลยนะ โตจะตายอยู่แล้ว เค้าทำเสียงล้อเลียน

 

ใช่เลยเห็นด้วยเลยพี่จิน 555 โตแล้วน่าเกลียดรินนะเสริม

 

เงียบเลยนะพวกแก

 

555 555 555Sayหัวเราะขึ้นมาบ้างพี่ชินยะจะเขกหัวให้อีกแล้ว

 

เฮ้ยอย่านะเฟ้ยเจ็บนะเดี๋ยวสู้นะบอกไว้ก่อน น้องนะไม่ใช่กะสอบเขกอยู่ได้เดี๋ยวฉันสมองเสื่อมพอดี

 

555 555 555 555ทุกคนหัวเราะกับคำพูดของ Say เธอเองก็พลางหัวเราะไปด้วยเธอกับจินสบตากันเธอหยุดหัวเราะทันทีแล้วเมินไปทางอื่น แต่จินกับอมยิ้มเล็กน้อยแอบคิดว่าเธอก้อน่ารักดี

 

ตกลงนี่ยอมให้แม่แต่งกับผมแล้วนะครับชินยะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ โทโมะผละออกจากแม่หันมาพูดกับเค้า

 

ที่จริงก็ไม่อยากยอมหรอกนะ แต่ความสุขของแม่ก็เหมือนกับความสุขของผม กรุณารักและดูแลแม่ของผมด้วยนะครับ ฝากด้วย โทโมะพูดพร้อมกับโค้งคำนับให้กับชินยะเค้าคำนับตอบ

 

ครับผมสาบานด้วยชีวิตของผม น้ำเสียงจิงจัง

 

เอางั้นกันเลยที่เดียวSay แซวขึ้นมาอีกแล้วคราวนี้หลบไปนั่งข้างๆ รินนะที่อยู่ห่างออกไป

 

แบร์...ไม่โดนหรอกย่ะ เธอแลบลิ้นให้พี่ชายตัวเอง

 

555 555 สองคนนี้เป็นพี่น้องที่สนิทกันดีนะ ชิโอริพูดขึ้น

 

แม่ค่ะหนูสงสัยว่าหนูจะได้พี่ชายกะพี่สาวเพิ่มขึ้นมากกว่าได้พ่อกับอาใหม่อีกนะ รินนะเสริมคำพูดแม่

 

ทำไมพูดงั้นล่ะ รินนะจัง ผมเหมือนเด็กอย่างงั้นเลย

 

ไม่ต้องห่วงเห็นงี้นะลูก 2 แล้วโดนเมียทิ้งมาด้วยล่ะนะชอบสั่งด้วยนะแถมยังขี้บ่น...อุ้บ

 

555 555 555 ทุกคนหัวเราะที่เห็นชินยะ เอาตะเกียบเขวี้ยงใส่Sayที่นั่งห่างออกไป

 

แกไม่ช่วยแล้วก็หยุดไปเลยไอ้น้องบ้า

 

555 พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ 555 สองพี่น้องเมือจะเถียงกันอีกแล้ว

 

เออ ...ขอโทษนะครับ ชินยะซังคุณมีลูกแล้วเหรอครับโทโมะถาม

 

ครับ 2 คนครับผาแผด มิโนรุ กับ มิยุกิ แผดชายหญิงครับ พอพูดถึงลูกขึ้นมาก็อารมณ์ดีเลย

 

แล้วไม่มาด้วยเหรอครับ จินถามขึ้นบ้าง (ให้พระเอกเจือกค่ะเดี๋ยวไม่มีบทพูด)

 

ไปโรงเรียนครับ เดี๋ยวก็ต้องไปรับครับ เค้าตอยยิ้มๆ

 

แล้วจะไม่มีปัญหาเหรอครับ 2 คนนั้นจะยอมหรือเปล่า โทโมะถามบ้าง

 

พี่โทโมะอย่าคิดว่าคนอื่นจะขี้หวงเหมือนพี่กันหมดสิ รินนะพูด

 

แม่เคยเจอหลายครั้งแล้วจ้ะ น่ารักมากเรียกแม่ว่ามาม้าด้วยนะน่ารัก

 

อะไรกันเคยเจอกันแล้วเหรอขี้โกงนี่นา โทโมะโวยวายอีกแล้ว

 

นี่ๆ นายอย่าบอกนะว่านายหวงแม้กะทั่งกะเด็ก 5 ขวบ 2 คนน่ะSayพูดขึ้น

 

เปล่าซักหน่อย ทุกคนหัวเราะกับอาการหวงแม่ของโทโมะจัง แม้กระทั่งจินก็หัวเราะไปกับเค้าด้วย

 

นายยิ้มอะไรจิน

 

เปล่าซักหน่อย นายคงไม่หวงเด็กอนุบาลหรอกนะว่าไง 555 โทโมะจังทำท่าค้อนตุ้บป่องเลย

 

การนัดกินข้าวบ่ายวันนั้นจบลงด้วยการตกลงเรื่องแต่งงานกันระหว่าง ชิโอริและ ชินยะ ทั้ง2ครอบครัวแยกกันกลับ ครอบครัว ยามาชิตะและจิน เค้าตั้งใจจะไปค้างกับโทโมะเพื่อที่จะคุยกันให้หายคิดถึง ระหว่างทางกลับบ้านเกิดบทสนธนาขึ้นในรถ โดยที่รินนะจังเป็นคนเริ่ม

 

ชินยะ ซังนี่น่ารักดีนะค่ะแม่แม่รู้จักได้ยังไงค่ะ

 

ไม่บอกหรอก

 

อ้าแม่อ่ะ ขี้งกจังเลย

 

ฉันเห็นแกก็อยากรู้ทุกเรื่องหละ โทโมะว่าน้องสาว

 

เชอะนี่ อืมพี่จ้าแล้ว Sayจังไปพูดอะไรกับพี่เหรอ เรื่องนี้ฉันก้ออยากรู้

 

ฉันว่าแล้วว่าแกต้องอยากรู้ ไม่บอกหรอก

 

อะไรกันเนี่ย ไม่มีใครบอกเลย อ่ะใจร้าย

 

555 555 555ทุกคนหัวเราะรินจังกันใหญ่

 

เออนี่จิน แล้วนายรู้จัก Say จังด้วยเหรอ ? ฉันอยากรู้ทำเสียงล้อเลียนรินนะ

 

นั่นสิหนูก็อยากรู้เหมือนกัน รินตาโต

 

แม่ก็เหมือนกันนะอยากรู้ 3 คนคาดคั้นจินกันใหญ่ จินถอนหายใจก่อนตอบ

 

ก็ไม่เชิงรู้จักหรอก....... (แล้วเค้าก็เล่าเรื่องเมือเช้าให้ฟัง)

 

555 โดนเตะงั้นเหรอ 555โทโมะหัวเราะจินเสียงดัง

 

นั่นสิโดนผลั่กล้มด้วย Sayจังนี่โหดชะมัดอ่ะ

 

แม่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยนะว่าจะมีผู้หญิงที่ไหนกล้าทำกับจินอย่างนี้

 

จริงด้วยนะ เตะเลยเหรอ ? 555

 

เงียบเลยพีแก เพื่อนนายโดนทำร้ายนะเฟ้ยขำอยู่ได้

 

พี่จินหาเรื่องผู้หญิงไม่ดีนะไม่น่ารัก ไม่ดีไม่ดี

 

ใช่แล้วลูกจินทำอย่างนี้ไม่ได้นะ

 

คร้าบๆ พอเถอะครับเราเลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะนะครับ เค้าพยายามพูดตัดบท

 

555 555 555เสียงหัวเราะดังลั่นรถเลย!!!!

 

ใจจริงจินเองก็เริ่มรู้สึกว่า Sayก้อน่ารักดีเหมือนกันแต่พอนึกถึงตอนที่โดนเตะทีไร คิดไม่ลงซักทีว่า Sayน่ารักเฮ้อ........

 

*********************

 

ในระหว่าง 2 อาทิตย์จะถึงงานแต่งงาน ระหว่างนั้นก็มีการนัดเจอกันอีกระหว่าง 2 ครอบครัวเพื่อทำความรู้จักกันเพิ่มขึ้นแล้ววันนี้เป็นวันที่ย้ายของเข้าบ้านหลังใหม่ที่ ชินยะลงทุนสร้างใหม่เป็นเรือนหอเลยทีเดียวเค้าสร้างบ้านให้กว้างพอที่จะอยู่กันครบ 7 คนโดยไม่อึดอัดแล้วพวกเค้าก็นัดกันมาช่วยกันย้ายบ้านโดยนัดกันในช่วงบ่าย......

 

 

หิวจัง.....หิว โทโมะบ่นหลังจากทำงานเสร็จ วันนี้โทโมะจังมีสัมภาษณ์กับถ่ายแบบให้นิตยสารหมดงานนี้วันนี้เค้าจะว่างทั้งวัน โทโมะจังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัวเตรียมตัวกลับแล้วก็มีคนเปิดประตูเข้ามา จินนั่นเอง

 

ไงนายเสร็จงานแล้ว เค้าพูดพร้อมโยนกระป๋องน้ำให้โทโมะ

 

ขอบใจนะ เสร็จแล้วว่าแต่นายมาไงเนี่ย โทโมะจังเปิดกระป๋องออกยกดืม

 

วันนี้ว่าง หยุดไปเที่ยวกันไหม ?

 

หยุดเหรอน่าอิจฉาจัง ไปไม่ได้หรอก

 

ทำไมอ่ะ

 

ต้องไปช่วยกันจัดบ้านน่ะ ไอเดียSayจังการสร้างความสัมพันธ์ในครอบครัว

 

ยัยนี่เรื่องมากจังแฮะ

 

อะไรกันนี่ยังไม่เลิกเคื่อง Sayจังอีกเหรอไง

 

ไม่มีทางล่ะไม่เคยมีผู้หญิงที่ไหนกล้าทำกับฉันแบบนี้

 

555 ช็อคเลยล่ะสิ

 

ใช่สิผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้

 

เอาน่าเอาน่า ที่จิง Sayจังก็ไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร นายไปช่วยฉันย้ายบ้านไหมล่ะ?

 

ไม่อ่ะไม่อยากไปเจอยัยป่าเถื่อนนั่นจินทำท่าทางขยาด

 

สงสัยจะกลัวจริงนะเนี่ย โทโมะแอบพูดเบาๆ

 

พูดดีๆนะแกใครกลัว?

 

อ้าวงั้นเหรอไม่กลัว

 

ไม่กลัวเลยซักนิดไปเลยป่ะ วันนี้ฉันจะไปช่วยนายจัดบ้านเอง

 

ก็ดี หึหึเดี๋ยว Sayจังมารับ

 

------------จริงเหรอ

 

จริงสิ นี่ไงโทรมาแล้ว Pi Pi Pi Pi Pi Pi Pi สวัสดีครับ อืมมาแล้วช่ายม่ะได้ออกไปเดี๋ยวนี้แหละ พูดจบก็กดวางไป

 

มาแล้ว นี่ฉันเปลี่ยนใจทันไหมเนี่ย?

 

555 ไม่ทันแล้วล่ะเพื่อนไปเถอะ โทโมะดันหลังจินที่ไม่ยอมเดินออกไปข้างนอก

 

อยู่ไหนน้า โทโมะมองหาซ้ายขวา

 

ปี้น ปิ้นๆๆๆ เสียงบีปแตร์เรียก Sayจังเปิดประตุลงมาโบกมือเรียก

 

ทางนี้ โทโมะจัง โทโมะหันไปมองตามเสียงเค้าหันมามองตาค้างจินที่เดินตามหลังมาถึงกับเดินชนเพราะโทโมะจังหยุดยืนจินเงยหน้ามองตาม Sayจังใส่ชุดราตรีเกาะอกกระโปรงยาวสีขาวสวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ทับปล่อยผมยาวสวยใส่รองเท้าส้นสูง

 

โอ้โห Sayจังมารับกันแค่นี้ต้องแต่งเต็มยศขนาดนี้เลยนะ 555โทโมะแซวจินเองก็แอบหัวเราะอยู่ข้างหลัง หึหึ

 

ไม่ต้องพูดมากเลยแม่นายนั่นแหละให้ลองอยู่ได้Sayค้อนควับเหมือนว่าเธอจะพึ่งสังเกตุเห็นจินโทโมะรีบบอก

 

คือเดี๋ยวหมอนี่จะไปช่วยน่ะ โอเคนะ

 

ตามใจนายเหอะ เร็วๆซี่อายจะแย่แล้วนะ พูดแล้วเธอก็ขึ้นรถไป

 

555 555 555ชาย 2 คนหันมาช่วยกันหัวเราะแล้วตามขึ้นรถไปโทโมะจังขึ้นนั่งด้านหน้าจินนั่งด้านหลัง

 

พวกนายขำอะไรกันย่ะSayมองกระจกหลังจินอมยิ้ม

 

เปล่าๆโทโมะจังตอบ ไปเหอะหิวจะแย่แล้วมีอะไรกินบ้างอ่ะ

 

มีแม่นายทำไว้เพียบเลยประหนึงคนกินซัก 20 คนได้ เธอตอบพลางขับรถออกไป

 

เธอขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึง บีบแตร์ให้คนในบ้านเปิดประตูให้ประตูไม่ยอมเปิด เธอเปิดกระจกลงยิ้มหวานให้กล้องวงจรปิดแล้วพูดขึ้นว่า

 

เปิดได้แล้ว ฉันอายเค้าไอ้พี่บ้า

 

555 555 555 ว่าแล้วว่าแกต้องด่าฉัน แล้วประตูก็เปิดออกเธอขับรถเข้าไปจอดหน้าบ้านทุกคนเดินออกมารับโทโมะลงจากรถคนแรก

 

พี่โทโมะ~ 2 ลิงประสานเสียงเรียก (มิโนะ มิยุ)แล้ววิ่งไปกอดโทโมะคนล่ะข้างพยายามจะให้อุ้มให้ได้

 

ลูกพี่เค้ามาเหนื่อยๆอย่าไปกวนชินยะดุเด็กทั้ง 2 ชิโอริพาโทโมะกับ 2 ลิงเข้าบ้านไปSayกับJจินลงตามมาชินหันไปคุยกับน้องสาว

 

แกทำดีมากเป็นครั้งแรกที่ฉันดีใจที่แกด่าชินพูดแล้วหันไปยิ้มกับรินนะ

 

อะไรฟ่ะโดนด่าแล้วดีใจ

 

Sayจังอ่ะ เอามาเลยนะ 5000 เยน !!!!

 

อ้าวไหงงั้นล่ะรินจัง อยู่ๆมาอะไร 5000เยน

 

ก็ป้ะป๋าอ่ะโกงอ่ะ โมฆะไม่มีพยานโมฆะพูดแล้วเดินหนีไป

 

อ้าวเฮ้อเดี๋ยวดิไม่ได้นะแต่รินนะเดินหนีปแล้วชินยะหันมาผงกหัวให้จินเป็นการทักทาย

 

รบกวนด้วยนะครับจินพูดแต่ไม่มีใครอยู่ฟังแล้วมีแต่ Sayยืนอยู่คนเดียวเท่านั้นเธอหันไปมองเค้ายิ้ม โดนทิ้งซะแล้วนายน่ะ 555 เธอเยาะเย้ยแล้วเดินหนีไปแต่สะดุดล้มพราะไม่คุ้นเคยกับรองเท้าส้นสูงจินช่วยดึงเอาไว้ไม่ให้ล้มถ้าเป็นคนอื่นมองก็จะเหมือนว่าเค้ากอดเธออยู่

 

ระวังนะ ซุ่มซามจริงๆเลย เค้าต่อว่าแต่ยังไม่ปล่อยเธอจากอ้อมกอดที่จริงเค้าไม่ได้ลืมตัวอะไรหรอกแค่เค้าอยากจะรู้ว่าเธอจะหวั่นไหวบ้างหรือเปล่าก็เค้าน่ะอาคานิชิ จินเชียวนะ

 

ขอบใจย่ะ ปล่อยได้หรือยัง Sayพูดโดยหันหลังให้เค้าดูเหมือนเธอไม่กล้าหันหลังไปเพราะรู้ว่าเค้าจ้องอยู่ เค้าทำเป็นหูทวนลมไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด

 

เจ็บมากหรือเปล่าแกล้งถามต่อมือยังไม่ยอมปล่อยเธอเริ่มดิ้นเค้าเลยยิ่งกอดให้แน่นขึ้นอีก

 

ไม่เป็นไรแล้วนายจะปล่อยได้หรือยัง เค้าแอบยิ้มเจ้าเลห์

 

ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะขอโทษที่เคยทำร้ายร่างกายผมก่อน

 

ไม่ปล่อยใช่ไหม นี่แน่...เธอเหยียบเท้าเค้าให้เต็มแรงเค้าปล่อยเธอจากอ้อมกอดทันที

 

โอ้ยเจ็บนะ เอาอีกแล้วนะยัยป่าเถื่อนชอบเล่นทีเผลอเค้ากุ่มเท้าตัวเองเธอหันมาแลบลิ้นให้แล้วรีบเดินหนีไป ฉวยโอกาส เค้ามองตามเธอเดินหนีไป

 

เชอะคนบ้าคิดจะหว่านเสนห์หรือไงย่ะฝันไปเถอะ เธอเดินบ่นไปพร้อมกับถอดรองเท้าเดินเท้าเปล่าเข้ามาในบ้าน

 

โย่บ่นอะไรน่ะรินนะ พูดขึ้นจากด้านหลังยิ้มๆเธอเห็นเหตุการ์ทั้งหมด

 

ไม่มีอะไรออกมาทำไมเหรอ ?

 

ก็เห็น Sayจังไม่เข้าไปซะทีนี่นาเลยมาตามแต่สงสัยจะขัดจังหวะ รินพูดยิ้มๆ

 

บ้าขัดอะไรไม่หรอกไปเหอะอยากเปลี่ยนชุดแล้วSayเดินหนีไปจากตรงนั้นเดินเข้ามาข้างในห้องโถงทุกคนนั่งกินข้าวอยู่ตรงโต้ะกลางห้อง

 

มั่วทำไรอยู่ช้าจัง แล้วจินล่ะโทโมะถามขึ้น เธอไม่ตอบเดินหนีไปชั้นบน

 

อ้าวไปไหนนั่น ชินยะถามน้องสาวเธอตะโกนตอบลงมา

 

เปลี่ยนชุด!!!!! รินนะกับจินเดินเข้ามาชินถามทั้ง 2 คน

 

เป็นอะไรของเค้าน่ะ

 

ไม่รู้สิค่ะ สงสัยรำคาญชุด หันไปมองจินแบบแหล่ๆ ชิโอริหันไปเห็นจินเดินแปลกๆก็ถามขึ้น

 

อ้าวนั่นเป็นอะไรไปอีกคนล่ะน่ะ

 

อ้อไม่มีไรครับ เดินสะดุด

 

สะดุดรักหรือเปล่าพี่จินรินนะพูดกับจินเบาๆ

 

บ้าสิ

 

งั้นเหรอ 555 หัวเราะแล้วเดินไปนั่งกินข้าวกะคนอื่น

 

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จแล้วทุกคนก็ช่วยกันจัดของให้เข้าที่เข้าทางกว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเสียเหงื่อกันไปคนล่ะหลายลิตรเลยที่เดียว ตอนนี้กำลังติดโคมไฟตรงห้องนั่งเล่นอยู่ชินยะเป็นคนขึ้นไปติด ชินยะปีนบัดไดเพื่อขึ้นไปติดโคมไฟ พอติดเสร็จจังหวะที่เค้าก้าวลงมาพลาดทำให้เค้าตกลงมาหัวพาดเข้ากับชั้นวางของแถวนั้น

 

เฮ้ย โคม!!!!!!!!!!เสียงดังลั่นทุกคนวิ่งมาดูกันใหญ่ ชิโอริวิ่งไปถึงเป็นคนแรก

 

ชินยะ เธอตรงวิ่งไปประคอง Sayตามมาพร้อมกับทุกคนเข้ามาล้อมชินยะไว้

 

พี่ค่ะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า Sayตกใจมากเขย่าชินยะใหญ่เค้าลืมตาขึ้น

 

โอ้ย~ Say ฉันจะเจ็บตายก็เพราะแกเขย่านี่แหละ เค้าลุกขึ้นนั่งมึนหัวจังเลย

 

ป้ะป๋าไม่เป็นไรนะ โอ๋ๆ มิโนะลูบหัว โอมเพี้ยง มิยุเป่าหัว

 

ไม่เป็นไรแล้วครับลูกป้ะป๋าหายแล้วเค้าลูบหัวลูก 2 คนชิโอริช่วยพยุ่งให้ลุกขึ้น เค้ากำลังจะลุกขึ้นแต่Sayกลับไม่ขยับเลยก้มหน้านิ่ง เค้าก้มมองหน้าน้องสาวเธอร้องไห้น้ำตานองหน้าเลยเค้าเห็นก็ตกใจ

 

เฮ้ย Sayแกร้องไห้ทำไม มือเธอกำเสื้อพี่ชายไว้แน่นราวกับว่ามันจะหลุดมือไป เค้าเอามือจับหน้าน้องเงยขึ้น แกเป็นอะไรเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เธอส่ายหน้าน้ำตายังไหลอยู่แล้วเธอก็โผเข้ากอดเค้าแน่น

 

โธ่เอ้ยไอ้ขี้แยใจเย็นๆหน่อยสิพี่ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยขี้แยไปได้ ชินยะกอดปลอบน้องสาว เธอยังคงกอดเค้านิ่งไม่ตอบอะไร

 

เอ้ยเลิกร้องได้แล้วไปล้างหน้าไปปกติไม่สวยอยู่แล้วยิ่งร้องไห้แบบนี้ยิ่งดูไม่ได้นะแก ชินยะดันตัวน้องสาวออกแล้วขยี้หัวเธอ

 

ดูซิน่ะอายหลานบ้างไหมน่ะยัยขี้แย หลานตัวเล็ก 2 คนเข้ามาช่วยปลอบ Sayด้วย

 

โอ๋ๆ อาSay คนสวยอย่าร้องไห้นะโอ๋ๆป้ะป๋าไม่เป็นไรแล้วอาSayไม่ต้องร้องไห้นะ

 

อายเค้าไหมล่ะต้องให้หลานมาปลอบ 5555 5555ชินยะแซวพอหลาน 2 คนปลอบเธอก็ยิ้มออกมาแล้วหันไปค้อนพี่ชายที่แซวทุกคนหัวเราะตามกันใหญ่

 

ยิ้มแล้วๆ Sayจัง ยิ้มแล้วน่ารักกว่าร้องไห้ตั้งเยอะแน่ะ รินนะแซว

 

โตแล้วร้องไห้ยังกับเด็กแน่ะโทโมะพูดพร้อมยืนกอดอกขึ้น

 

พูดดีไปทีตัวเองร้องไห้ล่ะ มีหน้ามาว่าคนอื่น ชิโอริแซวลูกตัวเอง

 

555 555 นั่นสินั่นสิ จินเสริมพร้อมยืนขึ้นตบบ่าโทโมะ

 

เงียบเลยแกจินโทโมะเสียงเข้มชี้หน้าจิน

 

โอ้ะๆ ฉันก็แค่พูดความจิง แหมทำเป็นรับไม่ได้จินตอบพร้อมทำท่ายียวนโทโมะ โทโมะไล่เตะเข้าไห้จินวิ่งหนี 2 คนวิ่งไล่กัน

 

555 555 555พวกนี้ก็โตแล้วเล่นกันเป็นเด็กๆรินนะว่า 2 คนที่เล่นเป็นเด็กๆ

 

ใครเค้าจะไปเป็นป้าแก่อย่างเธอล่ะ โทโมะพูด จิงด้วยป้าแก่จินเสริม 2 คนหันควับมาว่ารินนะกันทั้งคู่ อ้าไอ้พวกพี่บ้า ว่าใครป้าย่ะรินนะลุกขึ้นยืนเสียงวีนมากมากแล้วก็ตรงเข้าไปวิ่งไล่ 2 คนนั้นจินกับโทโมะวิ่งหนีไปห้องข้างๆ ชิโอริมองตามส่ายหัวแล้วพูดขึ้น

 

ก็เด็กกันหมดนั่นแหละ

 

555 555 นั่นสิครับ ชินยะเสริม

 

Sayจังไปล้างหน้ากันดีกว่าไปพี่ไปเป็นเพื่อน ชิโอริหันไปชวนSay

 

ขอบคุณค่ะแต่ว่าพี่อยู่ดูหัวพี่ชินดีกว่าค่ะเธอหันไปพูดยิ้มๆกับชิโอริลุกขึ้นยืนแล้วเอานิ้วจิ้มหัวพี่ชายแล้วเดินไป

 

เฮ้ยเจ็บนะ แกนิเดี๋ยวฉันเป็นอะไรไปแกก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกหรอก ชินยะตะโกนไล่หลังเธอ

 

เธอหันมาแลบลิ้นให้พี่ชายก่อนรีบเดินออกจากห้องไป ชินยะกับชิโอริหันมาสบตากันยิ้มๆ

 

ขอโทษด้วยนะครับที่ เจ้าSayทำให้ตกใจ

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่าทางแกจะรักคุณมากนะคะ

 

ก็เรามีกันแค่นี้เองนี่ครับ อืมแต่ตอนนี้กำลังจะมีเพิ่มแล้ว พูดพลางจ้องหน้าชิโอริตาหวานเยิ้มชิโอริเขิน

 

บ้าคุณก็ต่อหน้าเด็กๆนะ

 

ก็ผมรักคุณมากนี่นา รักมากด้วย รักมากๆมากๆรักที่สุดใช่ไหมลูกชินยะหันไปพูดกับลูก2คนพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆชิโอริพยายามเอามือปิดปากชินยะเด็ก 2 คนช่วยกันพูดชิโอริมั่วแต่หันไปห้ามเด็กเผลอชินยะได้ทีดึงเธอเข้ามาจูบเธอผลักเค้าออกแล้วอายลุกหนีไป

 

คนบ้า ชินยะตอบสวนไล่หลัง ก็ผมรักคุณนี่นา

 

รักคุณ รักคุณ555 555 เสียงเด็ก 2 คนประสานเสียงกันสนุกสนาน

 

3 คนวิ่งไล่กันจนเหนื่อยไปนั่งพักกันตรงระเบียงไม้ ตรงห้องโถง จินลุกขึ้นยืนเค้ารู้สึกกะหายน้ำจิงอยากจะไปหาอะไรดืม

 

พวกนายจะเอาอะไรไหมจะไปหาไรกินหน่อย เค้าถามอีก 2 คน

 

ฉันเอาน้ำชา คนญี่ปุ่นก็ต้องน้ำชา โทโมะตอบ

 

ส่วนหนูขอน้ำผลไม้นะอะไรก็ได้ดีต่อสุขภาพ รินนะตอบ

 

ครับคุณชาย ครับคุณหนูกระผมจะรีบไปหยิบมาให้ จินประชดก่อนเดินไป เค้าเดินตรงไปยังครัวรำพึงรำพันกับตัวเอง

 

(นี่มันวันหยุดฉันนะทำไมต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยเนี่ย เฮ้อชั่งเหอะแต่ก็ได้เห็นอะไรดีๆ ยัยป่าเถื่อนนี่ขี้แยชะมัดเลย)เค้าคิดพลางอมยิ้มเค้าเริ่มรู้สึกว่ายัยป่าเถื่อนนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันเดี๋ยวดุ เดี๋ยวโหด เดี๋ยวร้องไห้ที่สำคัญไม่สนใจเค้าแม้แต่น้อยไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเมินเค้าขนาดนี้มาก่อนจุดนี้แหลที่น่าสนใจจนเค้าเริ่มอยากจะเอาชนะ เค้าเดินมาถึงครัวก็พบว่ามีคนอยู่ในนั้นก่อนหน้าเค้าแล้วSay นั่นเองเธอกำลังเตรียมเครื่องดืมไปให้ทุกคนอยู่(แหมใจตรงกันจิงนะ) เค้าแอบเดินเข้าไปด้านหลังเธอค่อยๆ แล้วพูดขึ้น

 

ยัยป่าเถื่อนฉันเอาน้ำส้มนะ เค้าพูดเสียงดังเธอหันขวับมาหน้ากระแทกเข้ากับอกเค้าอย่างจัง

 

โอ้ย ตาบ้าเจ็บนะ เธอเอามือขึ้นกุมจมูกถึงจะล้างหน้าแล้วแต่ตาเธอยังแดงอยู่ถ้าใครไม่รู้ก็จะคิดว่าเธอคงจะโดนชายคนนี้รังแกอยู่แน่ๆ ท่าทางเธอดูน่ารักน่าสงสารจนทำให้เค้าเกิดอยากจะแกล้ง

 

ฉันเอาน้ำส้ม พีเอาน้ำชา รินนะเอาน้ำผลไม้เค้าสั่งหน้าตาเฉย เธอหันมาวีนใส่เค้า

 

นายว่าใครป่าเถื่อนย่ะ ไอ้คนไร้มารยาท เค้าทำหน้าทะเล้นใส่เธอ

 

นั่นสิไม่ใช่ยัยป่าเถื่อนแต่เป็น.....ยัยขี้แยใช่ไหม ยัยขี้แย เค้าพูดพลางหัวเราะ

 

ไอ...ไอ้โอ้ย!!! หยิบเอาเองเหอะ พูดแล้วเดินหนีไปเธอคงเหนื่อยกับเรื่องวันนี้มาเยอะเลยขี้เกรียจทะเลาะกับเค้า

 

โอ้ะๆหนนี้ฉันชนะ 555เค้าพูดไล่หลังมาอมยิ้มหันมาหยิบของแล้วเดินตามออกไป

 

วันนี้ไม่ใช่เพื่อแค่เป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่าง 2 ครอบครัวแต่มันยังสร้างความรู้สึกดีๆของจินต่อSayอีกด้วย.......

 

*********************

 

 

ไม่กี่วันต่อมาก็ถึงวันแต่งงาน ชิโอริในชุดเจ้าสาวยืนอยู่หน้าประตูโบถส์ รินนะในชุดแซกน่ารักยืนถือช่อดอกไม้อยู่ข้างๆ โทโมะกำลังเสริมหล่ออยู่ข้างๆ

 

พี่โทโมะนี่งานแต่งแม่นะไม่ใช่งานแต่งพี่รินนะแซว

 

รู้แล้วน่าขอหล่อหน่อยไม่ได้หรือไงเล่า โทโมะตอบเสียงเคื่องๆ

 

ได้เวลาแล้ว เสียงSayดังมาเธอเดินจูงหลาน 2 คนมาส่งให้กับโทโมะแล้วก็กวักมือเรียกรินนะ

 

แม่ค่ะดอกไม้ค่ะเดี๋ยวหนูไปก่อนนะโบกมือลาแล้วรีบวิ่งไป แล้วเจอกันนะ ที่จริงไม่ต้องพูดขนานนั้นก็ได้เปิดประตูเดินเข้าไปก็เจอกันแล้วนี่นาโทโมะคิดในใจ

 

พร้อมนะครับ วันนี้แม่สวยที่สุดเลย โทโมะพูดกับแม่ชิโอริไม่ได้ตอบอะไรถึงนี่จะไม่ใช่การแต่งงานครั้งแรกแต่เธอก็ตื่นเต้น เค้ายืนแขนให้เธอคล้องชิโอริคล้องแขนโทโมะ

 

เรา 2 คนล่ะพร้อมนะเค้าหันไปถามน้องตัวเล้ก2คนเด็ก2คนพยักหน้าแทนคำตอบ ประตูเปิดออกดนตรีเริ่มบรรเลงแขกในงานจับจ้องมาที่เจ้าสาวแสนสวยคนนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเบื้องหน้าเธอเป็นทางทอดยาวไปสู่แท่นพิธีปลายทาง ชินยะยืนรออยู่วันนี้เค้าอยู่ในชุดทักซิโด้สีขาวยิ้มบางๆมาทางเธอทั้ง 2 ประสานสายตากันตลอดทางเดินโทโมะเดินมาส่งชิโอริให้กับชินยะ

 

ฝากดูแลแม่ผมด้วยนะครับเค้ากระซิบกับชินยะชินยะพยักหน้าตอบแล้วโทโมะก็หลบไปยืนข้างรินนะกับSay ปล่อยให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนเคียงคู่กันหน้าแท่นพิธี บาทหลวงเริ่มพิธีทันทีทั้งสองสาบานว่าจะรักกันชั่วนิรันดร์ทั้งคู่สวมแหวนให้กันและกันแล้วจูบสาบาน บาทหลวงประกาศว่าทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน ชิโอริร้องไห้ออกมาด้วยความยินดีแขกที่มาในงานต่างปรบมือร่วมอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินออกไปยังประตูโบสถ์แขกที่มาในงานช่วยกันโปรยปรายดอกไม้เหมือนในนิยายถึงเวลาที่เจ้าสาวต้องโยนช่อดอกไม้ รินนะฉุดมือSayวิ่งไปร่วมแย่งดอกไม้กับเค้าด้วยสาวโสดหลายคนออกมายื่นรอเพื่อแย่งช่อดอกไม้.....

 

จะโยนแล้วนะเอ้า 1...2...3ช่อดอกไม้ลอยออกจากมือชิโอริพุ่งแหวกอากาศขึ้นไปดอกไม้ตกลงมาที่หญิงสาวคนหนึงทุกคนวิ่งมาทางด้านที่ดอกไม้จะตกลงมามีเพียงSayที่ยืนอยู่กับที่ไม่ได้ขยับไปไหนเพราะเธอไม่คิดจะย่งกับใครนั่นเองดอกไม้ตกลงมาแต่โดนปัดลอยไปมาจนกระเด็นมาเข้ามือSayที่ยื่นเฉยๆไม่ได้แย่งกับใครเธอยืนถือดอกไม้ยิ้มเจื่อนๆเพราะสายตาพิฆาฒจากคนที่พยายามแย่งช่อดอกไม้แต่ไม่ได้ทุกคู่พุ่งมาที่เธอ รินนะเดินมาทำท่าทางงอนๆ

 

Sayจังขี้โกงนี่น่า อ้าวไหงงั้นล่ะค่ะคุณหลานเธอคิดในใจ

 

เชอะแต่เสียใจค่ะวันนี้ เนื้อคู่Sayจังไม่มา

 

เนื้อคู่โทโมะทวนคำน้องสาว โธ่เอ้ยพี่ก็ พี่จินไงพี่จินรินนะตอบเซ็งๆ

 

555 555 555 ฆ่าSayคนนี้ให้ตายยังดีซะกว่านะ ไม่มีทาง !!!!!เธอตอบพร้อมกับยัดดอกไม้ใส่มือรินนะ

 

เจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นรถก่อนขับออกไปพร้อมโบกมือให้ทุกคนในงาน โทโมะอุ้มมิยุอีกมือจูงมิโนะSayจูงมืออีกข้างรินนะที่ยืนถือดอกไม้อยู่โบกมืออยู่ด้วยกันมองตามจนรถแล่นลับตาไปทั้ง3หันมาสบตากันยิ้มมีความสุข........

 

 

การร่วมตัวกันของสองความต่างที่เติมเต็มซึ่งกันและกันก่อเกิดเป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่นขึ้นอีกครอบครัวหนึง เรื่องราวต่างๆกำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ความรัก ความสัมพันธ์ในครอบครัวแล้วก็ ความรักของSayจะเป็นยังไงต่อไป.....

 

อัพบล็อกแบบเล่นง่ายๆๆ^^ ป้าขี้เกรียจอ่ะ......งานหนักจังช่วงนี้ เหนื่อยแต่เดือนหน้าตังค์เยอะดียอม

รักNewsismนะ รักน้องๆทุกคนเลย ตอนนี้มีป้ามาอยู๋เป็นเพื่อนเพิ่มหนึ่งคนล่ะ ดีจายๆ เย้ๆๆๆๆๆๆๆ

เดือนกุมพาเดือนแห่งความรักทุกวันอาทิยต์เราจะไปนั่งจ้องคนมีความรักล่ะว่ะฮะฮะ......................

edit @ 2007/01/29 22:15:14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 2007/02/11 12:23:43

edit @ 2007/02/16 07:55:14
edit @ 2007/03/05 23:25:56

edit @ 16 Aug 2008 23:59:01 by pinnie and the kipooh