::★Yamatana DAISUKI★::

Love Evil # 2

Dont you think it Ok.

บทที่ 2 ~ว่ะฮะฮะ ไม่ได้คิดไว้นะ ว่าจะใช่เธอ~

บ้าน Kitashita. [ Kitazawa+Yamashita]

ฮาว------~ เสียงหาวของ Sayที่พึ่งเดินงัวเงียลงมาจากชั้นบน ปกติแล้วเธอไม่ค่อยได้ตื่นเช้าซักเท่าไหร่หรอกตอนที่อยู่อเมริกาก็ไม่เคยต้องตื่นมากินข้าวเช้ากับใคร แต่วันนี้ไม่ใช่อย่างนั้นวันนี้ชินยะไปไล่ปลุกทุกคนให้มากินข้าวเช้าด้วยกัน.........เธอตื่นลงมาเป็นคนสุดท้าย

(ไอ้พี่บ้าจะมาปลุกทำไมฟ่ะ) เธอบ่นพึมพรำพลางบิดขี้เกรียจ

ฮาว------~ อรุณสวัสดิ์ เธอทักทุกคนมีเพียงชิโอริและชินยะเท่านั้นที่ดูสดชื่นโทโมะกับรินนะสภาพไม่ค่อยต่างจากเธอเท่าไหร่หลานตัวเล็กสองคนนั่งกินข้าวเช้าเตรียมไปโรงเรียน

อรุณสวัสดิ์จ้ะ ชิโอริตอบพร้อมกับยิ้มให้ชินยะทำท่าทางเมินๆเหมือนไม่สนใจเธอ

อ้าว......แล้วนั่นแกจะยืนอยู่ทำไมเล่ามานั่งซะสิเค้าเรียกเธอเสียงแข็งจนเธอตกใจ

เออ...ลืมไป นั่งเดี๋ยวนี้แหละเธอเดินไปนั่งตรงที่ว่างถัดจากรินนะรินนะหันมากระซิบกับเธอ

ปลุกมาบอกว่ามีเรื่องใหญ่ล่ะ..........รู้ไหมว่าเรื่องอะไรเธอส่ายหน้าแทนคำตอบ

ที่รู้ๆอารมณ์ไม่ดีแน่ๆ รินนะพยักหน้าเห็นด้วย เธอพึ่งจะสังเกตเห็นว่าโทโมะอยู่ในสภาพที่นั่งอยู่ได้ก็เก่งแล้วคงจะไม่รู้อะไรเหมือนกัน

ช่างเถอะเดี๋ยวคงจะบอกเองแหละ เธอตัดใจหันไปสนใจอาหารเช้าตรงหน้ามันคงจะเป็นสิ่งที่ช่วยกระตุ้นให้เช้านี้สดชื่นได้ดีที่สุดแล้ว

น่ากินจัง.....กินแล้วนะค่ะพูดแล้วก็เริ่มลงมือจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้าในขณะที่กินไปก็รู้สึกเหมือนโดนจ้องอยู่เธอจึงเงยหน้าขึ้นมา ชินยะนั่นเองเค้ารีบหันไปทางอื่นเมือรู้ว่าเธอรู้ตัวว่าเค้าจ้องอยู่ เป็นอย่างนี้อยู่นานเหมือนกันจนเธอเริ่มรำคาญถามออกมา (ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่ชายตนเอง)

ชิน แกมีอะไรพูดมาเลยดีกว่า

เปล่านี่ไม่มีอะไร แกไปทำอะไรมารึเปล่าล่ะ

ทำอะไร ฉันไปทำอะไรมาเหรอไง เธอนึกไม่ออกว่าเค้าพูดเรื่องอะไร

นี่ๆๆ เดี๋ยวก่อนนะสรุปว่าพี่น้องจะทะเลาะกันใช่ไหม แล้วนี่ผมเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ยโทโมะพูดแทรกขึ้นพลางเกาหัวแกรกๆ รินนะพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ได้ทะเลาะกันซักหน่อย เดี๋ยวนี้พี่ชายอย่างฉันมันไม่มีความหมายแล้วนี่ เป็นการเถียงที่ข้างๆคูๆที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลย

คุณก็ค่อยๆพูดสิค่ะ ชิโอริตีแขนสามีตัวเอง

เดี๋ยวๆ ชินแกพล่ามเรื่องอะไรเนี่ยไม่เข้าใจเธองงกับคำพูดพี่ชายตัวเอง

แน่ล่ะแกโตแล้วนี่ มีอะไรก็ไม่บอกฉันแล้ว หึ...แกจะย้ายออกไปเมือไหร่ล่ะเค้าโวยวายน้ำตารื้อขึ้นที่ดวงตาสองข้างเห็นอย่างนั้นเธอก็ตกใจอะไรจะขนาดนั้นร้องไห้เลยเหรอ....

เออ เดี๋ยวก่อนนะ นี่แกชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วไหนบอกมาซิว่าฉันไปทำอะไรมา เธอพยายามใจเย็นเอาน้ำเย็บเข้าลูบ

ก...ก็นี่ไง ยังจะปากแข็งอีกไหม ? เค้าหยิบกระดาษหน้าตาคล้ายโปรชัวร์ขึ้นมาวางแปะบนโต๊ะรินนะดึงไปดูแล้วอ่าน

ห้องเช่าราคาพิเศษย่านใหญ่ใจกลางเมืองสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันรินนะหันมาถาม

Sayจังจะย้ายออกเหรอ?

เฮ้ยไม่เอาอะไรมาพูด บ้าแล้ว เธอส่ายหน้า

นั่นไงดูสิยังปากแข็งอีก กระดาษแผ่นนี้นะฉันเจอมันในห้องแกแกไม่ต้องมาโกหกเลย แกทำงี้ได้ไงถึงฉันจะแต่งงานใหม่แต่แกก็.........

หยุด!!!!! เสียงเธอดังแทรกขึ้นมาทุกคนเงียบกริบเอาแล้วสงครามระหว่างสองพี่น้องกำลังปะทุขึ้นชิโอริพยายามห้ามศึก

เออพี่ว่าค่อยๆพูดดีกว่านะ คุณด้วยแหล่ะชินยะ นี่ตกลงฉันได้สามีหรือว่าได้ลูกชายกันแน่เธอบ่นในใจ Sayคว้ากระดาษในมือรินนะมาดูแล้วก็ยิ้มออกมา

555 555 555นึกว่าอะไรกระดาษใบนี้นี่เอง เค้าแจกมาเมือวานนี้น่ะเธอตอบพลางหัวเราะ

ชินยะได้ยินก็อารมณ์เปลี่ยนทันที

จริงเหรอ......แกไม่ได้โกหกฉันนะเค้ายังคงคาดคั้น

ก็จริงอ่ะดิ คนพึ่งตกงานกลับมาจะออกไปอยู่คนเดียวทำไมให้มันลำบากพูดพลางหันไปกินข้าวต่อโดยเลิกสนใจชินยะไปเลยได้ยินอย่างนั้น ชินยะก็ยิ้มออกมาหน้าบาน

ว่าแล้วแกไม่ทิ้งฉันไปอยู่แล้วเค้าพูดตอนนี้ราวกับว่าจะมีดอกไม้งอกออกมาจากหัวเค้าเลยทีเดียว

เออตกลงปลุกเราสองคนมาด้วยเพื่ออะไรโทโมะถามขึ้น

นั่นสิเคืองนะเนี่ย นอนไม่ครบ 8 ชม.ผิวไม่สวยพอดีรินนะเสริม

คุณค่ะที่หลังอย่าคิดเอาเองอีกนะ รู้ไหม ?ชิโอริดุ

ขอโทษครับ ชินยะตัวลีบที่โดนทุกคนบ่น

555 5555 5555 ล้อเล่นน่าอย่าหงอยขนานนั้นสิครับโทโมะพยายามปลอบใจด้วยเสียงร่าเริงแต่หน้าตาง่วงๆนั่นน่ะตรงกันข้ามเลย

ป้ะป๋านี่หวงน้องสาวน่าดูเลยนะรินนะเองก็แซวกะเค้าด้วย

RRRR RRRR เสียงออดดังขึ้นช่วยชีวิตชินยะที่โดนรุม

ใครมานะแต่เช้าเลยเดี๋ยวไปเปิดให้.....ลูกสองคนอิ่มแล้วเตรียมตัวนะครับป้ะป๋าจะไปส่งโรงเรียนชินยะเดินไปเปิดประตูชิโอริช่วยเด็กสองคนสะพายกระเป๋าดูน่ารักเหลือเกินซักครู่ชินยะก็กลับมาพร้อมผู้มาเยือน

SAY!!!!! คิดถึงแกจังเลย!!!! เจ้าของเสียงวิ่งตรงเข้ามาดึงSayไปสวมกอด เธอตกใจเล็กน้อยแต่เพราะมันเป็นการกระทำที่เธอคุ้นเคยดีเลยยอมให้เจ้าของเสียงนั้นกอดอยู่ซักพักแต่มันชักจะนานและแน่นเกินไปแล้ว

อะไรของแก ยูอิคิดถึงขนาดนั้นเลยนะแก พูดพลางพยายามเอามือดันหัวยูอิที่ซบอยู่ตรงบ่าออก

ก็เอออ่ะดิ คิดถึง....แกฉันไปและนะพอกอดจนหนำใจแล้วก็ผละออกแล้วเธอก็หันไปเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ เธอจึงยิ้มออกมาพร้อมกับแนะนำตัวเอง

สวัสดีค่ะ ยูอิค่ะยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ พูดพร้อมกับโค้งอย่างสวยงาม

ฉันชิโอริค่ะ เป็นพี่สะใภ้ Sayจังยินดีที่รู้จักจ้ะ

ผมโทโมะฮิสะครับยินดีที่ได้รู้จัก

ส่วนหนูรินนะคะยินดีด้วยเหมือนกันทั้งสามคนตอบแบบงงแต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักกับยูอิ Sayยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดนึกแอบขำเพื่อนเธอ

ยูอิจะไปแล้วเหรอ ? อยู่กินอะไรกันก่อนสิชินยะชวน

ไม่ดีกว่าพี่ชินแวะมากอดมันแป้ปเดียวพูดพลางชี้นิ้วไปที่นี่แกเรียกเพื่อนว่ามันเลยเหรอ ?เธอบ่นในใจ อ้อ....อ่ะแกเกือบลืมยูอิพูดพลางส่งถุงให้เธอพอเธอรับไว้ยูอิก็หันไปลาทุกคน

ไปแล้วนะคะบ้ายบาย แล้วก็เดินออกไปทันทีทุกคนมองตามยูอิที่เดินออกไปซักพักเธอก็โผล่หน้ามาตะโกนบอกSayว่า

แกกด 1 เบอร์ฉัน กด 2 เบอร์คินะ กด 3เบอร์เบนเคย์แล้วอีก3วันเจอกันร้านเดิม OK ? พูดแล้วก็เดินไปไม่รอคำตอบSayเองก็ตะโกนตอบไปเหมือนกัน

OK. ร้านเดิมนะแก ไม่มีเสียงตะโกนกลับมาแล้วได้ยินเพียงแต่เสียงประตูที่ปิดลงกับเสียงรถที่แล่นออกไป Sayส่ายหัวกับการกระทำบ๊องๆของเพื่อนเธอ

ไปเราไปกันบ้างดีกว่า มิโนะ มิยุ พร้อมไหม ? ชินยะถามลูกทั้งสอง

พร้อมครับ/ค่ะ เด็กสองคนประสานเสียงตอบพร้อมเพรียงสมกับเป็นผาแผด

ไปก่อนนะลูก กินเสร็จแล้วช่วยกันเก็บด้วยล่ะ ชิโอริหันมาสั่งก่อนเดินตามออกไป

คร้าบบบ หาวววโทโมะตอบพร้อมหาวเสียงยาวค่ะแม่ รินนะรับคำ Say โบกมือบ้าบบาย

Sayจังเพื่อนเหรอเมือกี้ ? รินนะถามเพราะความอยากรู้อีกแล้ว

อืมเพื่อนซี้เลยนะเห็นแบบนั้นน่ะ น่ารักไหม? เธอตอบพลางแกะกล่องโทรศัพท์

ซื้อโทรศัพท์มาให้เหรอ โทโมะพูด

ดีจังเลยนะเอามาม่ะเดี๋ยวจะเมมเบอร์ให้ รินนะพูดพลางแย่งไปจากมือ Say

อืมเอาสิ เมมของทุกคนเลยนะรินจัง

สบายมากของพี่โทโมะอยู่ไหนล่ะเดี๋ยวเมมให้

อยู่บนห้องเดี๋ยวก็ได้ ว่าแต่แกนี่เห่อยังกะของตัวเองเลยนะ

แบร่ๆๆๆ พูดมากน่ารินนะแลบลิ้นให้โทโมะ

หาว~ววว ไปแต่งตัวดีกว่า งานงานงานทำงานอีกแล้วพูดพลางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกรียจ

น่าอิจฉาจริงเลยมีงานทำ ฉันล่ะว่างSayบ่นขึ้นมา

ว่างเหรอ ? งั้นดีเลยช่วงอะไรหน่อยสิ

มีอะไรให้ช่วยค่ะคุณหลาน

คุณอาครับขับรถให้หน่อยสิ วันนี้ไปตั้งหลายที่ขี้เกรียจพนมมือไหว้ด้วย

อือได้สิ คุณหลานแค่นี้สบายมาก เธอรับปาก

ขี้โกงอ่ะ โทโมะจังขี้โกง Sayจังไปส่งรินนะด้วยคนนะนะรินนะหันมาอ้อนบ้าง

ได้ๆ เดี๋ยวแวะไปส่งที่มหาลัยนะ แค่นี้สบายมาก เธอตอบพลางขยี้หัวรินนะ

โธ่ไอ้ขี้อิจฉาโทโมะว่าน้องด้วยความหมั่นไส้ก่อนเดินหนีไป

อ้า พี่ว่าใครอ่ะรินนะวิ่งตามไปวีน

เจ้าสองคนนี้รักกันดีนะ เธอคิดพลางยิ้มออกมาแล้วก็เหมือนพึ่งจะรู้ตัว อ้า!!!! เจ้าสองคนนั้นหนีไม่ช่วยล้างจานนี่นาแสบจริงเลยเจ้าสองคนนี้นี่พลาดซะแล้วฉันเธอบ่นในใจลุกขึ้นเก็บจานไปล้าง

*******************************

โทโมะจังเค้าทำงานอะไรของเค้านะSayนั่งบ่นอยู่คนเดียว วันนี้เธอขับรถพาโทโมะจังตระเวนไปสองที่แล้ว ที่นี่เป็นที่ที่สาม เค้าบอกว่าเสร็จงานแล้วจะโทรมาตามเธอเองวันนี้นอกจากขับรถแล้วเธอก็ไปเดินเล่นรอโทโมะจังทำงานแต่นี่ที่ที่สามเข้าไปแล้ว เธอจึงเลือกที่จะนั่งรอมากกว่า บรรยายกาศแถวนี้ก็ไม่เลวแถวชานเมืองแบบนี้คนไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไหร่ไม่เหมือนเมือช่วงเช้าเลยที่จอดรถไปหน่อยก็มีที่ให้นั่งรอด้วยอะไรจะเหมาะปานนี้เธอเลือกเก้าอี้ตัวหนึ่งเป็นที่นั่งรอ

เดี๋ยวมาแล้วชวนไปกินข้าวดีกว่าหิวจะตายแล้วเธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างมีต้นไม้ใหญ่ทำให้ร่มลมพัดเย็นสบายเลยน่านอนชะมัดเธอคิดในใจ ว่าแล้วเธอก็ทิ้งตัวลงนอน ที่จริงเป็นสาวเป็นแส้ไม่ควรจะมานอนในที่แบบนี้ แต่ชั่งเถอะใครเค้าจะสน Sayจังผู้ไม่เคยสนใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เธอเอาหูฟังขึ้นมาใส่หูเปิดเพลงแล้วหลับตาลง...

ดีครับดี ยามาชิตะคุงครับช่วยหันซ้ายนิดนะครับ...อืมได้แล้วครับ Ok เสร็จแล้วเปลี่ยนชุดต่อไปได้เลยครับ ตากล้องพูดกับโทโมะจังผู้ช่วยเดินเข้าไปหาโทโมะพาเค้าไปเปลี่ยนชุด

โอ้ยเหนื่อยชะมัดเลย หิวแล้วด้วยยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยเค้าบ่นพลางถอดเสื้อออกเพื่อเปลี่ยนชุดต่อไป ชุดสุดท้ายแล้วจะได้กินข้าวแล้วพอคิดได้อย่างนี้โทโมะจังก็อยากจะรีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ

KOK KOK.

ครับ มีอะไรครับ แทนที่จะมีเสียงตอบประตูกลับเปิดเข้ามา

โย่ ว่าไงว่าไงหวัดดี เสียงโวยวายอันแสนจะคุ้นเคยดังเข้ามาพร้อมกับเจ้าของเสียงทั้งหลาย

เอ๊ะ...พวกนายมาทำอะไรกันเนี่ย

มาถ่ายแบบเหมือนกันสตูข้างๆน่ะผู้ชายหน้าหวานที่สุดในกลุ่มตอบ

เค้าบอกว่านายอยู่ที่นี่พวกเราเลยมาทักไงหนุ่มหน้าโหดพูดขึ้นมาบ้าง

งั้นงานพวกนายเสร็จหรือยังล่ะโทโมะถาม

เหลือแต่ทากุจิคนเดียวแหละ ผู้ชายหน้าสวยตอบ

เสร็จงานนี้ก็กลับบ้านได้แล้ววันนี้หนุ่มที่ดูท่าทางขี้เล่นที่สุดพูดขึ้น

จริงดิ งั้นดีเลยเดี๋ยวไปหาอะไรกินกันนะไปไหมโทโมะชวน

ไปสิไปท่านยามาชิตะชวนทั้งที ต้องไปอยู่แล้วหนุ่มหน้าโหดพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางเคารพพร้อมรับบัญชา

555 ขนาดนั้นนะท่านยามาชิตะเลยเหรอโคคิชายหน้าหวานขำกับท่าทางบ้าๆของหนุ่มหน้าโหด

555 555 555ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน

เออว่าแต่ จินไปไหนซะล่ะโทโมะพูดพลางรูดซิปแจ็คเก็ตขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยเตรียมไปพร้อมทำงาน

อ้อหมอนั่น ไปเอาอะไรที่รถก็ไม่รู้เหมือนกันเดี๋ยวบอกให้ไม่ต้องห่วงนะหนุ่มหน้าสวยตอบ

อืม พวกนายรอแป้ปนะ หิวแล้วหิวแล้วพูดพลางขอตัวไปทำงานต่อ

พวกเราไปรอด้านนอกนะหนุ่มขี้เล่นบอกกับโทโมะแล้วหันไปพูดกับหนุ่มหน้าสวย

คาเมะ!นายไปบอกทากุจิซะ

เอ๊ะทำไมต้องเป็นฉันด้วยเล่า

นายนั่นแหละไปเค้าดันหลังคาเมะให้ไป ก็ได้ คาเมะรับปากเหมือนงอนๆ(น่ารัก-คนเขียน)

อยู่ไหนน้า~อะนี่ไงเจอแล้วอยู่นี่นี่เองจินก้มๆเงยหาของอยู่ในรถ เค้าทำกระเป่าหล่นไว้ เค้าถ่ายเสร็จเป็นคนแรกก็เลยออกมาก่อนวันนี้คุณผู้จัดการไม่ว่างกลับไปก่อนแล้วเลยต้องทำนู่นทำนี่คนเดียวช่วยไม่ได้นี่นา ที่จริงถ่ายรวมก็เสร็จแล้วเหลือเจ้าทากุจิคนเดียวก็จะได้กลับบ้านแล้ว

คอแห้งจังเลย หาไรดื่มก่อนดีกว่าเค้าเดินไปกดน้ำที่ตู้ขายอัตโนมัตตรงลานจอดรถกะว่าจะไปหาที่นั่งพักเงียบๆคนเดียวก่อนกลับเข้าไปด้านใน เค้าเดินถือกระป๋องน้ำเดินไปนั่งบังเอิญมันดันเป็นเก้าอี้ที่เดียวกับที่Sayจังนอนอยู่เพียงแต่มันเป็นคนล่ะฟากกัน.....(อังเอิญเกินไปไหม?)

PiPiPiPi PiPiPiPi PiPiPiPi อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเค้ายกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดู

ไม่ใช่ของฉันซักหน่อย.....แล้วของใครล่ะ?เค้าลุกขึ้นมองหาเพราะคิดว่าคงจะมีคนทำตกไว้เค้าหันไปเจอคนนอนอยู่ที่เก้าอี้

อ้ะของคนนี้นี่เอง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าร่างนั้นจะขยับเขยื้อนเสียงโทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุด หรือว่า....เค้าเป็นอะไรไปตายหรือปล่าเสียงดังขนาดนี้ถ้าหลับก็น่าจะตื่นได้แล้ว เค้าตัดสินใจสะกิดแต่ร่างนั้นก็ยังคงไม่ขยับเสียงโทรศัพท์ตัดไปแล้ว ....เค้าจ้องอยู่นานจนตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอามือเปิดเสื้อที่ปิดหน้าอยู่ออกพอดีกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นร่างนั้นขยับลุกขึ้นปัดมือเค้า เค้าตกใจล้มลงก้นกระแทรกไปกับพื้น

ทำอะไรน่ะ โรคจิตหรือไง ตื่นขึ้นมาเธอก็โวยเลยค่ะ(ดุอีกแล้วนะแล้วงี้เมือไหร่อิท่านจะชอบเล่า-คนเขียน-โอ้ะก็แกนั่นแหละเขียนยังไงให้ฉันดุขนาดนั้นเล่า-Say-ใช่ทำไมเขียนให้ฉันโดนเตะตลอดเลยอ่ะ-อิท่าน)

อ้าวนายนั่นเอง จะทำไรย่ะไร้มารยาทแล้วยังจะโรคจิตอีกเหรอไงเธอด่า

อ้าวๆนึกว่าใคร ยัยป่าเถื่อนนี่เอง คนอุตสาห์เป็นห่วงยังจะโดนด่าอีกอารมณ์เสียแล้วนะ

อย่างเธอน่ะให้ตายนะคนอย่างฉันก็ไม่คิดแตะต้องหรอกยัยป่าเถื่อนเค้าลุกขึ้นยืนพลางปัดกางเกง

คนเค้าหวังดียังจะโดนด่าอีก

อย่างนายน่ะเหรอจะหวังดีกะฉันอย่าพูดให้ขำดีกว่า โอ้ยทำไมฉันต้องมาเจอนายด้วยนะ

นั่นนะสิทำไมฉันต้องมาเจอเธอด้วยเนี่ย ยัยโง่!!!! เค้าด่าให้(นี่เดี่ยวนะถ้าแกสองคนไม่เจอกันก็ไม่ได้สิก็พวกแกเป็นพระเอกกะนางเอกนะเฟ้ย-คนเขียน)

นี่นายมาว่าฉันโง่เรื่องอะไรย่ะ....อ๊ะอะไรนะ เค้าเอามือกระชากหูฟังออกเธอจึงได้ยินเสียงโทรศัพท์ โง่แล้วยังจะหูหนวกอีกด้วยเชอะ!!!! เธอมองหน้าเค้ากดรับโทรศัพท์

ค่ะSayพูดค่ะ อืมกินข้าวเหรอได้ๆไม่เป็นไรเสร็จแล้วค่อยเจอกันนะOk เดี๋ยวเจอกันนะ

ฉันบอกแล้วไงว่าเธอน่ะหูหนวก เสียงดังลั่นขนาดนั้นยังไม่ได้ยินอีกเค้ายืนกอดอกพูดอย่างผู้กำชัยชนะยกนี้ เธอส่ายหน้าก่อนตอบเค้า

อืมขอบใจนะ พอใจหรือยังเล่าพูดจบก็เดินหนีไปแต่เค้าดึงเอาไว้

ยังยังไม่พอใจ ขอโทษฉันก่อน เธอสะบัดมือเค้าออกแล้วเดินหนี

เรื่องอะไรทำไมฉันต้องขอโทษนายด้วย เค้าเดินตามมาอีก

ก็ที่เธอว่าฉันจิตทรามไง ยัยโง่สมองเสื่อมด้วยหรือไงนะ โดนว่าขนาดนี้เธอก็เลยฉุนขาด

ฉันไม่ได้โง่ ไม่ได้สมองเสื่อม หูไม่ได้หนวกแต่ยอมรับว่าป่าเถื่อนพูดจบแล้วก็เตะหน้าแข้งเค้าเข้าให้

โอ้ย!!!! เอาอีกแล้วนะยัยนี่เค้ากระโดดแหยงยกขาขึ้นมากุมเอาไว้เธอเห็นได้จังหวะจึงผละหนีไป

แต่เค้าดึงมือเอาไว้เธอสะบัดมือออกมือหลุดออกพร้อมกับโทรศัพท์ก็หลุดมือออกมาด้วยเช่นกันมันหล่นไปกระแทรกกับขอบปูนที่มาขึ้นเพื่อเป็นที่กั้นล้อรถมันแตกกระจาย

เฮ้ยโทรศัพท์ฉันเธอรีบวิ่งไปดูเธอพยายามจะเอามันกลับเข้าที่เดิมแต่สภาพมันเกินจะกลับไปเหมือนเดิมแล้วตายยูอิงอนตายแน่เลยเธอคิดคราวนี้ล่ะฉันชักจะโมโหจริงๆแล้วนะไอ้คนไร้มารยาทเธอคิดในใจเธอหันไปวีนใส่เค้า

นี่นาย มันพังหมดแล้วเนี่ยเห็นไหม? เค้ายิ้มกวนประสาทคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเธอ

ไหนดูซิ ยังไม่พังซักหน่อย......พังมันต้องอย่างนี้พูดจบเค้าก็เขวี้ยงมันลงพื้นอย่างแรงคราวนี้ไม่มีทางที่มันจะกลับมาสภาพเดิมอย่างแน่นอน เค้าหัวเราะชอบใจใหญ่

เฮ้ยนาย!!! เธอเลือดขึ้นหน้าแล้วยิ่งหิวๆอยู่ด้วย...(ไม่เกี่ยวนะ)เธอพร้อมจะฆ่าไอ้ผู้ชายกวนประสาทคนนี้ได้ทุกเมือเลยตอนนี้

อุ้ยขอโทษนะมันหลุดมือน่ะ 555เค้าหัวเราะลอยหน้าลอยตาเธอกำหมัดแน่นก่อนที่เธอจะปล่อยหมัดออกไปดันมีคนมาขัดจังหวะซะก่อน

อาคานิชินายทำอะไรน่ะ.....เฮ้ยระวัง!!!Sayเหวี่ยงหมัดออกไปแล้วแต่ดีที่เค้าได้เธอกำลังจะส่งหมัดออกไปซ้ำอีกแต่เจ้าพวกนั้นวิ่งเข้ามาจับไว้ซะก่อน

เฮ!!! ใจเย็น ใจเย็นหนุ่มหน้าโหดเข้าไปจับเธอไว้ซะก่อนส่วนอีกคนเอาตัวยื่นเข้าไปตรงกลางระหว่าง Say กับจิน แต่สายตาทั้งสองคนยังคงจ้องกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อหนุ่มหน้าหวานเดินไปหยิบซากโทรศัพท์ขึ้นมา

สงสัยว่าเจ้านี่จะเป็นตัวปัญหานะ

ทั้งสองคนยังไม่เลิกจ้องหน้ากันแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้โกธรจนแทบจะกระโดดใส่กันเหมือนเมือกี้แล้ว

เลิกจ้องกันได้แล้ว เดี๋ยวก็รักกันพอดี พูดออกมาไม่ได้ดูสถานการณ์เล้ยทั้งสองหันควับมาจ้องหน้าคนพูดประมาณว่า หุบปาก แล้วหันกลับไปจ้องกันต่อ หนุ่มหน้าโหดโดนสองคนนั้นจ้องจนแทบจะร้องไห้หนุ่มขี้เล่นเข้าไปปลอบทั้งสองคนกอดกัน (555)

มันเกิดอะไรขึ้น ไหนใครบอกฉันหน่อยซิหนุ่มหน้าสวยถามขึ้นแต่ไร้คำตอบ

แต่เท่าที่เห็นเมื่อกี้ อาคานิชิฉันว่านายทำเกินไปนะ

ใช่ๆ เล่นเขวี้ยงแบบนั้นน่ะ เค้าหันไปจ้องสองคนนั้นเลยกอดกันแน่นยิ่งขึ้น

ก็ยัยเนี่ยกวนประสาทฉันก่อนนี่นา

ใครๆใครกวนใครก่อนกันแน่พูดให้มันดีๆนะ

พอกันทั้งคู่นั่นแหละหนุ่มหน้าหวานดุทั้งสองคนเลยเงียบ

อ้าวอยู่นี่เอง Sayจังกำลังโทรหาพอดีเลยแบตหมดเหรอโทโมะเดินมาพร้อมกับอีกสองคน

พอเธอเห็นโทโมะเดินมาก็โผเข้าไปกอดตาแดงเหมือนจะร้องไห้(ด้วยความโมโหน่ะ)

อ้าวเฮ้ย!!! เป็นอะไร ไปทำงานแป้บเดียวคิดถึงกันขนาดนั้นเลยเค้าพูดติดตลก..........ไม่ขำ

*******************************

จินนายทำพังเหรอ แย่มาก หลังจากที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดโทโมะก็ต่อว่าจินตอนนี้ย้ายสนามรบจากลานจอดรถเป็นร้านอาหารแล้ว ทั้งทุกคนกำลังกินอาหารกันอยู่อย่างตั้งใจ แม้กระทั่งจินกับSayที่พึ่งทะเลาะกันเมือกี้ก็ด้วย ตอนนี้สงบเงียบเหมือนไม่ได้ทะเลาะกันสงสัยอาจเพราะโมโหหิวด้วยกันทั้งคู่ จินพอสงบสติอารมณ์ได้ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปเหมือนกัน Sayเองก็ด้วยตอนนี้เธอไม่รู้สึกโกธรอะไรเค้าแล้ว (สรุปว่าห้ามให้สองคนนี้เจอกันเวลาโมหิว-คนเขียน)

มันก็น่าโกธรอยู่หรอก พึงได้มาเมือเช้าแล้วคนสำคัญก็ให้มาซะด้วยโทโมะพุดพลางซูดเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปาก ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยซื้อใหม่ อาจจะโดนยูอิบ่นนิดหน่อยแต่ช่างมันเถอะ

เออต้องขอโทษแทนหมอนี่ด้วยนะ เจ้านี่น่ะชอบใจร้อนเกินเหตุอยู่เรื่อยหนุ่มขี้เล่นกล่าวขอโทษพร้อมกับเอามือกดหัวจินให้ขอโทษด้วย

ฉันต้องขอโทษนายเหมือนกัน ฉันเองก็ไม่ดี แต่ที่เตะนายน่ะไม่ขอโทษนะนั่นน่ะสมควรแล้ว

เธอตอบโดยไม่สนใจเค้า

Ok. สรุปว่าจบลงด้วยดีและง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ หนุ่มหน้าโหดพูดขึ้น

แต่ฉันว่ายังไงเรื่องนี้ อาคานิชินายควรจะรับผิดชอบ หนุ่มหน้าสวยออกความเห็น

นั่นสิ นายก็ไปซื้อเครื่องใหม่ให้เธอก็แล้วกัน หนุ่มหน้าหวานพูดทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ก็ได้!!!! แค่นี้เองสบายมากเค้าตอบเหมือนไม่สนใจ เรื่องอะไรคนอย่างฉันจะยอมเสียฟรอม์ฟ่ะ

อาคานิชิเข้าใจง่ายผิดปกติแฮะ ว่าไหม?หนุ่มยิ้มแย้มพูดขึ้นทำให้ทุกคนหัวเราะ

เงียบน่า ทากุจิ ใครขอความเห็นนาย....โห้ย!!! มีส้อมเขวี้ยงมาจากไหนก็ไม่รู้เกือบโดนเค้า

อุ้ย!!! ขอโทษนะ ได้ยินใครพูดจาไม่แย่ๆที่ไรลืมตัวทุกทีSayนั่นเองเธอเขวี้ยงออกมาทันทีที่เค้าพูดจาไม่ดี(สงสัยติดนิสัยชินยะมา-ว่ะฮะฮะ) ทุกคนหัวเราะกันใหญ่

555 อาคานิชิท่าทางว่านายจะโดนปราบซะแล้วล่ะ หนุ่มขี้เล่นพูด

เออว่าแต่คุยกันมาตั้งนานแล้วยามาพีนายไม่คิดจะแนะนำบ้างหรือไง หนุ่มหน้าสวยพูดเธอเองก็พึ่งจะมีอารมณ์สังเกตคนอื่น เอ๊ะนั่นมันคนสวยที่เจอที่สนามบินนี่นา

อ้าวคุณนั่นเองสวัสดีค่ะ

นี่ๆ กินจนจะอิ่มแล้วพึ่งจะทักหรือไงโทโมะแซวขึ้นมา

ก็แหม เมือกี้มันกำลังประทุนี่นาเอาล่ะเธอสูดหายใจลึก

ฉัน คิตาซาว่า ซายูริ ค่ะยินดีที่ได้รู้จัก

อืมอาฉันเองเรียก Sayจังก็ได้ เอาล่ะเดี๋ยวผมแนะนำเพื่อนๆผมบ้าง ที่นั่งข้างเธอน่ะ คาเมะนาชิ คาสึยะถัดไปก็อุเอดะ ทัตสึยะ ผั่งโน้นก็ ทากุจิ จุนโนะสุเกะ ถัดไปอีกก็ ทานากะ โคคิ นากามารุ ยูอิจิ สุดท้ายก็....

ไอ้คนไร้มารยาทน่ะเหรอ.......อุ้ยขอโทษลืมตัวเธอแทรกขึ้นมาอย่างลืมตัวทำเอาทุกคนขำ

อืมไอ้คนไร้มารยาทนั่น อาคานิชิ จินโทโมะพูดอมยิ้ม

นี่จะโกธรไหม จำไม่ได้อ่ะชื่อยาวกันจังทำเอาทุกคนขำกันอีก

สงสัยว่าพวกเรายังไม่ดังพอนะเนี่ยโคคิพูดพร้อมกับทำหน้าตาประหลาดใจ

นั่นสิมีคนไม่รู้จัก ยูอิจิเสริม

พวกนายเป็นใครกันล่ะ ทำไมฉันต้องรู้จักเธอถามขึ้นด้วยความสงสัยไม่ได้ประชดประชันแต่อย่างใด คำถามนี้เล่นเอาทุกคนพ่นหัวเราะกันออกมาดังลั่นเลยคราวนี้

ไม่เป็นไร Say จัง พวกเราเป็นพวกเรานี่แหละ 555 คาเมะพูดพลางหัวเราะ

เอานะไม่โกธรนะ คาเมะนาชิ อุเอดะ ทากุจิ ทานากะ นากามารุ แล้วก็ Bakanishi* ถูกไหม

555 Bakanishi ใช่เลยใช่มุขนี้ใช้ได้ โคคิพูดทุกคนหัวเราะกันคื้นเครงกับคำพูดของเธอมีแต่จินเท่านั้นที่นั่งหน้าบูดอยู่คนเดียว

ขอตัวแป้บนะ เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำสบโอกาสเจ้าพวกนี้จับกลุ่มนินทาทันที

คาเมะ คนนี้ใช่ไหมที่นายเล่าให้ฟังยูอิจิถาม

คนที่เตะ!!! อาคานิชิที่สนามบิน คนนี้ใช่ไหม? โคคิถามย้ำ

ใช่ๆคนนี้แหละ คาเมะตอบยิ้มๆ

นี่จินฉันถามนายจริงๆเถอะ นายโดน Sayจังเตะกี่ทีแล้วเนี่ยโทโมะถามขึ้น

นั้นซิกี่ทีฉันก็อยากรู้เหมือนกัน จุนโนะเสริม จินมองหน้าทุกคน จ้องมาที่เค้าจะเอาคำตอบ

มันน่าสนใจขนาดนั้นเลยนะ ว่าฉันโดนเตะกี่หนเนี่ย

อ้าว หายากนะผู้หญิงที่กล้าเตะอาคานิชิ จินทัตสิยะพูด

เร็วเถอะน่าตอบมาสักที โทโมะเร่ง

เดี๋ยว Say ก็กลับมาพอดี คาเมะเสริม จินพยายามก้มนับนิ้วแล้วก็ตัดใจ

สนามบิน ที่บ้าน เมื่อกี้ โอ้ยไม่นับแล้ว!!! เจอกี่ทีก็เจ็บตัวทุกทีไม่เตะก็ตีบ้างหละเห็นฉันเป็นอะไร

555555555555555555555 ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน

มาแล้วๆ มาโน้นแล้ว คาเมะพูด เห้ย!!! โทโมะอุทานออกมาเพราะเห็น Say สะดุดล้มเพราะโดนผู้หญิงโต๊ะข้างๆขัดขาแล้วทำน้ำหกใส่ บริกรหญิงรีบเข้ามาดูแล้วหาผ้ามาเช็ดให้

อุ๊ย ขอโทษนะคะไม่ได้ตั้งใจ กำลังจะลุกขึ้นพอดี

*ยืมมุขจากSummery 2003 Kattun & NEWS

ส่วนแก้วนี้ก็เหมือนกันพอดีมือมันปัดไปโดน สองสาวโต๊ะนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา โทโมะวิ่งมาพยุง Say ให้ลุกขึ้นและหันไปจองหน้าสองคนนั้นจะเอาเรื่อง คาเมะ กับ ยูอิจิเดินตามมาสมทบทุกคนจ้องมาที่โต๊ะนี้บรรยากาศเริ่มตึงเครียด เลือดไหลออกมาจากแผลที่หัวเข่า Say รู้งี้น่าจะใส่กางเกงยีนส์ดีกว่าไม่น่าใส่ขาสั้นเลย เธอบ่นในใจ โทโมะเห็น Say เป็นแผลก็ยิ่งโมโห คาเมะเอาผ้าเช็ดหน้ากดแผลให้แล้วพาเธอไปนั่งเก้าอี้

นี่ พวกเธอทำอะไรกันหนะ โทโมะถามสองคนนั้น

เปล่านี่คะก็แค่อุบัติเหตุไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ตอบโดยไม่กล้าสบตา พนักงานเอาผ้ามาส่งให้ ยูอิจิรับเอาไว้

เออ ขอชุดปฐมพยาบาลด้วยดีกว่าครับ พลางชี้นิ้วที่แผลของ Say พนักงานรีบวิ่งไป

ชั่งเถอะโทโมะจัง มันเป็นอุบัติเหตุแล้วเค้าก็โทษแล้วด้วยSay กลัวโทโมะจะทำอะไรสองคนนั้น อีกอย่างถ้าเป็นคนอื่นเธอคงไม่ปล่อยยัยสองคนนี้แน่แต่วันนี้เพิ่งจะทะเลาะกับจินไปเลยขี้เกรียจมีปัญหาอีก อิจฉาฉันหรือไงก็แน่หละฉันมากับผู้ชายหน้าตาดีตั้ง 7 คนนี่นาเธอพยายามคิดติดตลก

Say ลุกขึ้นลากโทโมะให้กลับไปนั่งที่ คาเมะช่วยพยุงโทโมะจองหน้าผู้หญิงสองคนนั้นไปตลอดทาง บริกรวิ่งกลับมาพร้อมชุดปฐมพยาบาล

เปียกหมดเลย มาฉันเช็ดให้ โทโมะพูดพลางดึงผ้าขนหนูจากยูอิจิมาเช็ดผมให้ Say คาเมะทำแผลให้เธอตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเจ้าหญิงนิดๆ

ทีงี้หละไม่โกรธทีฉันแตะเธอสักนิดยังไม่เคย เตะเอาๆจินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ก็ช่วยไม่ได้ทะเลาะกับนายหมดแรงแล้วนี้หน่าคำตอบของ Say ทำเอาทุกคนเปลี่ยนอารมณ์กันเลยทีเดียวทุกคนขำกับวิธีการพูดของเธอ

แสดงว่าถ้ายังไม่หมดแรงสองคนนั้นอาจโดนเตะทัตสิยะถาม

หึ อาจจะเป็นอะไรที่ได้เลือดตอนนี้อาจโดนจับหัวโขกกับเคาเตอร์ตรงนั้นอยู่ก็ได้พูดพลางชี้ไปที่เคาเตอร์หินอ่อน เล่นเอาทุกคนพ่นหัวเราะออกมาไม่เว้นแม้กระทั่งจิน ยัยนี่ถ้าจะบ้า เค้าคิด

นี่พวกนายจะขำอะไรกันนักหนา ฉันมาใช่ตลกนะพูดอะไรนิดหน่อยก็ขำเธอพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

พอกินอิ่มก็แยกย้ายกันกลับทุกคนลงความเห็นให้จินจ่ายมื้อนี้เพราะผิดที่แกล้ง Say ส่วนคนอื่นพลอยกินฟรีไปด้วยพวกเค้าทั้ง 6 คนไปส่งโทโมะกับ Say ที่รถก่อนแยกย้ายกลับเกิดบทสนธนาขึ้เล็กน้อย...

น่าสนใจนะว่ามั้ย ? คาเมะเป็นคนเปิดประเด็น

Say จังใช่มั้ย น่าสนใจสิแต่น่าเสียดายไม่ใช่สเป็ก ไม่งั้น... ยูอิจิพูด

นากามารุ นายไม่จีบใช่มั้ย ไม่สเป็กเหมือนกันแต่ถูกใจ โคคิตอบ

แต่ฉันชอบ น่ารักดี ใครไม่จีบฉันจีบเอง จุนโนะเอากับเค้าบ้าง

นี่ๆ พูดกับดีๆหน่อยนะนั่นอายามาชิตะเล่นๆไม่ได้นะทัตสึยะแย้ง

ใครเค้าบอกว่าล้อเล่นหละ โคคิตกลงนายจะจีบมั้ย ทากุจินายชัวร์แล้วนะคาเมะถาม

อ๊ะ คาเมะนายจีบด้วยหรออย่างนี้ฉันก็หมดหวังนะสิ ไม่เอาแล้วจุนโนะตอบหน้าเซ็ง

ฉันก็ไม่จีบเหมือนกันดูเฉยๆดีกว่าโคคิบอก

เฮ้ยๆๆ เห็นกงจักรเป็นดอกบัวกันไปหมดหรือไง ยัยนั้นไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน โหดก็โหด ป่าเถื่อนก็เท่านั้น พวกนายบ้าหรือเปล่าจินที่ฟังอยู่นานก็โพล่งออกมา

อาคานิชิ นายไม่ชอบก็เงียบไป ตกลงว่ามีฉันจีบคนเดียวนะคาเมะพูด

ตามใจแล้วกันจะหาว่าไม่เตือน จินพูดเบาๆงอนใจจริงพอได้ยินเพื่อนๆคุยกันอย่างนี้แล้วเค้าก็รู้สึกแปลกๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม แต่ไม่อยากให้ใครมาจีบ Say หรือแม้แต่เข้าใกล้ แต่ทำไมล่ะ

***********************

บ้านKitashita

เที่ยงคืนกว่าแล้วแต่ Say ยังนอนไม่หลับเธออ่านหนังสืออยู่บนห้องจนดึก ไม่ได้เตรียมสอบอะไรหรอกเพียงแต่ไม่ว่าหนังสืออะไรจะหนาแค่ไหนถ้าลองเธอได้เปิดอ่านแล้วเป็นต้องอ่านต่อเนื่องจนจบทุกที เธอรู้สึกคอแห้งจึงลงมาหาอะไรดื่ม

RRRRR RRRRR RRRRR เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดีเล่นเอาเธอตกใจ

บ้าเอ้ยตกใจหมด ดึกป่านนี้ใครยังโทรมา เธอรับโทรศัพท์

สวัสดีค่ะบ้าน Kitashita ค่ะ เธอพูด ไม่มีเสียงตอบ....อะไรฟ่ะวันนี้จะมีแต่เรื่องให้อารมณ์เสียหรือไงเธอคิด กำลังจะวางโทรศัพท์เสียงอีกฝ่ายก็ดังขึ้น

--------------เออ นั่นใครพูดน่ะ

ก็แล้วโทรหาใครกันล่ะ ไอ้บ้านี่โทรมาซะดึกแล้วยังพูดจาไม่รู้เรื่องอีก

ยัยป่าเถื่อนใช่ไหม? ได้ยินอย่างนี้รู้ทันทีว่าใคร

นี่นายดึกป่านนี้ เค้าหลับกันหมดแล้วบ้าหรือไง

เดี๋ยวสิเดี๋ยวอย่าพึงด่าไหมเล่า

อืม รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวไปตามโทรโทโมะให้นะ

ไม่ไม่ต้องเรียก คือ.......

โอ๊ะ แล้วโทรมาทำไมเล่า

โทรมาหาเธอนั่นแหละ SSay

โอ้โห ในที่สุดนายก็รู้ว่าฉันมีชื่อ

ขาน่ะเป็นอะไรมากหรือเปล่าน้ำเสียงเป็นห่วง

ทำไมเป็นห่วงเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันยังเตะนายได้อยู่ว่าแต่โทรมาถามแค่นี้ใช่ไหม?

ฉันรู้แล้วล่ะน่า คือว่า......เรื่องวันนี้ฉันโทรมาเรื่องวันนี้ที่ฉันทำโทรศัพท์เธอพังน่ะ

ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันไปซื้อใหม่เอาเองก็ได้ ไม่เป็นไร

ไม่ได้!!! ฉันทำพังก็ควรจะรับผิดชอบสิ

งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อมาแล้วนายก็จ่ายตังค์ ตกลงไหม?

ไม่ได้ๆถ้าเกิดเธอโกงฉันล่ะ

เอ๊ะนายนี่เรื่องมากจริงๆ งั้นนายก็ซื้อมาแล้วกัน

เรื่องอะไรฉันต้องไปหาซื้อให้เธอเล่า ฉันไม่ใช่คนใช้เธอนะ

แล้วนายจะเอาไง เรื่องมากน่ารำคาญ

เอางี้ มะรืนเธอว่างหรือเปล่า? ไม่ว่างมีนัดเธอตอบทันที

โธ่เอ้ยนานๆฉันจะได้หยุด ไปเลื่อนนัดซะ เค้าสั่งอย่างไม่สนใจ

นี่ๆ คิดว่าตัวเองเป็นใคร มาพูดจาแบบนี้ไม่มีทางแน่ไม่เลื่อนนัดเด็ดขาด

แต่ว่าจะได้ไปด้วยกันไง จะได้ยุติธรรมทั้งสองฝ่ายเค้าอ้อนยกเรื่องโทรศัพท์มาอ้าง

งั้นช่างมันเถอะนายไม่ต้องรับผิดชอบแล้วเดี๋ยวฉันซื้อเอง

ไมได้ ไม่ได้

โธ่เอ้ยฉันจะซื้อเองเข้าใจไหม?

ไม่ !!! ตกลงว่ามะรืนเจอกันนะเข้าใจไหม?พูดจบก็ตัดสายไปไม่รอคำตอบ

นัดไปคนเดียวเถอะไอ้บ้า เธอพูดกับโทรศัพท์ก่อนกระแทรกหูอีตานี่อะไรหนักหนานะ คนบ้าอะไรเอาแต่ใจตัวเองที่สุดคิดว่าตัวเองเป็นจุดกี่งกลางของโลกหรือไง ใครเค้าจะหมุนตามย่ะ เธอบ่นแล้วเดินเข้าครัวไป

บ้าหรือไงแค่นี้ทำไมต้องใจเต้นด้วยนะ เค้าบ่นตัวเองท่าทางหงุดหงิดเพราะไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยที่เค้าจะต้องตื้อผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน

สงสัยเราคงจะรู้สึกผิดจริงๆล่ะมั้ง เค้าหาข้ออ้างให้ตัวเอง แต่ว่าแค่นั้นจริงๆเหรอเค้าสะบัดหัวแรงๆพยายามไล่เรื่องนี้ออกจากหัวสมอง ไม่คิดแล้วนอนดีกว่า เค้าปิดตาลง

***********************

วันมะรืนที่ว่าก็มาถึง........

วันนี้ Sayจังต้องเป็นคนขับรถให้รินนะ! รินนะพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น กลางโต้ะกินข้าวเช้านี้ เป็นปรกติแล้วสำหรับการตื่นมากินข้าวเช้าพร้อมหน้าที่บ้านKitashita

แฮะๆ รินนะคนสวยวันนี้ อาSayไม่ว่างจ้ะเธอพูดพร้อมพนมมือขอโทษ

555 555 รินนะแกสมน้ำหน้า โทโมะเยาะเย้ยน้องสาว

อะไรเล่าไม่ต้องมาหัวเราะเลยทีตัวเองให้ Sayจังขับรถตลอดขี้โกง

ช่วยไม่ได้ ใครมาก่อนได้ก่อนของอย่างนี้ 555 สองคนพี่น้องเถียงกันใหญ่

เอาน่าสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว แล้วSayจังไม่ใช่คนขับรถนะเกรงใจกันบ้างสิ ชิโอริปราม

ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้พอดีอยู่ว่างๆ พี่ชิโอะอย่าดุสิ

เห็นไหมครับแม่ Sayจังเต็มใจทำเพื่อหลานชายสุดเทห์คนนี้เค้าชี้ตัวเอง

หลงตัวเอง ขี้งกรินนะว่าพี่ชายทุกคนหัวเราะสองคนที่เถียงกันใหญ่

RRRRR RRRR RRRRR(เสียงออด)

ใครมาแต่เช้าเนี่ย รินนะแกไปเปิดซิ

เรื่องอะไรเล่า พี่ก็ไปเปิดเองสิ

อืม...ไม่ต้องเถียงกันเดี๋ยวไปเปิดเอง Sayลุกไปเปิดตัดรำคาญ

มุขนี้ใช้ได้ ว่ะฮะฮะSayจังชอบตัดรำคาญ สองคนพี่น้องแท็คมือกัน

เดี๋ยวนะจะฟ้อง Sayจังให้ เดี๋ยวเถอะ ชิโอริดุลูกสองคน ทั้งสองหันมาทำหน้าทะเล้น ซักพัก Sayเดินกลับมาหน้าตาเฉยไม่มีใครตามมา รินนะจึงถามขึ้น

ใครมาน่ะ Sayจัง

ไม่ ไม่มีอะไร

RRRRR RRRRR RRRRR (อันนี้เสียงโทรศัพท์ครับ) Sayรับโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ววางลงไปทันที

ใครโทรมาน่ะ คราวนี้โทโมะถามบ้าง

ไม่ ไม่มีใคร ตอบด้วยหน้าตาท่าทางเหมือนเดิมเปี้ยบแล้วกลับไปนั่งกินข้าวต่อหน้าตาเฉย

ป้ะป๋า นั่นอะไร มิโนะชี้นิ้วไปที่ประตูกระจกข้างบ้าน

พี่จินไงลูกมิโนะ ชินยะหันไปตอบลูกแล้วหันขวับกลับมาทุกคนหันมากันหมดยกเว้นSay

จิน!!!!!! จินยิ้มแหยๆพร้อมกับชูสองนิ้ว(อะไรจะขนาดนั้นเรียกซะดัง)

นายไปทำอะไรตรงนั้น โทโมะพูดพลางวิ่งไปเปิดประตูให้จินเข้ามา

ก็คนบางคนใจร้าย ไม่ให้เข้าบ้าน พูดแล้วเหล่ไปทางSay โทโมะถอนใจปลงกะสองคนนี้จริงๆอยากจะทะเลาะกันก็เชิญ

มีธุระอะไรกับฉัน มาแต่เช้าเลยโทโมะถามจิน เค้าทักทุกคนอยู่

หืมเปล่า ไม่ได้มีธุระกับนาย

อ้าวแล้วมาหาฉันทำไม

เปล่า ไม่ได้มาหานาย มาหายัยนั่น เค้าชี้ไปที่Say

งั้นเหรอ โทโมะหน้าแตกเลยรีบกลับไปนั่งที่ จินหันไปคุยกับชินยะ

ขอโทษนะครับ วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกกับ Say ขอความกรุณาด้วยครับ พูดพร้อมกับโค้งอย่างงดงาม ชินยะพยักหน้าตอบ ว่าแต่ไอ้หมอนี่มาจีบน้องฉันเหรอ? เค้าคิดในใจ

เดี๋ยวสิๆ นี่แอบไปคบกันตั้งแต่เมือไหร่ รินนะถามตรงประเด็น

ไม่ใช่ / ไม่มีทาง ทั้งสองคนพูดแทบจะพร้อมกัน

นี่ยังไงฉันก็ไม่มีทางไปกับนายเด็ดขาด

นี่เธออย่าเรื่องมากนักจะได้ไหม? ฉันอุตสาห์สละวันหยุดที่แสนจะล้ำค่า

พูดดีๆนะนายนั่นแหละที่เรื่องมากไม่ได้ขอซักหน่อย

เดี๋ยวก่อนนะ คืออยากจะอยู่ฟังอยู่หรอกนะแต่ว่าต้องไปส่งลูกขอตัวก่อนนะ ชินยะพูดพลางจูงลูกๆออกไป

กินเสร็จแล้วเก็บจานให้เรียบร้อยนะ แม่ไปก่อน สองคนคุยกันดีๆนะห้ามทะเลาะกัน สั่งแล้วก็เดินตามชินยะไป

ตกลงยังไงไหนเล่ามาซักคนซิ โทโมะถาม

อ้อ...คือเราสองคนนัดกันว่าจะไปซื้อโทรศัพท์

ไม่ใช่ๆ ฉันบอกนายแล้วไงว่าจะซื้อเอง นายหูหนวกหรือไง

ไม่ได้ๆ ฉันเป็นคนผิดฉันต้องรับผิดชอบเพราะฉะนั้นวันนี้ยังไงเธอก็ต้องไปกับฉัน

อ้ออย่างนี้นี่เองนัดกับพี่จินไว้ก็ไม่บอกแหมไม่ต้องเกรงใจกันหรอกน่า รินนะแซว

ไม่ใช่นะรินจัง อานัดเพื่อนไว้ต่างหากเล่า Say หันไปอธิบายกับรินนะ

เลื่อนนัดเพื่อนเธอไปซะ

ไม่ฉันจะซื้อเอง นายเลิกยุ่งเถอะน่า Sayยืนขึ้นเถียง

หยุดเถียงกันได้แล้ว!!! โทโมะพูดเสียงดัง

Sayนั่งลง จินนายมานั่งนี่ เค้าสั่ง ทั้งสองนั่งลงโดยมีรินนะนั่งคั่นกลาง

Sayจังนัดเพื่อนกี่โมง

ประมาณบ่ายสองโมง

จินนายมีธุระที่ไหนหรือเปล่า

ไม่มีวันนี้ว่างทั้งวัน

อืมงั้นก็ดีแล้ว ช่วงเช้าก็จะว่างใช่ไหม? Sayจัง ถ้าอย่างนั้นก็ไปซื้อโทรศัพท์กับหมอนี่ซะเรื่องจะได้จบๆ

แต่!

ไม่มีแต่ แล้วนี่ก็เลิกเถียงกันได้แล้วนะรำคาญเต็มทนแล้ว รินนะพยักหน้าเห็นด้วย Say แอบงอน จินยิ้มสะใจ ว่ะฮะฮะยกนี้ฉันชนะยัยป่าเถื่อน เค้าคิดในใจ

ว่าแต่แค่นี้ทำไมต้องมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ นี่มันพึ่งจะแปดโมงเองนะโทโมะถาม

ก็ขืนมาช้ายัยนี่ก็หนีไปก่อนสินี่กินข้าวด้วยคนสิหิวอ่ะ

แทนที่จะกินมาก่อนจะรีบอะไรขนาดนั้นอยากเจอSayจังขนาดนี้เลยเหรอ?รินนะลุกไปตักข้าวให้จิน จินตอบมาทันที

เปล่าซักหน่อย เค้าแอบมองSayแต่เธอไม่มีท่าทีอะไรเลย

*****************************

โทโมะขับรถเอา Say กับจินมาทิ้งเห้ยไม่ใช่และ...มาส่งหน้าร้านขายโทรศัพท์เพราะคิดว่าถ้าจะให้มากันเองดูท่าว่าน่าจะตีกันก่อนจะถึงร้านแน่นอน

เข้าไปซื้อ กันดีๆล่ะอย่าทะเลาะกัน โทโมะสั่ง

รู้แล้วน่า ถ้าเพื่อนเราไม่หาเรื่องก่อนนะโทโมะ

เธอนั่นแหละจะหาเรื่องฉัน สองคนทำท่าจะกระโดดกัดกันอยู่แล้ว

อ้าวนั่นๆ หยุดเลยนะหยุดยังมาทันไรเลย ไปๆลงไปได้แล้วเดี๋ยวต้องไปส่งยัยนี่อีก

ทั้งสองลงจากรถ รินนะเปิดกระจกมาแซว

เดทให้สนุกนะ บ้ายบาย แล้วรถก็แล่นออกไป

ไม่ใช่ซักหน่อยจินตะโกนตามรถ ทั้งสองยืนเงียบจนน่าอึดอัดจนเธอทนไม่ได้

นี่ไปได้หรือยังล่ะนี่ไปหรือยังล่ะฉันไม่อยากอยู่กับนายนานนักหรอกนะ

ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละคิดว่าอยากจะอยู่กับเธอนักหรือไง

ก็ดี รีบซื้อจะได้รีบแยกกันไป พูดแล้วก็เดินเข้าร้านไป

ก็ดีเหมือนกัน เค้าเดินตามเธอไป

ทั้งสองเข้าไปในร้านพนักงานขายหญิงเดินเข้ามาต้อนรับ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ--------------เธออึ้งไปเมือเห็นว่าเป็น อาคานิชิ จิน จนเค้าต้องเรียกเธอ

นี่ๆคุณครับ เออคุณ

คะๆ จะเปลี่ยนโทรศัพท์เหรอค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะแนะนำให้ เธอพูดพร้อมกับยิ้มหวานให้จินแต่เค้าส่ายหน้า ดึงแขนSay แล้วหันมาบอกกับพนักงาน

ไม่ใช่ผมหรอกยัยนี่ ต่างหากSay ส่งยิ้มให้พนักงานแต่ว่าเจ้าหล่อนไม่ละสายตาจากจินซักนิด เธอเลยยิ้มเก้ออยู่อย่างนั้นเธอแกะมือเค้าออกให้ไปบอกเค้าว่า

ขอฉันดูก่อนแล้วกัน สนใจอันไหนเดี๋ยวจะมาถามนะ โธ่เอ้ยยัยนี่คนจะซื้อดันไม่สนใจ มัวแต่สนใจอีตาบ้านี่อยู่ได้ไม่เห็นจะดูดีตรงไหน......เธอคิด(Say อย่าโกหกสิลูกมันไม่ดีนะ-คนเขียน)

นี่ ๆ ทำไมไม่ให้เค้าแนะนำล่ะ

ก็อยากดูเอง นายมีปัญหาหรือไงล่ะ เธอหันไปทำหน้าตูมใส่เค้าแล้วเดินไปอีกทางปล่อยให้จินยืนอยู่กับพนักงานขายคนนั้น ยัยบ้าเอ้ย ไม่น่ารักเอาซะเลย.....เค้ามองตามพลางคิด Say เดินดูไปเรื่อยๆ จนไปหยุดที่รุ่นหนึ่งที่น่าสนใจ

สวัสดีครับ สนใจรุ่นนี้หรือครับ เดี๋ยวผมหยิบให้ดูนะครับ พนักงานขายเดินเข้ามาทัก เธอพยักหน้าให้เค้าแทนคำตอบ เค้าส่งเครื่องให้เธอดูแล้วก็พรำบรรยายสรรพคุณของโทรศัพท์รุ่นนี้ให้เธอฟังซะยาวเหยียด เธอได้แต่ยิ้มและพยักหน้าตามตลอด ตั้งใจทำงานดีนะแต่ว่าเล่นพูดไม่หยุดแบบนี้ตั้งใจเกินไปหรือเปล่าเนี่ย เธอคิดในใจ จินมองมาเห็นเธอยืนคุยกับพนักงานขายท่าทางยิ้มแย้มจึงเดินเข้ามา โธ่เอ้ย ยัยSay ทีผู้ชายล่ะฟังไปยิ้มไป ยิ้มซะทีกับฉันล่ะหน้าบึ้งตลอดเธอมากับฉันไม่ใช่หรือไงยืนยิ้มให้ผู้ชายอื่นอยู่ได้ จะยั่วโมโหกันใช่ไหมได้!!!! เค้าคิดในใจ

ชอบหรือไง เค้าเดินเข้ามาด้านหลังเธอจ้องพนักงานขายตาไม่กระพริบ

อืมชอบสิ ถูกใจอันนี้แหละเธอส่งเครื่องคืนให้พนักงานขายแต่จินคว้าไปก่อน

มันก็น่าใช้ดีอยู่หรอกแต่ว่าไม่เห็นจะเหมาะกับเธอเลย ตายังคงจ้องพนักงานขายอยู่

ไม่ได้ขอความเห็นนายซักหน่อยว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ ชอบก็คือชอบฉันจะเอาอันนี้แหละ

ฉันว่าไปดูอันโน้นก่อนดีกว่า ยังคงจ้องอยู่

เอ๊ะ นายนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง เธอหันไปโวยเค้า แล้วก็แปลกใจ ทำไมทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครอย่างนั้นล่ะ

รู้แต่ไปดูอันนั้นก่อนเค้าหันมาคว้ามือเธอมาจับไว้แน่น เธอพยายามดึงมือออกเค้ายิ่งจับแน่นขึ้นอีก

ไม่ไปฉันจะเอารุ่นนี้ เข้าใจไหม?

แน่ใจนะว่าถูกใจโทรศัพท์ ไม่ใช่ว่าถูกใจอย่างอื่น

พูดให้มันดีๆนะ นายหมายความว่าไง?

ก็ไม่ได้หมายความว่าไงนี่ เธอก็น่าจะรู้อยู่แกใจ เธอจ้องหน้าเค้าไม่เข้าใจที่เค้าพูด อะไรของเค้าน่ะอยู่ๆก็หาเรื่อง อยากทะเลาะนักใช่ไหม? ได้ เธอคิดในใจ

ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าจะรับรุ่นไหนดีครับ พนักงานขายยืนฟังอยู่นานถามแทรกขึ้น

เอาอันนี้แหละเอารุ่นโน้นSayกับจินหันไปตอบพนักงานแทบจะพร้อมกัน

ฉันจะเอารุ่นนี้ แล้วก็จะจ่ายเองด้วย

ไม่ได้ฉันต้องเป็นคนจ่าย สองคนจ้องกันนิ่ง เค้าออกแรงบีบแน่นขึ้นอีก จนเธอร้องออกมา

นี่!!! มันเจ็บนะปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ

หึ จับนิดจับหน่อยทำเป็นโวยวาย เธอชอบไม่ใช่หรือไง

ชอบน่ะชอบอยู่แต่ไม่ใช่กับนาย ว่าแล้วเธอก็เตะเค้าให้ที่หน้าแข้ง จินไม่ทันSay อีกแล้วโดนเตะอย่างจังเลย

โอ้ย!!!!เค้าปล่อยมือเธอทันที เธอจ้องหน้าเค้าก่อนเดินไป

นี่จะไปไหนน่ะ กลับมานี่เลยนะยัยป่าเถื่อน

นายอยากได้รุ่นไหนก็ตามสบายเถอะ ฉันไม่เอาแล้วตามสบายก็แล้วกันนะเธอออกไปโดยไม่สนใจเค้าเลย

โธ่เอ้ย พูดความจริงทำเป็นโมโห ยัยบ้าเอ้ย เตะซะแรงเลย เค้าบ่นอยู่คนเดียว

เออตกลงรับรุ่นไหนดีครับ........ จินมองหน้าพนักงานที่ฉีกยิ้มให้เค้า.....แหมช่างเป็นพนักงานที่ตั้งใจขายจริงๆเลย เค้าคิด

***********************

Say ที่หงุดหงิดกับความงี่เง่าแบบไม่มีเหตุผลของจิน เธอเดินมาเรื่อยๆคิดเพียงแต่ว่าอยากจะไปให้ไกลจินได้มากที่สุดเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เธอเดินมาหยุดหอบอยู่หน้าร้าน กาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง บ้าเอ้ย!!! งี่เง่าที่สุด!!!! เธอบ่นในใจก่อนเข้าไปนั่งในร้านเพื่อระงับสติอารมณ์เธอสั่งไอศครีมมาเพราะเหตุผลที่ว่ากินของหวานๆจะได้อารมณ์ดีๆ(จริงเหรอ???)

อีตาบ้า แขนฉันแดงหมดเลย อยู่ดีๆก็อารมณ์เสีย ประสาท!!! ไม่ได้แค่คิดแต่เธอพูดออกมาเสียงดังซะด้วยเล่นเอาคนรอบข้างหันมามองเธอเป็นตาเดียวเธอพยักหน้าขอโทษ

ไม่ได้ๆ ต้องใจเย็นไว้ ต้องอารมณ์ดีเดี๋ยววันนี้จะไม่สนุกเจ้าพวกนั้นไม่รู้เป็นไงบ้างนะ

เธอนึกถึงเพื่อนแต่ละคน ยูอิเพื่อนซี้สุดๆของ Say เธอเป็นผู้หญิงที่มีรอยยิ้มที่ไม่มีใครสามารถปฎิเสทเธอได้ Sayกับยูอิคบกันมาตั้งแต่สมัยมอต้นแล้วไม่มีอะไรต้องพูดกันมากมายแล้วระหว่างพวกเธอสองคน ยกเว้นเรื่องผู้ชาย....ไม่เกี่ยว!!! ...อ้าวไม่เกี่ยวเหรอก็ได้ ก็ได้ อีกคนก็นี่เลยท่านเบนเคย์ ทำไมเรียกอย่างนั้นน่ะเหรอ? ก็ท่านเบนเคย์เป็นหนึ่งในสมาชิกตระกลูริวซากิ(บ้านยากูซ่าครับ) แล้วด้วยความที่เป็นแบบนี้เบนเคย์เลยไม่เคยมีเพื่อนเลย Say นี่แหละเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนคนแรกของเบนเคย์ แม้เบนเคย์จะเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟ็คขนาดไหนแต่ก็น่าเสียดายเพราะเค้ารักพวกเดียวกัน.... สุดท้าย ยูคินะไม่สิ คินะ Say เรียกเธอแบบนี้ทำไมน่ะเหรอก็ยูคินะมันยาวเกินไปน่ะสิ คินะเป็นผู้หญิงที่ใครเจอตอนแรกจะรู้สึกว่าเธอหยิ่งๆ เธอไม่ค่อยจะพูดคนเลยนึกว่าเธอเป็นแบบนั้น แต่จริงแล้วเธอเป็นคนใจดีแล้วก็บ้าๆเหมือนพวก Sayนั่นแหละ ทั้งสามคนรู้จักกันได้ก็เพราะ Sayนี่แหละ กลายเป็นกลุ่มที่แปลกๆแต่ก็เป็นที่น่าสนใจที่สุดในมหาลัย (คงจะสงสัยว่ามันคบกันได้ไง)พอได้นึกถึงเพื่อนๆ เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอนั่งอมยิ้มอยู่ในร้านคนเดียว

ยัยบ้าเอ้ย เตะฉันแล้วมานั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ได้ จินเดินผ่านมาหน้าร้านเข้าหยุดมองเข้ามาอยู่ซักพักแล้ว ในมือเค้าถือถุงโทรศัพท์ใช่แล้วเค้าเดินหาเธอตั้งใจจะเอาโทรศัพท์มาให้ เธอเอามือลูบแขนที่เค้าจับเมือกี้เป็นรอยแดง

เจ็บล่ะสิ...เชอะเธอเตะฉันก็เจ็บเหมือนกันแหละน่าแล้วนี่เอาไงดีล่ะเอาเข้าไปให้เลยดีหรือเปล่า

นี่เธอเห็นผู้ชายคนนั้นไหมเท่ห์จังเลย

ยังกะ อาคานิชิ จิน แน่ะตายแล้วเค้ามองมาทางนี้ด้วย

เค้าต้องมองพวกเราอยู่แน่เลย สาวๆโต๊ะข้างๆดี้ด้าเพราะเห็น จินยื่นจ้องมาทางนี้ พวกเธอวิ้ดว้ายจนSay รำคาญจึงเงยหน้าไปมองตาม หันไปสบตากับจินพอดีเด๊ะ จินรีบเอาถุงแอบข้างหลัง เธอแลบลิ้นให้เค้าแล้วเมินหน้าไปอีกทาง

คนกำลังอารมณ์ดีๆ อยู่แท้ๆอีตาบ้า

เชอะยัยนี่นิไม่น่ารักเอาซะเลย ยัยบ้าเอ้ย พูดจบแล้วก็เดินหงุดหงิดจากไป

ว้า!!!ไปซะแล้ว แหมๆสงสัยจะเขินที่พวกเรารู้ตัวว่าแอบมองอยู่ Say ได้ยินสาวโต๊ะข้างคุยกัน

กริ้ดอะไรหนักหนา หมอนั่นน่ะเดี๋ยวดีเดี๋ยวบ้า ชอบหาเรื่องคนอื่นอีกต่างหาก ไม่เห็นจะน่ารักเลย

**************************

Kina x Benkei x Yui >>

นี่เธอเก็บให้เรียบร้อยเข้าใจไหมย่ะ แล้วค่อยกลับ เสียงแสบแก้วหูแผดลั่นขึ้นไม่เห็นจะต้องแผดเสียงขนาดนั้นเลย หูไม่ได้หนวกซะหน่อย คินะบ่นในใจ

นี่ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งหรือไง ยืนอยู่ได้รีบมาทำซะสิงานของเธอน่ะ คินะมองไปทางเจ้าของเสียงแล้วเถียงกลับไปในใจว่า มันก็งานของเธอเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?

เร็วๆเข้าสิรีบๆมาทำเข้าสิ เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะเธอทำให้เสร็จล่ะเข้าใจไหม?

เอ๊ะ!!! หมดนี่ให้ฉันทำคนเดียว รุ่นพี่ค่ะวันนี้ฉันมีนัดถ้าเก็บคนเดียว.....

อะไรเธอจะบอกว่าทำไม่ได้ ช่วยไม่ได้ฉันเป็นรุ่นพี่สั่งอะไรเธอต้องทำให้ได้ หรือเด็กลองงานอย่างเธอจะเรื่องมาก ก่อนที่คินะจะพูดจบก็โดนแทรกขึ้นมาซะก่อนแถมขู่ทับซะด้วย พอพูดจบหล่อนก็เดินเชิดไป ปล่อยคินะยืนค้างอยู่อย่างนั้น เธอหันไปเตะกองของระบายอารมณ์

โครม!!!!!ของหล่นลงมากระจัดกระจายเป็นการเพิ่มงานให้ตัวเองเพิ่มขึ้นอีก

เออกรรมแล้วจะทันไหมเนี่ย เธอถอนหายใจก่อนตัดใจเริ่มลงมีเก็บ

รีบๆเก็บจะได้รีบๆไป เธอยกหอบเสื้อขึ้นแล้วมีชิ้นหนึงหลุดออกจากกอง

โธ่คนยิ่งรีบๆอยู่ เธอวางกองเสื้อลงจะหันไปหยิบแต่มีมือหนึงยืนผ้าชิ้นนั้นมาตรงหน้าเธอ

โอ๊ะ!! อ้าวมัตสึดะคุง ยังไม่กลับอีกเหรอ?

แล้วคุณยูคินะล่ะครับ ทำไมมาเก็บของอยู่คนเดียวคนอื่นไปไหนหมด

----------คือ ยังเก็บของพวกนี้ไม่เสร็จเลยน่ะ เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก

นี่.....ทำอะไรน่ะไม่ต้องหรอก มัตสึดะยกกองเสื้อทั้งหมดแล้วเดินออกไปก่อนหันมาถามว่า

คือ...เอาไปไว้ตรงนี้ใช่ไหมครับ

ไม่ต้องหรอกมัตสึ.... เค้าเดินหายไปด้านหลังคินะเลิกห้ามเพราะรู้ว่าห้ามไปก็คงไม่ฟัง แล้วก็แอบยิ้มออกมาดีใจที่มีคนมาช่วย โดยเฉพาะมัตสึดะ ขอบคุณนะยัยรุ่นพี่ปีศาจ!! เป็นครั้งแรกที่เธอนึกขอบใจยัยรุ่นพี่ตัวแสบของเธอ..........

นี่เบนเคย์ นายขับให้เร็วกว่านี้ได้ไหม? หญิงร่างเล็กบอกกับชายร่างใหญ่ที่ขับรถอยู่

ยูอิ จะรีบไปไหน ยังไงเราสองคนถึงก่อนอยู่แล้วน่า

ก็มันน่าเป็นห่วงนี่นา ทำไมโทรหา Say ไม่ได้เลย เธอตอบด้วยสีหน้ากังวล

ฉันจะรู้ไหม ฉันก็อยู่กับแกตลอดเนี่ยยูอิ

เออจริง....ท่านเบนเคย์อย่ากวนเท้า เธอหันไปแยกเขี้ยวแสนจะน่ารักใส่เบนเคย์ เค้าได้แต่ยิ้มตอบ

ยูอิกับเบนเคย์พึ่งจะกลับมาจากอิตาลี่ด้วยกันเมือเช้านี้ ยูอิบินไปนู่นมานี่อยู่เป็นประจำอยู่แล้วเพราะเธอเป็นแอร์โฮสเตสส่วนเบนเคย์นั้นเค้าไปดูแลสาขาของครอบครัวเค้าที่โน่น ทั้งคู่จึงกลับมาพร้อมกัน ถึงแม้จะบอกว่าไม่ต้องรีบแต่เบนเคย์ก็เร่งความเร็วตามคำสั่งของยูอิเพื่อนสาวร่างเล็กของเค้า....ไม่เคยมีใครขัดใจยูอิได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้โทรศัพท์ Say กำลังขัดใจเธออย่างแรงเลยล่ะ โอ้ยไม่โทรแล้ว ฉันโทรหาคินะก่อนก็ได้ย่ะ เสียงเล็กๆโวยวายลั่น

จ้าๆใจเย็นแล้วกันอย่างยัยนั่นน่ะตายอยากไม่ต้องกังวลหรอก อืมโอเค อือแต่ว่าฉันคงไปถึงช้าหน่อยนะ......เอานะเดี๋ยวเล่าให้ฟังแค่นี้ก่อนนะยูอิ บาย คินะวางโทรศัพท์เธอเก็บของเสร็จแล้วเพราะได้รับความช่วยเหลือจากมัตสึดะ ทั้งสองคนเดินออกไปข้างนอกพร้อมกัน

คือขอบคุณมากนะ มัตสึดะคุง

ไม่เป็นไรครับผมก็ไม่ได้ ช่วยอะไรมากหรอก

ไม่หรอกช่วยเยอะเลยล่ะ

ทั้งสองมัวแต่เถียงกันไปๆมา มีร่างสูงร่างหนึ่งโดดมาขวางหน้าทั้งสองคนเอาไว้

มัตสึ นายลืมของอะไรทำไมมันถึงได้นานขนานนี้ !!!!!

อ๊ะจริงสินายรออยู่นี่นาแล้วชิเงะล่ะ...

ชิเงะหนีไปแล้วน่ะสิ มีแต่ฉันนี่แหละรอนายอยู่ ทำไมมันถึงได้ช้านักล่ะ

เออ โคยาม่าคุงอย่าไปว่ามัตสึดะคุงเลยนะ คือฉันเองแหละขอโทษนะ

หึหึ...ให้รอตั้งนานผิดมันทั้งคู่นั่นแหละสองคนน่ะต้องรับผิดชอบร่วมกัน โคยาม่างอน

โอเคๆ เดี๋ยวพาไปกินข้าวนะอร่อยๆแล้วกันนะ หายโกธรนะมัตสึดะเอาของกินเข้าล่อคุณแมวตาปรือที่งอนขู่ฟ่อๆ

ใช่ๆไปนะไปเดี่ยว ฉันเลี้ยงเองนะ คินะตบบ่าโคยาม่าแอบสบตากับมัตสึดะยิ้มๆโคยาม่าคิดอยู่พักก่อนตอบ

ก็ได้แต่ต้องอร่อยๆนะไม่งั้นไม่ยอมจริง ๆ ด้วย

จ้าๆรับรองว่าอร่อยสุดๆเลย คินะบอก มัตสึดะดันหลังโคยาม่าให้เดินทั้ง 3 คนขึ้นรถ
โดยโคยาม่าเป็นคนขับ

รถแล่นออกไปจอดในที่จอดรถด้านข้างร้านค็อฟฟี่ช็อบ แห่งหนึ่งเป็นร้านขนาดกำลังดีตั้งอยู่ใกล้ๆ มหาลัยถึงจะบอกว่าเป็นร้านค็อฟฟี่ช็อบ ก็เถอะแต่ที่นี่มีอาหารขายด้วย เหมือนกับเจ้าของร้านเป็นพ่อมดไม่ว่าจะสั่งอะไรเค้าทำได้ทุกอย่างตามที่ลูกค้าต้องการ นี่และเป็นเหตุผลที่ Say และเพื่อนๆชอบร้านนี้ ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้าน

ยินดีต้อนรับครับ พนักงานชายหน้าตาน่ารักกว่าทักทาย

ที่เดิมนะ เรียกมาสเตอร์ให้ด้วย เบนเคย์พูดกับพนักงานส่วนยูอิเดินเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว พลางบ่นอุบ

ดูสิ ยังไม่มาเลยเจ้าพวกนั้น

ก็บอกแล้วว่าจะรีบทำไมยังไงเราก็ถึงก่อนอยู่ดี

ไงพวกเธอสบายดีเหรอ?ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาทักทาย

สบายดีครับ/ค่ะ

แล้วมาสเตอร์ล่ะ....ท่าทางจะสบายดีนะ

555 แน่นอนอยู่แล้วแล้วไหนเจ้า คินะล่ะแล้วเจ้า Say อีกไหนว่ากลับมาแล้วไง

สงสัยจะมาช้าอีกตามเคยล่ะสิ ทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วย

อะไรใครช้าย่ะ! เหลือเวลาอีกตั้ง 2 วินาทีจะบ่าย 2 เสียงแทรกขึ้นมาทุกคนหันมามองทางต้นเสียงเป็นทางเดียวกัน

Sayจัง มาแล้วคิดถึงกันบ้างไหมจ้ะ เพื่อนๆที่ร้าก พูดพร้อมกับฉีกยิ้มอ้าแขนในท่าประจำ เล่นเอาทุกคนขำกันยกใหญ่

อ้าวไอ้บ้านั่นดูมัน มาถึงก็บ้าเลยอย่าSay 555ไอ้บ้าปล่อยนะSayพุ่งเข้าไปกอดเบนเคย์พร้อมกับพยายามเอามือตีพุ่งเค้า สภาพนี้ยิ่งทำให้ยูอิกับมาสเตอร์หัวเราะกันยกใหญ่

กอดด้วย กอดด้วย ยูอิเดินเข้ามาช่วย Say แกล้งเบนเคย์ มาสเตอร์ส่ายหัวระอากับความไม่โตของเจ้าพวกรั่วๆพวกนี้......

อะไรกันหลอกกันนี่น่า โคยาม่าโวยวายเมือเห็นร้าน

ไม่ได้หลอกร้านนี้แหละ มาเร็วๆสิร้านนี้แหละโคยาม่าคุง

อะไรเล่า ไหนว่าจะพามากินของอร่อยนี่มันร้านคอฟฟี่ช็อปชัด ๆ

เอ๊ะอย่าดูถูกเชียวนะร้านนี้แหละอร่อยสุดยอด ไม่ว่าจะสั่งอะไรทำได้หมด คินะอวดร้านประจำอย่างภาคภูมิ

โคยาม่าน่าเข้าไปเถอะน่า มัตสึดะดันหลังโคยาม่าที่หยุดไม่ยอมเดิน

จะดีเหรอ ? คินะกับมัตสึดะมองหน้ากันแล้วช่วยกันลากโคยาม่าเข้าร้านไป

มาแล้ว เจ้าหญิงหิมะของเรามาแล้ว...อ๊ะวันนี้มีสมุนมาด้วยแฮะ (เออคุณแมวตาปรือกะคุณหมีขาวกลายเป็นสมุนเจ้าหญิงหิมะซะแล้ว)

ไงกลับมาก็ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะแก คินะมาค้อนขวับ

แน่นอน นี่คิดถึงฉันหรือเปล่าSayทำตาหวานเยิ้มให้คินะ

ไม่อ่ะ นิดหนึงก็ไม่มี คินะตอบแบบไม่สนใจยัยดี Say ทำท่าเหมือนร้องหันไปซบอกเบนเคย์

คินะเข้าไปตบบ่า

เห้ยล้อเล่นน่า คิดถึงดิ Sayได้จังหวะหันมากอดคินะแล้วจี้เอว

555 Sayแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุด555 คินะเอามือดัน Say ออกกว่าจะพ้นต้องให้ท่านเบนเคย์มาช่วยแยก

เอ้าพอแล้ว พอแล้ว เดี๋ยวเจ้าหญิงหิมะขาดใจตายพอดี

555 555 ก็แกล้งท่านว่ามันส์แล้วแต่แกล้งยัยนี่มันส์กว่าเยอะนี่นา คินะค้อนขวับใส่ Sayพร้อมแยกเขวี้ยงชูกำปั้น Sayเดินไปแอบหลังเบนเคย์ทำท่าทางกลัวๆ

แล้วยูอิ ไปไหนซะล่ะ

ไปรังควาญมาสเตอร์อยู่ในครัวโน่นแนะ แล้วนี่จะไม่แนะนำสมุนหน่อยหรือไง

อ้อนี่ โคยาม่าคุง กับมัตสึดะคุง ฉันพามาเลี้ยงขอบคุณน่ะพอดีมีเรื่องนิดหน่อย

ใครทำอะไรแกคินะบอกมาเดี๋ยวฉันจัดการให้Say ตบโต๊ะอย่างแรงแรงเกินไปจนเจ็บ

โอ้ย!!!!! เบนเคย์มองแล้วส่ายหัวแล้วหันไปถามคินะ

ไอ้บ้า....ให้ฉันช่วยจัดการไหม?

บ้าไม่ต้องหรอกยังทนไหว พวกแกนี่เวอร์ตลอดSayกับเบนเคย์หันมาสบตากัน

ขี้บ่น

น่าเบื่อ

เย็นชา

ปากร้าย

อุ้บ-----เจ็บนะเฟ้ยพวกฉันพูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ หลังจากที่ฟังอยู่นาน Sayโดนคินะตบหัวเอา

โหด !!!!! มัตสึดะกับโคยาม่าพยักหน้าเห็นด้วยกับเบนเคย์

เอ่อเดี๋ยวขอตัวซักครู่นะครับโคยาม่าเอ่ยปากขอตัวแล้วเดินจากไป

เอ๋นายนี่รู้งานแฮะ ขอบใจนะ Say ยิ้มให้พนักงานที่เอาเก้าอี้กับโต๊ะมาต่อเพิ่มให้ แล้วเบนเคย์ก็ควักกระเป๋าทิปพนักงานสองคนนั้นไปคนล่ะ 10.000เยน พนักงานทั้งสองทำตาปริบๆมองเงินทิป(ที่ปรกติแล้วเค้าให้เอาไปใส่กล่อง) ไม่ไปซักที

เอ้าเสร็จแล้วก็ไปซะซิยื่นอยู่ทำไม !!!!! เบนเคย์ขึ้นเสียงพนักงานทั้งสองเดินไปแทบทันที Sayกับคินะสบตากัน

เอาอีกแล้วท่านเบนเคย์

รู้แล้วโว้ยว่าบ้านแกรวย

พวกแกมีปัญหา? เบนเคย์ถกแขนเสื้อ Sayกับคินะรีบส่ายหน้าโบกไม้โบกมือ

แล้วไปแล้วพวกแกจะยืนกันอีกนานไหมนั่งลงสิ คินะนั่งลงข้างเบนเคย์มัตสึดะนั่งลงข้างคินะอีกฝาก Say นั่งอยู่คนเดียวหน้ามุ่ย

อ้าวไปนั่งโน่นกานหมด

เดี๋ยวยูอิก็มา..........อย่างี่เง่าได้ไหม? ท่านเบนเคย์บ่นเข้าให้ Sayเลยเงียบ แล้วเมือไหร่จะมาเล่าฉันเหงานะ.......ยูอิ

>>>แบบว่าเหตุมันเกิดที่หน้าห้องน้ำ

ยูอิในชุดผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากห้องน้ำสดุดพรมเช็ดเท้าล้มไปทับโคยาม่าที่เดินมาพอดี

ว้ายยยยย !!!!! โครม!! เธอล้มไปทับอยู่บนตัวเค้าพอดี เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ขอโทษค่ะ ขอโทษเป็นอะไรไหมค่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เธอพยุงเค้าให้ลุกขึ้นนั่ง เค้ายังไม่ลืมตามึนหัวติ้บเพราะมันพาดกับพื้นอย่างจังอารมณ์นับดาวเลยทีเดียว เค้าลืมตาขึ้น โอ้วนี่ ล้มแค่นี้ฉันถึงกับตายแล้วได้ขึ้นสวรรค์เลยหรือไง (เวอร์และคุนแมว-คนเขียน)

น่ารัก คำนี้เป็นคำแรกที่หลุดออกมาจากปาก

ค่ะ? อะไรนะค่ะ

อ๊ะไม่ใช่ไม่ใช่ เจ็บครับเจ็บหัวเค้าได้สติเอามือลูบหัวตัวเอง เธอตาโตตกใจ

ตรงนี้มีแผลถลอกด้วย ไปทำแผลกันเถอะคะเธอคว้ามือเค้ามาจับไว้แล้วเอาปากเป่าที่แผล (มันจะช่วยได้เหรอยูอิ) เค้าถึงกับมือสั่นตื่นเต้นที่มือนุ่มๆของเธอจับมือเค้าไว้ พระเจ้าทำไมน่ารักขนาดนี้น่ารักชะมัดนี่มันต้องเป็นพรมลิลิตแน่ๆ(เวอร์อีกแล้ว-คนเขียน) อยู่ๆเค้าก็เปลี่ยนท่าทีเค้ารีบชักมือออก

ไม่เป็นไรครับผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เค้าลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย พอหนีจากตรงนั้นมาได้เค้าก็มาหยุดหอบอยู่ตรงหน้ากระจก

ไม่ไหวเกือบตายแล้วไหมล่ะ อยู่ด้วยนานกว่านี้อีกนิดมีหวังหัวใจหยุดทำงานกันพอดี

โคยาม่าเดินกลับมาที่โต๊ะ เค้านั่งลงตรงที่ว่างด้านตรงข้ามกับมัตสึดะไม่ได้สนใจคนที่นั่งข้างๆ

นี่มัตสึ เมือกี้เจอพนักงานคนหนึ่งน่ารักมากๆน้ำเสียงแจ่มใสสุดๆ ทุกคนจ้องมาที่โคยาม่าเป็นตาเดียว

นี่คนไหนเหรอ คนไหนโคยาม่าคุงชี้มาเลยเดี๋ยว Sayจังจัดให้ โคยาม่าหันมาตอบแล้วก็เห็นว่าคนที่นั่งข้างๆเค้าคือพนักงานที่เค้าพูดถึงคนนั้น เธอฉีกยิ้มให้เค้าอยู่เสียด้วย เค้านิ่งอึ้งไปจนทุกคนงง

นี่โคยาม่าคุงคินะเรียกเบาๆ

เคจัง นี่เป็นอะไรไปน่ะมัตสึดะถามขึ้นมาเมือเห็นเพื่อนเค้าอึ้งไป ยูอิยิ้มแล้วก็ทำตาปริบๆ โบกมือผ่านหน้าเค้าไปมา

เอ่อคุณค่ะ คุณ มัตสึดะลุกขึ้นมาสกิด นี่เคจัง......เห้ย!!!!!

โครม!!!!! โคยาม่าล้มลงไปนอนกับพื้นทั้งที่น่ายังยิ้มอยู่อย่างนั้น ทุกคนรีบลุกขึ้นมาดู

นี่เป็นอะไรของเค้าเนี่ย เบนเคย์เกาหัว

แกฉันรู้ !!!!! Say ยกมือรู้คำตอบทุกคนหันไปมอง สงสัยจะบ้าล่ะ

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย.........(555-คนเขียน) หลังจากที่โคยาม่าหายบ้าเฮ้ยหายจากอาการช็อคแล้วทุกคนก็ได้เริ่มลงมือกินข้าวกันซักที(คุณแมวจะกินลงไหมเนี่ย?-คนเขียน) จากนั้นต่างคนต่างแยกย้าย พวกSayตั้งใจจะไปค้างบ้านเบนเคย์กัน.........

**************************

บ้าน Kitashita..

ดึกแล้วแต่สมาชิกบ้านคิตาชิตะนอกจากแผดสองคนแล้วยังไม่มีใครหลับ ทุกคนนั่งดูหนังอยู่ด้วยกัน จะว่าไปมันก็มีคนที่ไม่ใช่สมาชิกบ้านคิตาชิตะอย่าง จิน รวมอยู่ด้วย

รินนะ ไปหยิบขนมมาให้พี่หน่อยสิ

อะไรเล่าอยากกินก็ไปหยิบเองสิ มาใช้อยู่ได้

นี่พอกันเลยอย่าเถียงกันได้ไหม? ชิโอริดุเข้าให้

มามาป่ะป๋าไปหยิบให้ ชินยะพูดแล้วลุกขึ้นไป

ขอบคุณครับ/ค่ะ สองคนพี่น้องแท็คมือกัน ได้ผลได้ผลทั้งSayจังทั้งป้ะป๋า ชิโอริทำหน้าดุใส่

สองคนยิ้มทะเล้นตอบ ชิโอริส่ายหัวเหลือบไปมองนาฟิกา

ตายจริงดึกป่านนี้แล้ว Sayจังยังไม่กลับอีกเหรอ จินพยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ

นั่นสิน่าเป็นห่วงนะเนี่ย หรือว่าจะไปค้างข้างนอก รินนะตั้งประเด็น จินได้ยินก็ตาโต

ช่ายๆหรือที่บอกว่านัดกับเพื่อนแต่จริงๆแล้วนัดแฟน โทโมะว่า จินอ้าปากค้างส่ายหน้า

ไม่หรอก Sayจังเค้าโตแล้วจะมานั่งโกหกทำไม?รินนะแย้ง จินพยักหน้าเห็นด้วย

แม่ว่าถึงจะโตแล้วก็น่าเป็นห่วงเด็กผู้หญิงนะ กลับดึกอันตราย จินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

แล้วตกลงนี่ Sayจังจะกลับไหมเนี่ย? รินนะวกกับมาประเด็นแรก

อ้าวนี่ยังไม่ได้บอกเหรอ Sayโทรมาบอกว่าจะค้างบ้านเพื่อนน่ะกลับพรุ่งนี้ ชินยะเดินเข้ามาพร้อมส่งขนมให้โทโมะ

ขอบคุณครับ

งั้นเหรอค่ะ ไม่เป็นไรแน่นะจะไว้ใจได้หรือเปล่า ชิโอริเป็นห่วง จินพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ต้องห่วงหรอก ไปค้างบ้านเจ้าเบนเคย์น่ะ ชินยะตอบพลางกัดขนมปังคำโตตาจ้องทีวีไม่กระพริบ

เบนเคย์นี่ผู้ชาย? โทโมะถามด้วยความอยากรู้ ชินยะพยักหน้าตอบตายังคงจ้องทีวี

ป้ะป๋าไม่ห่วงเลยหรือไง Sayจังไปค้างบ้านผู้ชายนะรินนะต่อว่า

555 เอาน่ารินจัง ถ้าไปค้างบ้านผู้ชายคนอื่นอย่างไงป้ะป๋าก็ไม่มีทางยอมแต่นี่บ้านเบนเคย์ไม่ต้องห่วงหรอก

เอางั้นเหรอไม่ต้องห่วง รินนะตัดใจเธอคิดว่าเบนเคย์คงจะเป็นแฟน Say ชินยะเลยไม่ว่าอะไร

สรุปว่าไม่มีอะไรน่าห่วง ว่าแต่นี่ก็ดึกแล้ว จิน..........อ้าวไปไหนซะแล้ว โทโมะหันไปหาจินแต่ว่าเค้าไม่อยู่แล้ว จินเดินออกไปตั้งแต่ได้ยินว่า Say ไปค้างบ้านเบนเคย์แล้ว

ยัยบ้าเอ้ย เนี่ยน่ะเหรอนัดสำคัญที่เลื่อนไม่ได้ ไปค้างบ้านผู้ขายเนี่ยนะ เค้ายืนบ่นหงุดหงิดอยู่หน้าบ้านท่าทางเหมือนอยากจะบีบคอใครซักคนแล้วก็มีมือขาวๆยื่นมาสะกิดเค้า

เห้ยยยยย ตกใจหมด นายเองเหรอยามาพี

เออดิ อะไรของนายแค่นี้ทำตกใจ จะกลับแล้วใช่ไหม?

อือ จะกลับแล้ว

เออดี ออกมาไม่มีบอกกันซักคำ วันนี้ทำไมมีแต่คนทำตัวให้คนอื่นเค้าห่วงนะโทโมะจังเริ่มเปิดฉากบ่น จินเห็นอย่างนั้นก็รีบขอตัวกลับเพราะขี้เกรียจฟังเพื่อนรักเค้าเทศน์

ขอโทษทีนะพอดีใจลอย

เออกลับไงล่ะ ให้ไปส่งไหม

เออไม่ต้องหรอกเกรงใจน่ะ

อือฉันก็ถามนายไปงั้นแหละไม่คิดจะไปส่งจริงๆหรอก

.......... ยามาพีอย่ากวน...... จินตอบเสียงขรึม

555 555 ล้อเล่นน่าแหมแค่นี้ทำเป็นหงุดหงิดโทโมะดันหลังจินให้ออกรั้วไป จินมองหน้าเพื่อนก่อนโบกมือให้แล้วเดินออกจากบ้านไป

แล้วเจอกันนะ โทโมะโบกมือพร้อมตะโกนตามหลังมา

อือ แล้วเจอกัน จินยกมือขึ้นโบกไม่ได้หันกลับไปมองยัยป่าเถื่อนจำไว้นะทำฉันเสียวันหยุดอันแสนมีค่าโดยเปล่าประโยชน์.......แย่ที่สุด!!!!!

ฮัดเช้ย!!Say จามออกมา

ยี้แกนี่สกปรก! เป็นหวัดหรือไง คินะเช็ดมือที่ Say จามไปโดน

เปล่านี่ไม่ได้เป็นอะไร ยูอิเอามือจับหน้าผาก Say วัดไข้

หรือว่า......จะมีคนคิดถึง เบนเคย์แซว

หึหึ...ใครมันจะบ้ามาคิดถึงคนอย่างฉันฟ่ะ

แหมๆ มันก็อาจจะมีผู้ชายบ้าๆบางคนคิดถึงแกอยู่ก็ได้นะ ยูอิปลอบใจ

ช่ายๆ ซักวันอาจจะมีผู้ชายบ้าๆ หลงรักคนอย่างแกเข้าซักวันก็ได้ เบนเคย์ปลอบอีกคน

ผู้ชายบ้าๆ งั้นเหรอ? นี่พวกแกถ้าจะมีจริงๆของคนดีๆได้ไหมอ่ะSay ยิ้มแหยๆให้เพื่อนๆ

ช่างเหอะชนแก้ว คินะชวนชนแก้วทุกคนยกแก้วขึ้นชนกัน

แด่ผู้ชายบ้า ที่จะมาหลงรัก Say ทั้งสามพูดพร้อมกันแล้วยกแก้วซดเข้าไป Say ถือแก้วในสมองคิดถึงหน้าผู้ชายบ้าๆบางคน........แล้วก็ส่ายหัวอย่างแรง ไม่มีทาง!!!!!

**************************

บ้าน Kitashita

โอ้โห วันนี้ข้าวเช้าน่ากินจัง รินนะเดินเข้ามาพร้อมกับหยิบไส้กรอกใส่ปาก

นี่รินนะ อย่าหยิบกินสิ ชิโอริตีมือรินนะหน้ามุ่ย

พี่รินค่ะ ใช้ตะเกียบสิค่ะมาม้าจะได้ไม่ดุ มิยุยื่นตะเกียบให้ รินนะรับมาพลางขยี้หัวน้องตัวเล็ก

โอ้โห วันนี้ทำไมกับข้าวน่ากินจัง โทโมะเดินมาหยิบไส้กรอกใส่ปาก

นี่พี่โทโมะ อย่าหยิบกินสิ รินนะตีมือโทโมะ

พี่โทโมะครับ ใช้ส้อมซิครับพี่รินจะได้ไม่ดุ มิโนะยื่นส้อมให้ โทโมะรับส้อมมาแล้วหันไปเขกหัวรินนะ

โอ้ย!!!!! อยู่ๆมาเขกหัวกันทำไมเล่า

ฉันได้ยินนะ เมือกี้แกก็โดนดุริน

อ้าวเหรอ.....แหมพี่อ่ะรู้แล้วยังจะมาเล่นซ้ำอีก ไม่หัดคิดเองบ้างเลย

นี่ๆ ตกลงเราสองคนน่ะจะเป็นดาราตลกหรือไง 555 ซ้อมมุขกันแต่เช้า ชินยะตักซุปส่งให้ชิโอริวางตามตำแหน่ง

อืมหรือว่าจะดีนะ ชิโอริรับมุขชินยะ

หล่อเทห์อย่างผม คงจะทำอะไรแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ

สวยๆ น่ารักอย่างรินนะก็คงจะไม่เหมาะหรอก สองคนพี่น้องรับมุขเก็กหล่อเก็กสวยกันใหญ่

มิยุจะเป็นอย่างพี่รินล่ะมิยุยกมือ

งั้นมิโนะจะเป็นแบบพี่โทโมะล่ะมิโนะยกมือบ้าง ทั้งสองยิ้มปลื้มหน้าบาน

กลับมาแล้วค่า~~ หิวแล้วหิวSayเดินยิ้มร่าเข้ามา นั่งประจำทีทันที

อะไรบ้านเบนเคย์เลี้ยงไม่ดีหรือไง กลับมาร้องหิวหิว ชินยะว่าน้องสาว

มันก็ดีหรอกแต่มันอร่อยสู้ที่พี่ชิโอะทำไม่ได้น่ะสิSayหันไปปากหวานใส่พี่สะใภ้

โอ้ยไอ้ปากหวาน....หมั่นไส้เออ โทโมะโกะโทรมาหาน่ะบอกว่าเย็นนี้จะรับไปกินข้าวน่ะ

อือมีเรื่องไรอ่ะ นี่โทโมะอย่ามั่วเอากุ้งฉันคือมานะ เอาตะเกียบคืบกุ้งทอดคืนจากโทโมะ

อะไรเล่ากุ้งแค่นี้ยกให้หลานชายสุดน่ารักคนนี้ไม่ได้หรือไง?

ไม่ใช่และ เคยได้ยินไหมว่าเรื่องกินเรื่องใหญ่ (เรื่องงกแดกนางเอกเราอันดับหนึ่งค่ะ-คนเขียน)

ขี้งก...งั้นเอาอันนี้ล่ะกัน พูดแล้วก็คีบไส้กรอกจากจานรินนะ

เห้ยพี่โทโมะ....อย่ามามั่วเอาคืนมาเลย รินนะแย่งคืนมาโทโมะทำท่างอน

เอาเข้าไปจะแย่งกันทำไมเนี่ย? ชิโอริส่ายหัวปลงกะเด็กสามคนจริงๆ

นี่ Say แล้วไหนล่ะโทรศัพท์เมือวานไปซื้อมาได้มาไหมน่ะ?

เอ้ออย่าพูดถึงได้ไหมกำลังกินอร่อยๆ

นี่ๆอย่าบอกนะว่าทะเลาะกันอีกแล้วอุตสาท์พาไปส่งเสยหน้าร้านแล้วนะ....แย่จริง เอาแล้วคุณหลานเริ่มจะบ่นอีกแล้ว

ก็หมอนั่นน่ะแหละอยู่ๆก็หาเรื่อง กวนประสาท

ทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกอ่ะ? รินนะยื่นหน้ามาถามด้วยความอยากรู้เช่นเคย

ไม่รู้สิ ช่างเหอะอย่าพูดถึงหมอนั่นให้อารมณ์เสียเลย

ขนาดนั้น... Say น้องรักแกเคยได้ยินไหมว่าเกลียดอย่างไหนน่ะมันมักจะได้อย่างนั้นนะ ชินยะพูดทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่มีทาง!!!

555 เสียงแข็งเชียวนะ พี่ว่าจินก็เทห์ดีออกไม่สเป็คบ้างเลยหรือไง ชิโอริเชียร์จินรับมุขชินยะ

ช่าย Sayจังพี่จินน่ะออกจะหล่อไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรออยู่ใกล้ รินนะก็เออออไปด้วย

แน่นนอนริน จินมันก็ต้องหล่อดูดีเทห์เหมือนพี่นี่แหละ (อันนี้ไม่มีใครเค้าถาม-คนเขียน)

หึหึ...คือเลิกพูดถึงหมอนี่เหอะเดี๋ยวข้าวไม่อร่อยพอดี ทุกคนขำกับคำตอบของเธอ หึหึหมอนั่นน่ะเหรออะไรก็ดีแหละเห็นด้วยเสียอยู่อย่างเดียวนิสัยไม่ดี....ปากร้าย....เอาแต่ใจ....ขี้โมโห....ไร้เหตุผล....(เดี๋ยว Say จ้าใจเย็นด่าซะ-คนเขียน)

ฮัดเช้ย!!!! เป็นหวัดหรือเนี่ยเรา จินพึ่งตื่นนอนหัวฟูนั่งอยู่บนเตียง.......เปล่ามีคนนินทาตั้งหาก^^

**************************

โทโมโกะให้รถมารับ Say ที่บ้านเพื่อไปทานข้าวเย็นกับเธอ ถึงแม้โทโมโกะกับชินยะจะเลิกกันไปแล้วแต่ทั้งสองก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ถึงแม้ว่าเหตุผลที่เลิกกันมันจะเลวร้ายสำหรับชินยะไปซักหน่อยก็เหอะ.......

ไงค่ะคุณพี่สาว...สบายดี

สบายดีคิดถึงจังเลย ทั้งสองกอดกันกลม

นี่ๆเลิกกอดกันได้ยัง เด็กชายอายุราวสิบห้าพูดขึ้นด้วยท่าทีรำคาญ

โทชิ....นายน่ะก็น่ารักดีหรอกเสียอย่างเดียวชอบทำตัวเป็นปู่ โทชิมองค้อนลอดแว่นออกมา

Sayจัง ก็เหมือนกันแหละสวยดีแต่หาแฟนไม่ได้ ฉึกคำพูดแสนจะนิ่มแต่ทิ่มแทง Sayทำท่าคารวะยอมในความปากร้ายของโทชิ

เออยอมแพ้...

555 มาถึงก็ตีกันเลยนะ....เอ้า Sayไปนั่งกันดีกว่า

มิโนรุกับมิยุกิ สบายดีนะเข้ากับแม่ใหม่ได้ไหม?

สามคนนั้นนะเข้ากันได้ดีเกินเหตุเลยล่ะ

อืมพี่ก็สบายใจ ที่พี่เรียกเรามาวันนี้เนี่ยเพราะว่า...

เพราะว่า....อะไรเล่าก็พูดมาสิ

คือพี่จะให้เรามาช่วยงานที่บริษัทน่ะ เราก็ว่างอยู่ใช่ไหมล่ะ? Sayพยักหน้าพลางงับเอาปลาโอโทโร่เข้าปากไปเคี้ยวตุ้ยๆ

อ้าเผ็ด~~ วาซาบิเยอะเกินโทชิส่งน้ำชากับทิชชู่ให้

พี่จะให้เราฝึกงานก่อนซักสองสามเดือนก่อนจะขึ้นมาดูงานทั้งหมดแทนพี่

พูดเป็นเล่นไป

ไม่พูดเล่นอ่ะตอนนี้ ก็ให้เจ้ายูคิฝึกอยู่ก่อนแล้ว

ยูคิ ใครอ่ะ

อ้าวนั่นพูดถึงก็มาเลย มานั่งนี่เร็วนี่ไงคนที่พี่จะแนะนำให้รู้จัก

ขอโทษนะที่มาช้า เดินไปนั่งตรงข้ามกับ Say

อ้าว! ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกัน

คินะ/Say

นี่ๆเอาใหม่ๆเอาให้มันตื่นเต้นกว่านี้หน่อยได้ไหมอ่ะโทชิท้วง คินะกับSayพยักหน้าชูมือโอเค

คินะ/Say พูดพร้อมกันเสียงตื่นเต้น

รู้จักกันเหรอนี่ๆพี่ครับอย่าถามอะไรโง่ๆสิ.....โอ้ย!!!โทโมโกะดึงแก้มโทชิ

ตกลงเรื่องงานเอาไง Say พยักหน้าตกลง

ไม่ได้คิดไว้ว่าจะใช่แกนะเนี่ย คินะ

เออฉันก็ไม่ได้คิดเหมือนกันแหละ Say

**************************

Say ตกลงเริ่มงานกับโทโมโกะทันทีที่รู้ว่าคนที่ต้องร่วมงานด้วยคือคินะ วันนี้เป็นวันแรกของการทำงาน คินะนัดไว้ สิบโมงเช้านี่สิบโมงจะครึ่งอยู่แล้วยังไม่เห็นหัวคนนัด.....

มาเร็วจัง

มาช้าจัง

เอาน่ามาช้าแป้บเดียวเอง

อืมแป้บเดียว....ทั้งปีแหละแกน่ะ

เอาน่าวันนี้งานแรกของแกคือการดูแลสินค้า

สินค้าอะไรของแก..

สินค้าคือ ศิลปินกลุ่มเป็นไอดอลวง NEWS วันนี้หน้าที่แกคือการดูแลพวกเค้า

อือแล้วไงอีก

นี่แกไม่ตื่นเต้นหน่อยหรือไง?....เป็นสาวๆคนอื่นเค้ากริ้ดตายไปแล้ว

ก็ได้.....อ้ายยยดีจังฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เลยค่ะ.....พอใจยังอ่ะ

กวนแต่เช้าเดี๋ยวปั้ด.... ถึงจะบอกว่าเดี๋ยวปั้ดแต่มือน่ะมันฟาดลงมาแล้วนะ Sayลูบหัวไปมาซะผมยุ่ง

เจ็บนะเฟ้ย แกนี่ดุชิบเล่นมุขนิดหน่อยทำเป็นจริงจังดุงี้มีลูกของตัวนะ..... คินะยกมือขึ้นอีกSayเลยหยุดพูด เมือยัยป่าเถื่อนโดนข่มโดยยัยโคตรป่าเถื่อน NEWS ออกจะดังแต่ยัยบ้านี่ไม่รู้จักคินะปลงกะความไม่สนใจเรื่องชาวบ้านของ Say

เอ่าเอานี่ไปอ่านซะแล้วก็ไปเตรียมงานกันได้แล้วสายแล้วเห็นไหมเนี่ยคินะพูดแล้วเดินนำไปปล่อยให้ Say ยื่นงงหัวฟูอยู่คนเดียว ที่สายน่ะแกมาสายไม่ใช่หรือไงฟ่ะ......เธอบ่นก่อนเดินตามโดยดีเดี๋ยวโดนกัด

จินนั่งเหม่ออยู่ในขณะที่ทุกคนเค้าตั้งใจฟัง Staff สรุปงาน เค้ามั่วแต่ใจลอยนึกถึง Say ตั้งแต่วันนั้นเค้ายังไม่ได้เจอเธออีกเลย...ยิ่งคิดถึงเธอก็ยิ่งหงุดหงิด ยัยป่าเถื่อนเอ้ยออกไปจากสมองฉันซักทีสิ......

บ้าเอ้ย!!!!เค้าสบถออกมาอย่างลืมตัวทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว คาเมะสะกิดจิน

ขอโทษครับ เค้าขอโทษ Staff ที่หน้าเสียนึกว่าทำอะไรผิด

ไม่มีอะไรงั้นตกลงตามนี้นะครับStaffเดินหน้าจ๋อยออกไป

จินนายเป็นอะไรน่ะ คาเมะหันมาถาม

เปล่าหรอกไม่มีอะไร ขอโทษทีนะ เค้าตอบยิ้มแห้งๆ

จิน นายจะเปลี่ยนโทรศัพท์เหรอ? โคคิชูกล่องโทรศัพท์ของ Say ขึ้น

เห้ย.....นายนี่เสียมารยาทรื้อของคนอื่น เค้าไปแย่งกล่องมากอดไว้

อ๊ะอ๊ะรู้แล้วๆ ของ Sayจังใช่ไหมล่ะ ยูอิจิเดินมากอดคอเอานิ้วจิ้มแก้มจินรู้ได้ไงฟ่ะไอ้นี่แสนรู้ชิบ เค้าคิดในใจ

โอ้โห....ลงทุนไปซื้อมาให้เลยเหรอ โคคิพูดแบบไม่อยากจะเชื่อ ไปซื้อมาด้วยกันต่างหากล่ะ

ไม่ใช่ซักหน่อยยัยนั่นเลือกเองต่างหากเล่า.เอ๊ะ หลุดปากซะแล้วว่าไปด้วยกัน

นั่นไง มันชักจะยังไงยังไงอยู่นะเนี่ย ไหนว่าไม่ชอบไงแหมๆว่า Sayจังไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้ที่จริงแล้ว

ไม่อยากให้ใครมาแย่งล่ะสิ ยูอิจิกับโคคิช่วยกันรุมจิน

บ้าไม่ใช่ซักหน่อย ยัยนั่นน่ะไม่มีวัน หนอยพวกแกได้ทีเอาใหญ่จินเริ่มหน้าปูดแล้วคาเมะที่เงียบอยู่นานเดินมาคว้าโทรศัพท์จากจิน

ไม่มีวันใช่ไหม? งั้นถ้าฉันขอเบอร์ Sayจังนายก็คงไม่มีปัญหานะ...แล้วเจ้านี่ถ้านายเอาไปให้แล้วลำบากใจก็ฉันอาสาเอาไปให้เอง คาเมะพูดยิ้มแต่สายตาจริงจัง

โอวววว....คาเมะนาชิ รุกหนักครับงานนี้ ยูอิจิผละจากจินไปหาเมะ

คือฉันเอาไปให้เองดีกว่าฉันไม่ค่อยอยากจะมีอะไรค้างคากับยัยนั่น จินแย้งจ้องตาคาเมะตอบ

อู้ยยยย...อาคานิชิกันท่าสุดๆเหมือนกันครับ โคคิโผมาเกาะจิน

ขอโทษครับเซตฉากพร้อมแล้วเชิญได้เลยคร้าบStaff เข้ามาตาม

คร้าบบบ ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ จุนโนะขานรับ Staff

เอ้าพวกนายเดี๋ยวค่อยกลับมาต่อ ไปทำงานกันก่อนดีกว่า จุนโนะเดินผ่ากลางระหว่างจินกับเมะที่จ้องหน้ากันอยู่

ช่ายจะรุกหนักจะกันท่าเดี๋ยวค่อยว่ากัน ทัตสึยะเดินตามไป

555 นั่นสิศึกนี้พักไว้ก่อนนะ ยูอิจิตบบ่าคาเมะแล้วเดินตามออกไป

เห้ยรอด้วยดินากามารุโคคิตามไปอีกคน เหลือเพียงคาเมะกับจินที่ยืนจ้องตากันอยู่แล้วโผเข้ากอดกัน....ไม่ใช่แล้วไม่ใช่ คาเมะยิ้มเจ้าเลห์ส่งกล่องคืนให้จินแล้วเดินตามคนอื่นออกไป ยัยตัวปัญหา....ยัยป่าเถื่อน

Say กับคินะเตรียมของเสร็จทันเวลาพอดี เหลือก็แต่รอให้ทุกคนมาให้พร้อมเท่านั้นเอง ประตูเปิดออก Staffหญิงท่าทางปราดเปรียวเดินเข้ามาตามด้วยหนุ่มน่าตาน่ารักหกเจ็ดคน

สวัสดีค่ะSay กับคินะพูดพร้อมกัน

นี่คือ Staff ที่จะดูแลพวกเธอวันนี้นะ ยูคินะ แล้วก็ Staff ใหม่.....Say พึ่งจะสังเกตุดีๆว่า Staff คนนี้คือ มินามิ คนสนิท โทโมโกะนั่นเอง

ยังไงก็ฝากด้วยนะ พยายามเข้าล่ะ มินามิ หันมาจุ๊ปากให้เก็บเป็นความลับแล้วเดินออกไป เก็บเป็นความลับทำไมน่ะเหรอ? การฝึกงานของ Say กับคินะ ไม่ใช่การฝึกงานทั่วไปเพื่อให้ผู้ร่วมงานคนอื่นๆจะได้ไม่เกร็ง คินะหันไปทักทายหนุ่มๆ เอ๊ะคนนี้น่ารักจังหยั่งกับเด็กผู้หญิง Say จ้องผู้ชายหน้าหวานตรงหน้าอย่างเคลิบเคริ้ม จนคินะสะกิด

เห้ย ยืนบื้ออยู่ได้แนะนำตัวสิ!!! คินะดุ ทุกคนแอบอมยิ้ม

แค่นี้ต้องดุ......อ้ะนั่นมัน มัตสึ กับ โคะจังนี่นา...โอ้ย!!!คินะตบหัว Say

ฉันบอกให้แกแนะนำตัว!! น่ากลัว!!!Sayพยักหน้าหงึกๆ รีบพูด

ฉัน คิตา..เออชั่งมันเหอะเรียก Say ก็แล้วกันนะ คินะเงื้อมืออีกแต่ Say โดดหลบไปแอบข้างหลังมัตสึดะแล้วแลบลิ้นให้

ยูคินะ นี่ดุจังเลยนะครับ เด็กหนุ่มหน้าอ่อนที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น

ไม่หรอกเทโกะ คินะ น่ะดุแค่กับ Sayจังคนเดียวเท่านั้นแหละ มัตสึดะแก้ตัวแทนคินะแล้วหันไปยิ้มให้กัน อ๊ะว่าแต่ทำไมเรียกคินะล่ะ?

อ้าวแล้วเรียวกับยามาพีไปไหนล่ะ? คินะหันไปถามโคยาม่า

ไปหาไรดื่มมั้งครับ คินะเห็นบ่นว่าคอแห้ง นั่นโคยาม่ายังเรียก คินะ ไปด้วยเพราะแกคนเดียวเลย Say

นี่ๆ แกฉันรู้จักแค่มัตสึ กะ โคะจังเองนะใจคอจะไม่แนะนำคนอื่นหรือไงSay ท้วงที่ตัวเองโดนละเลย นี่มันไปสนิทกับเค้าขนาดนั้นตั้งแต่เมือไหร่ฟ่ะ คินะคิดเพราะSayเรียกทั้งสองอย่างสนิท

เอ้าเงียบๆอึ้งไรอยู่ได้ ฉันไม่ง้อแกก็ได้นี่พวกนายแนะนำตัวหน่อยสิ ทุกคนทำหน้ายังกับได้ยินเรื่องร้ายแรง

อะไรกัน! ไม่รู้จักพวกผมเหรอ? หนุ่มหน้าหวานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

คือ Sayจังพึ่งกลับมาจากอเมริกาน่ะ โคยาม่าอธิบาย

อ้ออย่างนี้เอง งั้นยินดีที่ได้รู้จักครับ ผม ฮิโรกิ อุจจิ ครับ พูดพร้อมส่งยิ้มแบบว่ากะให้คนรับขาดใจตาย

ผม ชิเงะอากิ คาโต้ครับ พูดพลางยื่นมือมาให้จับทำความรู้จัก

ส่วนผมก็ เทโกะชิ ยูยะครับ เจ้าคนนี้น่ารักจน Sayลืมตัวขยี้หัวด้วยความเอ็นดู จนเจ้าตัวค้อนขวับ

นี่เจ๊ผมอีกคนจ้องเทโกะอยู่ได้ ผมฮิโรโนริ คุซาโนะ เจ้าสุดท้ายดูแสบๆน่ารักน่าหยิก Sayยิ้มตอบให้ทุกคนดูท่าจะไปได้สวยนะก้าวแรกของ Say.....แต่มันจะดีจริงนะ

สวัสดีครับวันนี้ใครคุมเอ่ย?เสียงเมาคุ้นๆหูดังเข้ามาพร้อมกับร่างเจ้าของเสียง

เอ้า ฮิโระกดมาเผื่อชายร่างสูงส่งกระป๋องน้ำให้ฮิโรกิ

คินะซังกับSayจัง Staff ใหม่น่ะ โคยาม่าหัวไปตอบร่างนั้นเงยหน้าเมือได้ยินชื่อที่คุ้นเคยก่อนที่จะอึ้งไปเพราะเห็น Say ยื่นส่งยิ้มแฉ่งมาให้

โทโมะจัง~~~ ทุกคนแอบขำที่ยามาพีโดนเรียกแบบนี้

Sayจัง ที่นี่ห้ามเรียกแบบนี้นะเข้าใจไหมSay พยักหน้า

แล้วมาทำอะไรที่นี่

มาทำงานจ้ะ โทโมะจัง คราวนี้ทุกคนหัวเราะเสียงดังแบบไม่เกรงใจโทโมะ....ไม่สิยามาพีเลย

นี่พวกนายหยุดเลยนะ Sayจังเรียกยามาพี สิ ยามาพีเข้าใจไหม? เธอพยักหน้า

ยามาพีนี่เพื่อนนายเหรอ แนะนำหน่อยสิ

ไม่ใช่หรอก อาฉันเองน่ะเรียว เธอรู้สึกคุ้นหน้าชายคนนี้

อา ยามาพี ทุกคนประสานเสียงกัน

Say ที่แกบอกว่าพี่ชินแต่งงานใหม่นี่กับบ้าน ยามาชิตะเหรอ? คินะแอบมากระซิบถาม เธอพยักหน้าตอบแบบงงว่าอะไรพวกแกจะตื่นเต้นกันปานนั้นฟ่ะ

อาของยามาพี ก็คนที่เตะ อาคานิชิอ่ะดิ เรียวพูดขึ้นทุกคนหันพรึบมามองเธอเป็นตาเดียว

ว่ะฮะฮะ 555 โห่โห่โห่ เกิดเสียงหัวเราะไม่เป็นระเบียบเพราะไม่ได้นัดหมายเล่นเอาคนโดนหัวเราะงง

โหเจ๊ ขอจับมือเจ๊ให้เป็นบุญหน่อยเหอะ คุซาโนะรี่ตรงมาจับมือเธอเขย่าไปมา ทุกคนฮือฮาประหนึ่งว่าเธอได้เป็นตัวแทนอะไรซักอย่าง คินะเห็นแววความวุ่นวายลางๆถึงกับกุมขมับ....นี่เดี๋ยวต้องเจออาคานิชิตอนเย็นจะตีกันอีกไหมเนี่ย??? Say กับ NEWS ทุกคนเข้ากันได้ดีอาจเป็นเพราะว่าเธอเป็นอาของโทโมะ....ไม่ใช่ต้องยามาพีด้วยล่ะมั้งเนี่ย?

**************************

หลังจากลุยงานมาทั้งวันตอนนี้ทุกคนมานั่งพักอยู่ในห้องพักที่บริษัท ว่าไปมันก็ไม่ครบทุกคนหรอกก็สองหนุ่มเรียวกับฮิโรกิไปทำงานต่อแล้วนี่นา ส่วนเจ้าคุซาโนะตัวแสบก็ไม่รู้ว่าแวบหายไปไหน ส่วนคนอื่นก็ ยามาพีนอนแผ่อยู่ตรงโซฟาหลับสนิทราวกับว่าต่อให้ฟ้าผ่าผมก็จะไม่ยอมตื่น โคยาม่านั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆอย่างตั้งใจ ชิเงะเล่นเกมส์อยู่ด้วยความเมามันส์ มัตสึดะตั้งใจกินขนมกองตรงหน้าอย่างมีความสุข เทโกะเองก็นอนยิ้มฝันหวานอยู่บนตักมัตสึดะบรรยายกาศเรื่อยเปื่อยตรงหน้าเนี่ยมันชวนให้ Say ง่วงนอนจริงๆ

หาววว~~~ คินะไปเก็บของกลับกันได้ยังอ่ะรออะไรอยู่เนี่ย เธอหาวดังลั่น(ไม่เหมือนผู้หญิงเอาซะเลย) คินะเงยหน้าจากกองเอกสารจิกตามองมา

รอประชุมไง นี่แกอย่าบอกนะว่าไอ้แฟ้มที่ฉันยัดใส่มีแกเมือเช้าน่ะยังไม่ได้อ่าน คินะขึ้นเสียงสูงน่ากลัว Say ส่ายหน้าหงึกๆตาสว่างรีบหยิบแฟ้มขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจเพราะขืนทำคินะโกธรล่ะก็....แค่คิดก็หนาว

นี่ๆ KATTUN มาด้วยล่ะ เจ้าคุยืนหน้าตะโกนเข้ามา ทุกคนหันไปมอง

เออรู้แล้ว แล้วนายจะตื่นเต้นทำไมก็รู้อยู่แล้วนี่นาโคยาม่าว่า

ไม่ไม่รู้ ไม่เห็นรู้เลย

หัดอ่านซะมั่งสิอะไรที่ Staff แจกมาน่ะ เทโกะ ยื่นแฟ้มให้คุซาโนะพร้อมกับค้อนที่เสียงดังจนเค้าตื่น แต่เจ้าคุไม่สนใจหันไปสำรวจเห็น Say กับคินะตั้งใจอ่านเอกสารจึงกวักมือเรียกทุกคนมาสุมหัว

นี่ๆ อยากเห็น อาคานิชิ กับ Sayตีกันจัง

นายพูดเป็นเล่น แต่ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันโคยาม่าเหมือนจะปรามแต่เห็นด้วยซะงั้น

ต้องหาทางเซี่ยมให้ทะเลาะโดยไม่เดือดร้อนพวกเราชิเงะออกไอเดีย

พวกนายคิดอะไรกันเนี่ยมัตสึดะพูดพลางยัดขนมปังเข้าปาก

ทำเป็นเล่นไปวันนี้เรามาทำงานนะเทโกะแย้งขึ้นมา

ทำอะไรกันเหรอ?Sayโผล่เข้ามากลางวงทุกคนตกใจ

ป่าว....วววเจ๊ ไม่มีอะไรหรอก เจ้าคุรีบบอกปัดทุกคนส่ายหน้าอย่างมีพิรุธ

เหรอ...อืมจะถามว่าจะเอาอะไรไหม? จะออกไปซื้อน้ำ ทุกคนส่ายหน้าอีก Say เดินไปที่ประตูแล้วหันมาถามอีกครั้ง

ไม่เอาอะไรแน่นะ....โอ้ย!!!! ประตูเปิดเข้ามาโขกหัวเธออย่างจังจนเธอทรุดลงไปนั่งกับพื้น เจ้าพวกตัวดีร้องกันลั่นจนยามาพีตื่น คินะตรงเข้ามาประคองSay ทุกคนมองหน้าคนเปิดประตูแล้วก็อึ้ง

ฉันว่าเราไม่ต้องหาวิธีเซี่ยมแล้วล่ะ.....เจ้าคุกระซิบ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ซวยแล้วไง คินะพูดออกมาเมื่อเห็นว่าคนเข้ามาคือจิน

จินนาย หึหึแค้นขนาดเก็บมาแก้แค้นกันที่นี่เลยเหรอ ยูอิจิจิ้มแก้มจินที่ยื่นหลับตานิ่ง

Say เงยหน้าจ้องหน้าจินน้ำใสๆไหลอาบสองแก้ม ท่าทางจะเจ็บมาก แล้วก็ลุกพรวดขึ้นมา

นายเคาะประตูไปไม่เป็นหรือไง ไอ้คนไร้มารยาท!!!! ปาดน้ำตาจ้องหน้าจินโมโหสุดๆจินโดนว่าเข้าก็โมโห

เธอตั้งหากตาบอดหรือไงเห็นประตูเปิดแล้วไม่หลบ ยัยเซ่อSay หลับตาลงท่าทางเหมือนจะกระโจนใส่จิน ยามาพีเห็นท่าไม่ดีรีบมาห้าม

เอาน่าแยกเลยแยก อุบัติเหตุน่ามันเป็นอุบัติเหตุ เค้าพยายามไกล่เกลี่ย

เอ้ามาอออะไรกันตรงหน้าประตูล่ะเข้าไปซะสิจะได้เริ่มประชุมซักทีเสียงมินามิดังเข้ามา........

เริ่มประชุมกัน Say นั่งเอากระป๋องน้ำประคบหัวตั้งใจประชุมแต่หน้ายังบูดอยู่.... ทำไมต้องมาเจอนายที่นี่ด้วยนะ อีตาบ้าเอ้ย ยัยเซ่อ...เจ็บล่ะสิผมน้ำหน้าเธอซุ่มซ่ามเองนะ เค้ารู้สึกผิดแต่ยังคงปากดีแอบลอบมองเธอ อมยิ้มที่หัวเธอปูดออกมา

ขำไร!!!Sayเผลอตัวพูดออกมาแล้วก็โดน มินามิกับคินะใช้สายตาดุ เลยต้องก้มหัวขอโทษคราวนี้ทุกคนแอบขำกันใหญ่ มินามิกระแอ่มทุกคนจึงกลับไปตั้งใจประชุมต่อ......

อ้า~~~เสร็จซะที ยามาพีบิดขี้เกรียจ เดินไปหา Say

Sayจังกลับด้วยกันเลยไหม? เธอส่ายหน้ามือยังถือกระป๋องประคบหัวอยู่

ไม่ได้หรอกต้องเก็บของอีกน่ะ

นี่ๆSayไม่ต้องก็ได้ แกกลับไปก่อนก็ได้ หัวปูดซะขนาดนี้

โอ้ยยยยย พูดอย่างเดียวก็ได้จะจิ้มทำไมฟ่ะ เอามือกุมหัวน้ำตาเล็ด ทุกคนขำกันใหญ่ จินก็ด้วย

หัวปูดเฉยๆแขน ขาไม่ได้หักฉันจะอยู่ช่วยแกเก็บเข้าใจไหม?

โธ่ ไอ้ดื้อ คินะจิ้มให้อีกทีแล้ววิ่งหนี

ไอ้เพื่อนบ้า ซาดิส์หรือไงมานี่เลยนะSay วิ่งไล่จะเตะคินะให้ได้ แล้วก็วิ่งไปสะดุดหัวจะทิ่มเธอหลับตาปี้ เอาอีกแล้วเจ็บแน่ๆ แต่มีแขนเล็กๆแข็งแรงมาคว้าร่างเธอไว้มาแนบกับอก ทุกอย่างหยุดนิ่งทุกสายตาจับจ้องมา

Sayจังไม่เป็นไรใช่ไหม? คาเมะปล่อยเธอจากอ้อมกอด Say เขินหน้าแดงอายที่ตัวเองซุ่มซ่าม

ไงล่ะแกเกือบแล้วเกือบได้แขนหักสมพรปากSay หันไปค้อนขวับก่อนหันไปยิ้มหวานให้คาเมะ

ขอบใจนะ คาเมะจัง พูดแล้วรีบเดินจูงมือคินะเดินไป

โอ้ววว เห็นไหมล่ะฉันบอกแล้วว่าคาเมะรุกหนัก ยูอิจิพูดเสียงดัง

คาเมะจังเรียกคาเมะจังด้วย จินนายยอมได้ไงโคคิพูดพร้อมทำท่าทางเป็นเด็กผู้หญิง(น่าเกลียดพิลึก)

พูดบ้าอะไรของพวกนาย ไร้สาระพูดจบเดินหนีไปดื้อๆ

นี่ๆพวกนายคุยไรกันเนี่ย?ยามาพีเดินเข้ามาถามตามด้วยกลุ่มคนผู้อยากรู้อยากเห็นอีกเป็นฝูง...แล้วคาเมะก็เล่าให้ทุกคนฟัง

อะไรเนี่ยคาเมะนั่นอาฉันนะเล่นงี้เลยเหรอยามาพีถามสีหน้าเป็นห่วง

ไม่หรอกยังไง ก็ไม่อานายน่ะไม่ใช่พวกชอบผู้ชายง่ายๆหรอกนะ

นี่ทำไมนายรู้ดีจังนั่นอายามาพีเค้านะจุนโนะแย้ง

เอาน่าเชื่อดิ ยามาพีหรือนายไม่ชอบฉันจะได้เลิก

เรื่องอะไรเล่า.....เรื่องสนุกๆขนาดนี้พึ่งจะมาบอกกัน

Say กับคินะ กำลังช่วยกันแยกของอย่างขมักขเม่นเพราะว่าอยากจะรีบไปหาอะไรกินเต็มที แล้วก็ตั้งใจจะไปซื้อโทรศัพท์กันด้วย

ร้องเท้ามัตสึจังหายไปไหน? คินะเงยหน้าขึ้นมาถาม

ไม่รู้ดิ แกลองไปดูที่รถดิสงสัยหลงอยู่ในนั้นแหละ

เอองั้นเดี๋ยวฉันไปดูก่อนห้ามอู้นะแก

โหสั่งๆ ถือว่าเป็นรุ่นพี่ พูดโดยไม่ได้หันไปมอง แว้บเดียวก็รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาในห้อง

อะไรๆ กลับมาเร็วจังลืมไว้ที่ไหนเนี่ย? เงียบไร้คำตอบ

เป็นอะไรของแกถามไม่ตอบ........ เธอเงียบเพราะเห็นว่าเป็นจินแล้วหันไปทำงานต่อไม่สนใจ

นี่เธอ เจ็บหรือเปล่า? เธอไม่สนใจเค้าจึงยื่นถุงไปตรงหน้าเธอ

โทรศัพท์ฉันซื้อให้แล้ว รับไปซะสิ เธอมองค้อนเค้า ไม่ตอบอะไรแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางขอโทษไม่เป็นหรือไงอีตาบ้า.....

หูหนวกหรือไง เค้าพูดพร้อมกับคว้าแขนเธอ

ปล่อยนะ! เค้าบีบแขนเธอจนเขียว

พูดได้แล้วหรือไง ฉันบอกว่าซื้อมาให้เธอแล้วไม่ได้ยินหรือไง

ฉันไม่เอา ปล่อย เธอดิ้นเค้าคว้าตัวเธอมากอดไว้ไม่ให้หนี

ทำไมล่ะ เธอชอบไม่ใช่เหรอให้ผู้ชายกอดแบบนี้น่ะเค้าประชดที่คาเมะช่วยเธอไว้เมือกี้

หึ ถึงชอบนะก็คงไม่ใช่กับนายSayประชดยิ้มยั่วทำให้จินยิ่งโมโห

ถ้าเป็นคาเมะจังคงไม่ปฏิเสธสินะ เค้าจ้องตาเธอสายตาแข็งกร้าว

แน่นอน ก็คาเมะจังเค้าออกจะน่ารักรู้แล้วก็ปล่อยฉันซะ เธอจ้องตอบเค้าแบบไม่มีความกลัว

หึหึ ทำไมล่ะฉันน่ะเก่งกว่าคาเมะอีกนะน่าจะถึงใจเธอมากกว่า เค้าพูดน้ำเสียงดูแคลน

หยาบคาย!! อย่างนายน่ะไม่มี........เธอพูดไม่ทันจะจบปากบางๆของเธอก็ถูกทำให้เงียบโดยริมฝีปากอิ่มของเค้า

อยะ...อื้อ........ จินเริ่มบดริมฝีปากร่างบางเรื่อยๆ *...อึ๊ ! *เสียงSayอู้อี้ในลำคอเธอพยายามดันเค้าออกทั้งทุบทั้งตีแต่ก็ไม่เป็นผล เค้าผละออกเธอหายใจหอบก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

ถูกใจใช่ไหมล่ะเค้าก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เค้ายิ้มเยาะที่เอาชนะเธอได้

ปล่อยฉัน....น้ำเสียงสั่นเครือ เค้ายังคงกอดเธอไว้

ฉันบอกให้นายปล่อยไงเล่าคราวนี้เธอเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้มสองข้าง เค้าปล่อยเธอออกจากอ้อมกอดด้วยความตกใจ เธอผลักเค้าแล้ววิ่งหนีไปสวนกับคินะที่เดินเข้ามาพอดี

Say เจอแล้วนี่เอาไปลืมไว้ที่......เห้ยจะไปไหนน่ะแกคินะมองตามงง แล้วก็เข้าใจเมือหันไปเห็นตัวการ จินยื่นหลับตาลงถอนหายใจ นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย เค้าพูดกับตัวเอง ก่อนเดินตรงมายื่นถุงให้คินะ

ฝากให้เพื่อนคุณด้วยนะ แล้วเดินจากไป คินะมองตาม ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะ จะทะเลาะกันไปถึงไหนฟ่ะ อ้าวเห้ยนี่แล้วใครจะช่วยฉันเก็บเล่า!!!!

บ้าบ้าที่สุด อีตาบ้าเลวที่สุดแย่ที่สุด...จูบแรกของฉันนะSay เดินปาดน้ำตาเอามือถูปากไปมา โกธรจินสุดๆ

จูบนิดจูบหน่อยทำเป็นโมโห ใช่ว่าจูบแรกซะเมื่อไหร่ สัมผัสหวานๆจากจูบเมือกี้ยังคงหลงเหลืออยู่ เค้าเอามือลูบริมฝีปากตัวเองแล้วรู้สึกผิด ความผิดเธอนั่นแหละชอบยั่วโมโห....บ้าเอ้ย

edit @ 17 Aug 2008 00:03:04 by pinnie and the kipooh