::★Yamatana DAISUKI★::

>>//<< ฟิกชายหญิงไม่อยากอ่านไม่ว่ากันนะLove Evil #3

Long Fic : Say&Jin , Kina&Massu , Yui&Koyama

Feel For Fic : ตอนที่สามที่ดองนานกว่าเกือบครึ่งปีเลยที่เดียว....ขอโทดนะน้องเค้กพี่หวังว่ามันจะสนุกนะ

Chapter 3 Im Sorry >>///<< ( Katsuya The Devil)

By Pi~neko T^T T_T TwT

Love Evil #3

บทที่ 3 ฉันขอโทษ ~Im sorry~

ต้องทำอย่างไรเธอถึงจะยอมหายโกธร

ต้องทำอย่างไรเธอจึงจะยกโทษให้ฉัน

อย่าทรมาน......โดยการไม่มองหน้ากัน

นึกว่าสงสารคนรักกันฉันขอโทษ (ไม่ยกโทษให้เฟ้ย-*-)

ฟิ้ววววววว เสียงวัตถุบางอย่างลอยแหวกอากาศมา ผลั่ก!!!กระแทรกเข้ากับเครื่องเสียงทำให้ดับลง......

เห้ยไอ้น้องบ้า คนกำลังฟังเพลงอารมณ์ดีๆ ทำไรของแกเนี่ยชินยะนั่งเพลงอยู่โวยวายวิธีปิดเพลงของน้องสาว โผเข้ากอดวิทยุโอ๋เหมือนให้มันหายเจ็บ

หนวกหู เพลงบ้าอะไรก็ไม่รู้น่ารำคาญ!!! พูดแล้วสะบัดหน้าหนี

เอ้า!!! ไอ้นี่ไม่อยากฟังก็ไปที่อื่นดิ เค้าโบกมือไล่

เชอะ....ไปก็ได้เพลงอะไรก็ไม่รู้ อยู่ญี่ปุ่นฟังเพลงญี่ปุ่นสิ.....เดินบ่นออกไปท่าทางกระพัดกระเฟียด ชินยะมองตามงง....อะไรของมันฟ่ะ ใครไปเหยียบหางมันเข้าหรือไง(มันด่าตัวเองด้วยนะเนี่ย...ได้ข่าวว่าพี่น้องกัน)

เพลงน่ะมันก็เพราะดีหรอก.....แต่เนื้อหามันตรงไปนิด Say เลยทนฟังไม่ค่อยจะได้ เธอโยนกระเป้าทิ้งตัวลงนอนบนเตียง สมองยังนึกถึงเหตุการณ์เมือช่วงเย็นได้อย่างชัดเจน ทั้งที่ไม่อยากจะจำ.....โธ่เอ้ยยยย อีตาบ้า....คอยดูนะ......โอ้ยจะบ้าตายฉันจะไปทำอะไรมันได้ฟ่ะจะจูบคืนหรือไง.....อ้ายยยยบ้าที่สุดโว้ยยยยยยยย....นอนกลิ้งไปกลิ้งมาโวยวายคล้ายๆคนบ้า คว้าหมอนเขวี้ยงใส่ประตู ทำให้กระแทรกเข้าเต็มหน้าคนที่เปิดประตูเข้ามา

โอ้ย...Say จังไม่เคาะประตูแค่นี้โกธรขนาดนี้เลยเหรอ

โทโมะจังขอโทษ.....ขอโทษเจ็บหรือเปล่า เธอลุกไปคว้าหมอนที่เขวี้ยงไป

ดีนะว่าเป็นหมอน.....นี่ไหนบอกจะช่วยคินะซังเก็บของไงแล้วทำไมกลับมาก่อนผมอีก

....... ไม่อยากจะตอบว่าทำไม.....เพราะเพื่อนเรานั่นแหละโทโมะ

เอาเหอะ.....ไม่อยากบอกก็ไม่ถามแล้วเอ้าคินะซังฝากมาให้เห็นอาหน้าบูดก็กลัวว่าคราวนี้อาจไม่ใช่หมอน พูดพร้อมยื่นถุงให้ เธอรับมามองอย่างพิจารณา.....ถุงมันคุ้นๆนะเนี่ย

คินะฝากมาให้เหรอ โทโมะพยักหน้า

แน่นะคินะ....แน่ใช่ไหม? สีหน้าน่ากลัวขึ้นอีก โทโมะกลืนน้ำลายพยักหน้าหนักแน่น

จริงอ่ะ.... หยุดพูดไปเพราะโทโมะเอามือปิดปาก

Sayจัง คินะซังฝากมาให้จริงๆเรื่องอื่นผมไม่รู้ สงสัยอะไรเก็บเอาไปถามกับคินะซังเอาเองเหอะนะแต่ตอนนี้หิวมากกกผมจะไปหาอะไรกินแล้วครับบ้ายบาย พูดจบแล้วเดินออกไปทันที....อืมปลาทองทำโมโหหิวกลบเกลื่อน เธอก้มมองถุงในมือเหมือนของไอ้บ้านั่นเลยน่าสงสัย เธอหรี่ตามอง...ไม่ใช่หรอกมั้ง

ถ้าเป็นของไอ้บ้านั่นล่ะก็....เราได้เห็นดีกัน

จินในชุดเสื้อคลุมเดินออกมาจากห้องน้ำ หัวฟูๆของเค้าต่อนี้เปียกโชกเค้าเดินเช็ดหัวพลางทิ้งตัวลงนั่งสีหน้าครุ่นคิด ยัยนั่นน่ะ.... แค่นั้นทำไมต้องร้องไห้ด้วยนะ เค้าหลับตาลงเห็นภาพดวงตาสวยคู่นั้นของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกเจ็บแป้บเข้ามาที่อก เค้ายกมือขึ้นกุมตรงหัวใจ อะไรกันนะความรู้สึกนี้ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย เค้าขยี้หัวตัวเองจนฟูทิ้งตัวลงนอนแผ่ตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด

ยัยป่าเถื่อน ยัยขี้แย ยัยบ้าเอ้ย ออกไปจากสมองฉันเดี๋ยวนี้นะ (นี่ว่าแต่แกจะนอนทั้งอย่างนั้นเหรอเดี๋ยวก็ป่วยหรอกจิน-เป็นห่วงนะแว้กกกก-คนเขียน)

****************************

รถสปอต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถ โทโมะเปิดประตูลงมาท่าทางเร่งรีบเค้ากดรีโมทล็อครถยกข้อมือขึ้นดูนาฟิกา แล้วถอนใจ ค่อยยังชั่วรู้สึกว่าจะยังไม่สาย แล้วก็สาวเท้าเดินขึ้นตึกไป ถึงวันนี้จะเป็นแค่การซ้อมเต้นธรรมดาแต่ถ้าเกิดสายล่ะก็ต้องโดนตำหนิแน่นอน มันเป็นนิสัยของเค้าไปซะแล้วที่จะต้องตรงต่อเวลา เค้าเปิดประตูห้องซ้อมเต้นเข้าไปห้องนี้เป็นห้องซ้อมใหญ่ที่เอาไว้ใช้ซ้อมรวมและใช้ในช่วงคัดเด็กเข้าสังกัดด้วยห้องนี้จึงจุคนได้เกื่อบๆร้อยคนเลยที่เดียว มองเข้าไปในห้องเห็นเพื่อนๆกำลังคุยกันเอะอะเลยที่เดียวเค้าจึงสงเสียงทักทาย

อรุณสวัสดิ์นี่ๆพวกนายนี่โวยวายกันแต่เช้าเลยนะ

ยามาพี นายก็ดูหมอนี่ดิกินไม่แบ่งเลยอ่ะ คุซาโนะชี้ไปทางมัตสึดะที่กำลังเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ ในมือก็ยังมีอีกห่อทำท่าทางเหมือนจะปฏิเสทแต่พูดไม่ได้เพราะของกินเต็มปาก

คุนายอย่ามามั่วก็ของตัวเองน่ะกินหมดไปแล้วไม่ใช่หรือไง เทโกะเถียงแทนมัตสึที่ปากไม่ว่าง

งกอ่ะงก เชอะฉันออกไปซื้อเองก็ได้ ท่าทางงอนของคุซาโนะเหมือนเด็กเล็กๆไม่มีผิด

555 555 นี่ซื้อมาเผื่อฉันด้วยนะ คุซาโนะหันมาค้อนขวับก่อนออกไป โทโมะถึงกับกั้นหัวเราะไม่อยู่

นี่ๆ ฉันไปด้วยสิฉันก็หิวเคย์จังเดี๋ยวซื้อมาฝากนะ ชิเงะวิ่งตามคุซาโนะที่งอนออกไป

อรุณสวัสดิ์ทุกคนอันนี้รายการที่ต้องทำในวันนี้ มาพยายามด้วยกันนะคินะเดินมาแจกเอกสารให้ทุกคน โทโมะพยายามมองหาอาของตัวเองจนคินะสงสัย

ยามาพีมองหาใครเหรอ?ถ้าเป็นพวก KATTUN น่ะไปหาอะไรกินอยู่ห้องโน้นน่ะ

ไม่ใช่ครับ คือSayจังน่ะครับ ไปไหนซะหละอู้งั้นเหรอ

อ้าวมันไม่ได้บอกเหรอว่ามันไปดูสถานที่ที่จะทัวร์ทั่วประเทศน่ะ

เอ้!!!! ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

หึหึ...มันปุบปับน่ะพอดีขาดคนอยู่ๆยัยนั่นก็เสนอตัวสงสัยจะแอบหนีเที่ยวแน่เลย

อรุณสวัสดิ์คร้าบบบบบ ชายหนุ่มหกคนเดินเข้ามาประสานเสียงดังลั่น

เห้ย....อะไรของพวกนายนักหนาเบาๆก็ได้

แหมๆๆ ยามาพีขวัญอ่อนจิงนะ โคคิแซว

มามะมาซบอกพี่ยูอิจิสุดหล่อยูอิจิอ้าแขนจะกอดยามาพีแต่ยามาพีเอาแขนยันหน้าเอาไว้

รังเกลียดเฟ้ยไม่ต้องโทโมะพูดพร้อมผลักไส

555 555 555 ตอบไม่คิดเลยนะ.เจ็บนะเฟ้ยพูดความจิงอ่ะยูอิจิกระโดดเตะให้ป้าบใหญ่จุนโนะถึงกลับหัวทิ่มเลยทีเดียว

เอ้าแยกๆก่อนจะกลายเป็นสงคราม ทัตสึยะรีบเข้ามาดึงจุนโนะเดินไป

อย่าหนีดิ.....คาเมะนายปล่อยนะปล่อยฉันยูอิจิแหกปากโวยวาย

ไม่ได้จับเฟ้ย....โหมุขพ่อคุณ

ไม่หล่อแถมมุขแป้กอีกนะแกจินยิ้มเยาะ

เออฉันมันไม่หล่อเท่าแกแต่ฉันก็ไม่เคยโดนหญิงเตะว่ะเพื่อน พูดสวนออกไปจินหน้าเจื่อนเถียงไม่ออก คาเมะเห็นท่าทางยูอิจิจะปากพาจนจึงชวนเปลี่ยนเรื่อง

คุยอะไรกานอยู่เหรอยามาพี

Say จังอ่ะดิหนีไปเที่ยวอ่า พองแก้มงอน (อ้ายยยน่ารัก)

**************************************

อาจเป็นเพราะ Say ไม่อยู่บรรยายการเฮฮาสบายๆมันจึงหายไป วันนี้ทุกคนซ้อมกันอย่างตั้งอกตั้งใจ มีแต่จินเพียงคนเดียวที่ไม่ค่อยจะมีสมาธิเท่าไหร่นัก.....เพราะอะไร....มีคนรู้ล่ะ....อิอิ

พักกลางวันพอพักปุ๊บทุกคนก็สลายตัวปั้บ ๆ ต่างคนต่างไป จินแปลกใจนิดหน่อยที่ไม่ว่าเค้าจะหา โทโมะ หรือ คาเมะยังไงก็ไม่เจอตัวอย่าว่าแต่แค่โทโมะกับคาเมะเลย ยูอิจิ โคคิ และ คุซาโนะทั้งห้าคนนี้หายไปหมดเลยถามใครก็ไม่มีใครรู้....ไปไหนหว่า(ฉันรู้อ่ะจิน-*-)

เห้ยหลบๆๆ มาทางนี้แล้ว เสียงร้อนรนของคนพูดทำเอาคนที่เหลือลนลานตามด้วย คนตัวเล็กตัวใหญ่ทั้งห้าคนเบียดตัวกันอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเล็กๆ

ยูอิจินายจะแหกปากทำไมเล่า!!! แต่เสียงคนว่านะดังกว่าเสียงยูอิจิหลายเท่านัก

ซู่ว ๆๆๆ เบาๆ กันหน่อยสิครับเดี๋ยวอาคานิชิคุงรู้ตัวพอดี คุซาโนะพาตัวเองมายื่นแทรกกลางระหว่างยูอิจิกับโคคิแล้วทันทีที่เห็นสองคนจ้องจะปะทะคารมกัน คาเมะกับยามาพีได้แต่มองหน้ากันปลง

ตกลงนี่เจ้าพวกนี้มาช่วยหรือมาทำให้ยุ่งฟ่ะ โทโมะส่ายหัวปลงกับความวุ่นวายตรงหน้าแล้วหันมาสนใจคาเมะที่เป็นคนเรียกพวกเค้ามาประชุมกัน

ตกลงนายมีเรื่องอะไรจะเล่าอ่ะคาเมะไอ้เรื่องน่าสนใจสุดๆของนายเนี่ย ว่ามาได้ยัง พอได้ยินคำถามนี้ของโทโมะเข้าทั้งสามคนที่วุ่นวายกันอยู่ก็หันมาให้ความสนใจกับคาเมะทันที คาเมะมองหน้าทุกคนรอบตัวเค้ายิ้มออกมาบางพลางนึกในใจ เจ้าพวกนี้ไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องชาวบ้านเลยนะเนี่ย

ยิ้มอยู่ได้เล่ามาซะทีสิ คาเมะจัง คุซาโนะเข้าไปคล้องแขนอ้อนให้คาเมะพูด

อือๆ เล่าแล้วเล่าแล้ว วันนี้พวกนายสังเกตอาการจินกันไหม?

อืม...วันนี้จินดูเหม่อๆ ไม่ค่อยมีสมาธินะ โทโมะว่า

ช่ายเต้นผิดเต้นถูกอยู่นั่นอ่ะ โคคิเสริม

ดูเหมือนหงุดหงิดนิด ๆ ด้วยตั้งแต่เช้าแล้ว ยูอิจิออกความเห็นเป็นคนสุดท้าย

นี่ๆ แล้วจินคุงเค้าเกี่ยวอะไรกับเรื่องน่าสนใจสุดๆของคาเมะจังอ่ะฮะ คุซาโนะทำท่าสงสัย คาเมะยิ้มออกมาบางๆอีกที แต่มันดูกวนเท้ามากสำหรับคนที่อยากรู้เรื่องอย่างทั้งสี่คนนี้ คาเมะเห็นสายตาแต่ล่ะคนจึงหยุดยิ้มๆ แล้วเริ่มเล่าเรื่องน่าสนใจสุดๆๆของเค้าให้ฟัง

เกี่ยวสิ ก็เมือวานหลังจากที่ประชุมเสร็จอ่ะตอนนั้นจินโมโหเดินออกไปก่อนใช่ไหม ? ฉันก็เลยไปตามแล้วก็ดันไปเห็นของดีเข้าอ่ะดิ พูดจบแล้วก็เงียบไปยั่วให้คนฟังอยากรู้เข้าไปอีก

เห็นอะไรล่ะเล่ามาเร็วๆๆดิ ยูอิจิเร่งให้คาเมะพูด

ฉันไปเห็นจินกับSayจังทะเลาะกันอยู่น่ะสิ พูดยิ้มๆ

โธ่เอ้ยแค่เนี้ยสองคนนั้นก็ทะเลาะกันประจำอยู่แล้วนี่นา แล้วมันน่าสนใจตรงไหนเนี่ย? โคคิทำหน้าผิดหวังนึกว่าน่าจะมีอะไรมากกว่านี้

จุ๊ๆๆๆ มันน่าสนใจตรงที่เค้าไม่ได้แค่ทะเลาะกันน่ะสิแต่เค้าสองคนจูบกันด้วย

จูบ!!!!!!!!! ทั้งสี่ประสานเสียงกันดังลั่น คาเมะยิ้มหวานพยักหน้าหงึกๆดูมีความสุขอ้าปากเล่าเหตุการณ์เมือวานให้ทั้งสี่คนที่ตั้งใจฟังโดยละเอียด

ทีนี้พวกนายเชื่อฉันหรือยังล่ะว่าจินน่ะชอบ Say จัง

นั่นสิแค่นี้ก็หึงจนหน้ามืดไปบังคับจูบเค้าซะแล้ว ยูอิจิว่า

แล้วมาทำปากแข็ง หมั่นไส้ฟ่ะ โคคิทำท่าทางฟึดฟัด

ว่าแต่ว่าไปแอบชอบ Say จังตั้งแต่เมือไหร่เนี่ยเห็นเจอกันกี่ทีก็ตีกัน โทโมะท่าทางสงสัยสุดๆ

สงสัยจินคุงจะชอบซาดิสครับ คุซาโนะพูดออกมาแบบเล่นเอาทุกคนขำก้าก

ฮะๆๆๆ เอ่อว่ะสงสัย คาเมะดึงทุกคนกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง

จินน่ะยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองแอบๆชอบ Say จังเค้าอยู่

เซ่อชะมัดเลย แล้วจะเอาไงดีถ้าสองคนนี้เป็นแฟนกันนะฉันว่าฉันจะต้องมีเรื่องหัวเราะทั้งวันแน่นอน ยูอิจิแววตาเป็นประกาย

นั่นสิเห็นด้วยเลยมันต้องสนุกแน่ๆ อ่ะ โคคิลิงโลดยังกะเป็นความรักของตัวเอง

เดี๋ยวครับทุกคนแล้ว Say จังล่ะครับชอบจินหรือเปล่าแล้วเค้ายังโสดเหรอฮะ คุซาโนะยกมือถามด้วยความสงสัย ทำให้ทุกคนหันไปมองหน้าผู้ที่น่าจะให้ความกระจ่างได้มากที่สุดอย่างโทโมะจัง

ไม่ต้องมามองเลยไม่รู้เหมือนกานเฟ้ย!!! โทโมะรีบปฎิเสธ

พึ่งไม่ได้ ยูอิจิ

ไม่ได้เรื่อง โคคิ

หน้าตาดี โทโมะ

เห้ย ไม่เกี่ยว!!!!!!! ทุกคนประสานเสียงกัน

แม้ๆพูดเรื่องจิงแค่นี้ทำเสียงดังกันไปได้ โทโมะพูดยิ้มจ๋อยๆ

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เล่าไอ้การที่นายหน้าตาดีเนี่ยช่างเหอะตกลงเราจะรู้เรื่องของ Say จังได้จากใครอ่ะ ?? คาเมะพูดด้วยท่าอาการเซ็งกับความหลงตัวเองของโทโมะจังทุกคนคิดตามสีหน้าเคร่งเครียดหาทางที่จะรู้เรื่องของ Say จังท่าทางคร่ำเคร่ง

เนื่องจากฉันเป็นทั้งคนหน้าตาดีและฉลาด ฉันเลยนึกว่าน่าจะมีคนคนหนึ่งให้ความกระจ่างกับเราได้ โทโมะหลงตัวเองอีกแล้วครับ

เนื่องจากฉันหน้าตาดี ฉลาด หญิงหลงฉันจึงคิดว่าถ้านายยังไม่เลิกชมตัวเองอีกล่ะก้อนายจะโดนฉันเตะแน่นอนยามาพี คาเมะพูดพร้อมส่งยิ้มเย็นๆให้โทโมะ

อุ้ยๆๆ คนหน้าตาดีมันเถียงกันวุ้ยคนหน้าตาหล่ออย่างพวกเราได้แต่เซ็งพวกหน้าตาดี

โคคิครับพูดได้ไม่อายเลยนะนั่นเล่นเอาสายตาโคคิหันควับมาค้อนใส่คนพูด

เอาวุ้ยโอ๋ๆๆ พอรูปหล่ออย่าทะเลาะกันนะ เอ้าพอคนหน้าตาดีทั้งสอง คนหน้าตาหล่ออยากรู้เรื่องวุ้ยพูดมาเร็วๆๆ ยูอิจิห้ามทัพคุซาโนะกับโคคิแล้วหันไปถามโทโมะ

ก้ออย่างงี้ไงเราไม่รู้ก้อถามคนรู้สิ พูดแล้วยิ้มออกมาแบบคนหน้าตาดี(มีไรไหม?ครับ-*-)

ในห้องคับแคบอากาศภายในห้องถูกทำให้ร้อนระอุไปด้วยลมหายใจเร่าร้อน*-* ของหนุ่มๆผิวกายแทบทุกส่วนสัมผัสกันและกันแนบแน่น >///< มันอึดอัดซะจนใบหน้าหวานนั้นแดงซ่านอดทนไม่ไหวอีกต่อไป

เอ...อ อื้อ...ยามาพี พูดพลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

ชูว์ๆๆ เงียบน่าคาเมะทนหน่อยน่า โทโมะยกมือขึ้นจุ๊ปากเอามีบางปาดเหงื่อที่หน้าผากตัวเองที่ไหลออกมาไม่ต่างจากบนใบหน้าหวานของคาเมะ

แน่นชะมัดอ่ะ ขอขยับหน่อยได้ไหมเนี่ย ยูอิจิเอ่ยถามเสียงแหบพร่ามองหน้าคุซาโนะเพื่อขอคำตอบ...O_0

ไม่ไหวแล้วนะฮะแค่นี้ก็อึดอัดจะตายแล้ว ตอบเสียงพร่าใบหน้าแดงกล่ำคล้ายคนจะเป็นลม(มันทำไรกานเนี่ยสี่คนนี้-ลามก)

หื้อ....ฉานจะหมดความอดทนแล้วนะ...อ๊ะทนไม่ไว้แล้ววุ้ย.... โคคิโวยวาย(Y5555+ไงล่ะห้าคนพร้อมกาน-ลามก2)

ไมพวกเราต้องมายืนเบียดกันในห้องแคบๆๆนี่ด้วยฟ่ะ ย้ายจากห้องเมือกี้มาอัดกันอยู่ในห้องนี้อีก

ช่ายยามาพีนายเหยียบเท้าฉันอยุ่นะเจ็บนะเฟ้ยจะบอกก็ดันไม่ให้พูด คาเมะพูดแล้วผลักอก
โทโมะจังออกส่งผลให้ร่างของโทโมะล้มไปกระแทกยูอิจิที่ไม่ได้ตั้งตัวจิงล้มลงไปทับคุซาโนะ ความซวยมันไม่ไปตกที่ใครนอกจากโคคิที่อยู่อยู่หน้าสุดรับน้ำหนักของทุกคนไปเต็มๆ ส่งผลให้ประตูเปิดกระแทรกออกทั้งสี่ลงไปนอนกองกลับพื้นทันที

วุ้ย!!! คินะตกใจที่มีหนุ่มหล่อสี่คนมานอนกองแทบเท้า

แหะๆๆ คินะจังรอตั้งนานแนะ โทโมะเงยหน้ามาส่งยิ้มหวานแต่ยังไม่ลุกขึ้นซะที(เพื่อนจะตายและนะปลาทองพยูน-แว้กวิตบ)

รอฉันในนั้นอ่ะนะ.....(คนหล่อๆ ติ้งต๊องก็มีนะเนี่ย)

ครับคินะซังไปกินข้าวกันดีกว่าครับ ไอ้คนผลักโดมิโนตัวแรกยิ้มหวานโดดข้ามกองโดมิโนมนุษย์จูงมือคินะเดินไปเฉย

พวกนายน่ะรุกให้มันเร็วๆ ดิ ไม่ข่วยหรอกที่ตอนพวกนายอัดกันเข้ามาน่ะฉันหายใจไม่ออกนะเฟ้ย

เจ้าพวกนั้นหายไปไหนกันหมดนะเนี่ย ไม่กินข้าวกันหรือไง จินเดินถืดถาดข้าวมองหาโทโมะกับคาเมะที่หายไปไหนไม่รู้ทั้งคู่ T^T ผมโดนทิ้งซะแล้วหรือนี่ มองไปทางช้าย เห็นโคยาม่า ชิเงะ เทโกะ มัตสึ ก้มหน้าจ้วงข้าวเข้าปากแบบกะจะกินกันให้อิ่มไปถึงมะรืนนี้เลยที่เดียว มองขวา ทัตจังคนสวยกินไปส่องกระจกไปกับความงดงามของตัวเอง กระจกจ้าฉันน่ะหล่อช่ายม่ะล่ะ...แหมไม่ต้องเขิลนะกระจกจ้า....บ้าไปแล้ว ถัดไปเป็นจุนโนะที่นั่งกินข้าวไปอ่านการ์ตูนไปนวดขาตัวเองไปคุยโทรศัพท์ไป...ดูยังไงก็คงไม่มีใครว่างนั่งกินเป็นเพื่อนผมแน่นอน

เฮ้อ...พีจังคาเมะพวกนายไปไหนเนี่ย..เฮ้ย!!! แล้วก็มีมือมาคล้องแขนเค้าลากให้เดินไปด้วยกัน

จินนายยังไม่กินข้าวอีกหรือไงมานั่งด้วยกันมา จะใครล่ะคาเมะจังหน้าหวานนั่นเอง

นายไปไหนมาเนี่ยหาตั้งนาน จินทำหน้างองอนที่โดนทิ้งไปตั้งนาน

ยามาพีนายเดินให้มันเร็วๆ หน่อยดิ พวกนายก็ด้วย ไม่ได้สนใจจินที่งอนเลยหันไปเร่งพวกโทโมะ

อะไรไปกับพีมาด้วยเหรอเนี่ย..หึหึ(งอน) ถึงจะงอนแต่เต่าก็ลากช้าง.....เอ่อหมูมาจนถึงโต๊ะจนได้ ที่นั่งมีคินะนั่งรอทำตาปริบๆ อยู่ก่อนแล้ว ทุกคนนั่งลงเตรียมจะลงมือกินข้าว

เอ่อพีจังคาเมะจังมีอะไรงั้นเหรอถึงได้ไปดักรอในที่แบบนั้นประโยคหลังเสียงเบาเพราะเก็บกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ ก็ภาพยูอิจิกับโคคิแย่งกันกินกุ้งทอดของคุซาโนะแล้วลุกวิ่งหนีไปนี่มันเกินทนจริงๆทั้งสามวิ่งไล่กุ้งกันคล้ายคนบ้า เอากุ้งฉานคืนมา....(สงสัยคนเขียนนี่แหละบ้า-ช้างกูอยู่ไหน??)

คือผมอยากรู้ว่า Sayจัง น่ะเค้ามีแฟนหรือยังอ่ะครับคาเมะถามพร้อมแห่ลมองจินที่สำลักพรวดออกมา

แฮ่กๆๆ นายจะพูดถึงยัยนี่ทำไมเนี่ยคนกำลังอร่อยเลย จินเอาทิชชู่เช็ดปากตัวเองโทโมะมองหน้าคาเมะทำปากมุบมิบถามว่า ถามต่อหน้าหมอนี่เลยเหรอไง? คาเมะขยิบตาให้เล็กน้อยเป็นคำตอบว่า เดี๋ยวนายก็รู้

ว่าไงล่ะครับคินะซัง ผมอยากรู้จริงๆ นะเนี่ย

โล่งอก...ไอ้เราก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซะอีก ไอ้ Say น่ะไม่เคยมีหรอกแฟนน่ะ

ไม่เคยมีแฟน!!!ทั้งสามพูดออกมาพร้อมเพรียงทำให้โต๊ะอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงหันควบมามองกันเป็นตาเดียวลุกมาสมทบ แม้กระทั่งผู้ชายทั้งสามที่จะเป็นจะตายกับกุ้งทอดตัวนั้นยังรีบตรงกลับมาที่โต๊ะ

คินะจังอย่ามาโกหกนะ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย คุซาโนะเข้าไปนั่งเกาะแขนคินะเขย่าเบาๆ

พวกนายนี่ฉันจะโกหกเอาโล่หรือไงล่ะ ไม่เคยจริงๆมองหน้าแต่ล่ะคนดูสิไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้านเลยแม้แต่ ทัตจังก็ละจากกระจกมาด้วย

ทำไมอ่ะ Sayจัง ออกจะน่ารักขนาดนั้น ยูอิจิพูดพลางกัดกุ้งที่โคคิคีบค้างไว้(กุ้งที่มันจะฆ่ากันเมือกี้นั่นแหละ)

เอาอะไรดูว่ายัยนั่นน่ารัก จินพูดออกมาทำเป็นไม่สนใจฟังแต่แม้หูงี้ผึ่ง

ทำไมน่ะเหรอ คนมาจีบก็เยอะนะนั่นสิทำไมไม่เคยมีหว่า? คินะยกมือเกาหัวเริ่มตันแล้วเหมือนกันไม่รู้จริงๆ นี่หว่า

ว้า!!! คินะกินข้าวกลางวันแล้วเหรอ...แย่จังมาไม่ทัน เสียงหวานดังขึ้นทุกคนหันมามองใครมันบังอาจขัดจังหวะความอยากรู้อยากเห็นของพวกเราฟ่ะ!!! สาวร่างเล็กส่งยิ้มหวานเอียงคอมองทุกคนอย่างสงสัย

ผลั่ก!!(ตายไปหนึ่ง)

เฮ้ยๆๆๆๆ เคย์จัง ชิเงะอุทานออกมาอย่างตกใจที่อยู่ๆ โคยาม่าก็สลบไป

โครม!! (ศพที่สอง)

ทากุจิ เป็นไรหรือเปล่า ทัตสึยะเข้าไปช่วยดึงจุนโนะที่ตกจากเก้าอี้

ปัง!! ช่ายเลยนี่ไงคนที่จะให้คำตอบอย่างกระจ่างแจ้ง คินะตบโต๊ะชี้นิ้วไปที่ยูอิที่ยืนยิ้มหวานอยู่

ยามาพีลุกไปดึงยูอิให้มานั่งด้วยกันไม่ปล่อยให้ยูอิได้ตั้งคำถาม

ยูอิซังทำไม อาผมถึงยังไม่เคยมีแฟนล่ะมันออกจะแปลกๆนะเนี่ย

แปลกตรงไหนฉันก็ไม่เคยมีเหมือนกันนี่นาไม่เห็นจะแปลกเลย

ไม่เคยมีแฟน!! โคยาม่าที่พึ่งได้สติกับจุนโนะผู้เจ็บก้นกบแหกปากพร้อมกันก่อนทั้งสองจะหันมาส่งสายตาฟาดฟันกัน โคยาม่า-ฉานเจอก่อนเฟ้ย จุนโนะ-ของงี้ใครดีใครได้ครับเพื่อน-555จ้องจะกัดกันจนชิเงะต้องลากโคยาม่าออกไป ทัตสึยะเองก็มาลากจุนโนะออกไปเช่นกัน แต่ก็คนอื่นก็ไม่สนใจทุกคนยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก

ฮะๆๆ อย่าบอกนะครับว่าคินะจังก็ไม่เคย มัตสึดะเอ่ยถามเหมือนไม่มีอะไร(แต่จริงๆแล้วอยากรู้เป็นกานส่วนตัวล่ะสิ-*-)

อือฉันก็ด้วยไม่แปลกนี่นา ได้ยินแค่นั้นแหละมัตสึกระโดดหน้าบานไปนั่งกินข้าวต่อซะงั้น

เอ่อมัตสึดะคุงนี่ไม่เก็บอาการเลยเนอะ เทโกะพูดแล้วเดินตามมัตสึไปเป็นห่วงกลัวเพื่อนรักจะสลักความดีใจตาย

เอางี้ถ้าอยากจะรู้แบบโดยละเอียดนะ ไปถามมันเองแล้วกันนะฉันต้องไปแล้ว ยูอิพูดยิ้มหวานโค้งหัวให้ทุกคน

คินะเอาข้าวกลางวันมาให้ล่ะซื้อมาเผื่อSay ด้วยนะเนี่ยดันหนีไปเที่ยวซะได้ ทำแก้มป่องงอน

(พอเหอะยูอิเดี๋ยวต้องตามคนมาเก็บศพ)

อ้าวโทรไปหามันมาแล้วเหรอ?

เปล่าหรอกมันโทรมาบอกน่ะ บ่นใหญ่ว่าเหนื่อยไม่รู้จะไปทำไมชอบจริงๆเลยเรื่องลำบากๆเนี่ยไปก่อนนะแล้วเจอกัน ยูอิหันมากอดแล้วหอมแก้มคินะคินะหอมแก้มคืนมั่งก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป

เป็นผู้หญิงที่มาเร็วไปเร็วเหมือนเดิมเลยโทโมะมองตามยูอิที่เดินออกไป

ใครอ่ะพี จินถามออกมา

เจ้าของโทรศัพท์ที่นายเขวี้ยงซะฟังไงล่ะโทโมะตอบแบบกัดเข้าให้

เอ่อสรุปแล้วฉันก็ช่วยได้แค่นี้แหละนะต้องขอโทษด้วยนะ ว่าแต่คาเมนาชิคุงอยากรู้ไปทำไมเหรอ

ไม่มีอะไรหรอกครับผมก็แค่สงสัยน่ะ คาเมะยิ้มหวานตอบคินะแต่ว่าสายตาน่ะมันจ้องกวนประสาทมาทางจินน่ะสิ....(ไงล่ะจินโดนเพื่อนๆแกล้งซะแล้ว>///<)

เที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่จินยังคงเดินไปเดินมาอยู่ในอาพต์เมทของตัวเองเดินวนไปมาอยู่นั่นแหละ ห้องนอน ห้องน้ำ โต๊ะกินข้าว ห้องรับแขก เดินจนเหนื่อย ในสมองมีแค่คำพูดของคินะที่ว่า Sayไม่เคยมีแฟน ทำยังไงมันก็ไม่ออกไปจากหัวซะที ขยี้หัวตัวเองจนฟู(อีกแล้ว) ก่อนทิ้งตัวลงนั่นหน้าทีวี

วุ้ย...ยัยบ้ารำคาญวุ้ยไปให้พ้นนะ ไม่เคยมีแฟนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า นั่งพิงไปบนโซฟาตัวนิ่ม ก่อนจะนั่งทบทวนอะไรบางอย่าง

ไม่เคยมีแฟน...งั้นปากเล็กสีสดนั่นก็ไม่เคยมีใครได้สัมผัสน่ะสิ... งั้นนั่นก็จูบแรกน่ะสิ....บ้าน่าไม่จริงหรอก!!!...(อืมที่จริงก็ไม่จริงหรอกท่าไม่นับว่าSayจังเคยจูบกับชิปปุยน่ะ-น้องหมาอ่ะ)

***********************************

ไม่ชอบรำคาญแต่อาคานิชิ จินก็นอนไม่หลับเพราะเริ่มสงสัยว่าจริงแล้วSayจังไปทำงานต่างจังหวัดน่ะเพราะต้องการจะหลบหน้าเค้า คนที่ขโมยจูบแรกของเธอไป...มิน่าล่ะจูบแค่นี้หายใจไม่ทันเด็กจริงๆ..คิดแอบนั่งยิ้มคนเดียว เมือคืนไม่ได้นอนวันนี้ช่วงพักเค้าจึงเลือกที่จะหลบมานอนบนโซฟาตัวนุ่มข้างห้องซ้อม เดี๋ยวถึงเวลาก็มีคนมาตามเองแหละ....แต่มีเหรอคาเมะแอนด์เดอะแก็งค์จะปล่อยให้อคานิชิผู้น่ารังแกได้หลับอย่างมีความสุข....ว่ะฮะฮะ

คาเมะไหนๆ เอามาดูมั่งสิ Sayจัง เขียนมาว่าไงมั่งเนี่ย โคคิพูดเสียงดังๆ ตะโกนไปทางจินที่นอนอยู่...นอนนิ่งเชียวโคคิสบตายูอิจิ

โอ๋โห!!!!!!! พยายามเข้านะจะเป็นกำลังใจให้นะ แล้วกลับมาค่อยคุยกัน เอาแล้วร่างบนโซฟาเริ่มยุกยิกสามคนแอบหัวเราะกันร่วน

Sayจังนี่น่ารักชะมัด พูดพร้อมยิ่นหน้าไปดูจินใกล้ๆ....ทำเป็นแกล้งไม่ได้ยินและไง

หวานกันอย่างงี้อคานิชิแพ้ราบอ่ะไม่ตื่นก็จะพูดมันอยู่ตรงหัวแกนี่แหละจิน

อะไร!! ฉันแพ้อะไร พวกนายเสียงดังไปคุยกันที่อื่นไม่ได้หรือไง ลุกขึ้นมาเอาหมอนเขวี้ยงใส่

โอ้วๆ ในที่สุดท่านก็ทนฟังต่อไปไม่ไหวไปดีกว่า ยูอิจิวิ่งออกไปก่อนที่หมอนอีกใบจะถูกเหวี่ยงมาตรงที่เค้ายื่นหลบได้พอดีเลย

ฮะๆๆ นายร้อนตัวไปน่ารูปหล่อ..ว่ะฮะฮะโคคิหยิบหมอนที่จินขว้างมาคืนก่อนตบบ่าแล้วเดินออกไปทิ้งให้เป็นหน้าที่ของคาเมะคาเมะเดินมานั่งลงข้างๆจินที่นอนอยู่มองมีถือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กลับข้อความในเครื่อง จินเห่ลมองอยากรู้อยากเห็น

เมลใครเหรอคาเมะ?

หืม...เซย์จังน่ะเมลมาบอกความคืบหน้าน่ะบอกว่าตอนนี้อยู่แถวโอซาก้าน่ะคาเมะยื่นโทรศัพท์ให้จินดูเป็นรูปเซย์กำลังงับปู่นิ่มนิ่งตัวใหญ่กว่าหัวเธออยู่ท่าทางน่ารักมากๆ

เชอะยิ้มน่าระรื่นเลยนะยัยบ้าหมั่นไส้วุ้ย...ไปแลกเบอร์กันตอนไหนเนี่ย

ฉันไปขอเมลมาจากคินะซังน่ะคาเมะพูดเหมือนได้ยินความคิดของจิน

ติ้ดๆๆๆ...อะแบตหมดซะแล้ว...ยังไม่ได้ตอบเมลเลยจินเอาเครื่องนายมายืมหน่อยสิ หันไปยิ้มหวานอ้อนเพื่อน

ทำไมฉันต้องให้นายยืมไปส่งเมลหายัยป่าเถื่อนนั่นด้วยเล่า

ทำไมนายหวงเหรอไง...ฮืม??คาเมะยื่นหน้ามองอย่างล้อจินที่เจ้าตัวหันหน้าหลบไม่อยากให้คาเมะเห็นหน้าแดงของเค้า

จะเอาไปก็ไปเลย...ส่งแล้วลบทิ้งไปเลยนะจะได้ไม่หาว่าฉันคิดบ้าๆกับยัยนั่นอีกโวยวายกลบเกลือน

ขอบคุณนะ รู้สึกเป็นห่วงนิดๆน่ะ เค้าว่าทีมสต๊าฟที่ไปด้วยน่ะพวกหัวงูทั้งนั้นไว้ใจไม่ได้..อ๊ะนายคงไม่อยากรู้เดี๋ยวจะเอามาคืนนะ ขอบใจมากพูดทิ้งท้ายแล้วก็เดินจากไปด้วยสีหน้าสะใจแบบที่จินไม่มีทางได้เห็น....ว่ะฮะฮะ

สต๊าฟหัวงูงั้นเหรอ? อย่างยัยนั่นน่ะไม่มีใครเค้ามีอารมณ์ด้วยหรอกน่า...เชอะจินตะโกนตามหลังคาเมะ

1 2 3 4 5 6 7 8 1 2 3 4..อ๊ะอาคานิชิเอาอีกแล้วนะให้มันตั้งใจหน่อยสิ!! เซนเซหันไปดุจินที่หมุนผิดจังหวะ

เอาล่ะๆ วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน....อาคา....เห้ยหายไปไหนแล้วเนี่ย!!!เซนเซหันไปอีกทีจินก็หายวับไปแล้ว

พอเซนเซบอกว่าวันนี้พอแค่นี้ก็วิ่งโลดไปโน่นแล้วล่ะครับ โทโมะชี้ออกไปทางประตูทางออกที่เปิดอ้าอยู่....มันรีบจนไม่ปิดเลยไง

อาคานิชิ พรุ่งนายไม่โดนด่าไม่ต้องมาเรียกฉานว่าเซนเซ

เซนเซครับพรุ่งนี้ไม่มีซ้อมนะครับ...อุ๊บ โคคิท่าจะอยากโดนด่าแทนจินยูอิจิรีบเอามืออุดปากแทบไม่ทัน

โอซาก้า 20.00 นาฟิกา

วันนี้ตระเวนไปมาแทบจะทั่วเลย ไปดูสถานที่....ที่จริงแล้วเหมือนมาเที่ยวมากกว่ามาทำงานนะเนี่ย Sayยืนบิดขี้เกรียจอยู่หน้าร้านอาหารไม่ไกลจากที่พักเท่าไหร่

Sayจังไปดื่มต่อด้วยกันไหมครับพรุ่งนี้ก็จะกลับแล้วนี่นา

ไม่ดีกว่าค่ะพรุ่งนี้ต้องกลับแล้วกลับไปสรุปงานดีกว่า

อย่าพูดเรื่องงานสิครับ นี่มันเลิกงานแล้วนะไปด้วยกันเหอะครับพูดไม่พูดเปล่าเอามือมาโอบบ่าไว้ซะด้วย Sayมองมือนั้นที่โอบบ่าหันไปยิ้มหวานให้

นั่นสิค่ะไม่ใช่เวลางานแล้ว งั้นไม่เกรงใจนะค่ะ ว่าแล้วยิ้มหวานๆก็กลายเป็นยิ้มเย็นๆน่ากลัวเธอจับมือนั้นที่โอบบ่าบิดแขนหักมาไพล่หลังทันที

โอ้ยปล่อยนะ ยัยบ้ายัยเด็กบ้าพึ่งเข้ามาใหม่คอยดูเหอะฉันจะให้เค้าไล่แกออกหยิ่งนักหรือไง

เอาสิยอมโดนไล่ออกอ่ะดีกว่าไม่ได้สั่งสอนพวกบ้ากามอย่างนายเนี่ย บิดแขนแรงขึ้นอีกสต๊าฟคนอื่นที่มาด้วยร้องห้ามแล้ว เห็นมาตั้งแต่กลางวันแล้วลวนลามคนโน้นทีคนนี้ทีถือว่าเป็นหัวหน้าทำตัวเลวงี้ได้ไงมันต้องสั่งสอน

Sayจัง ปล่อยเค้าเถอะนะค่ะ นะคะ สต๊าฟหญิงที่วันนี้โดนดุและลวนลามมาทั้งวันเอ่ยขอร้อง

โชคดีของนายนะ แต่อย่าให้รู้นะว่านายลวนลามมิกิจังอีกไม่งั้นแขนข้างนี้น่ะฉันจะหักมันทิ้งซะ

Sayปล่อยมือออก ร่างสูงถึงกลับทรุดลงไปกองเธอมองด้วยสายตาสมเพช

มิกิจัง ฉันกลับก่อนนะ บอกลามิกิแล้วเดินหันหลังออกไป

เดินไปเรื่อยๆทั้งที่บอกจะกลับที่พักแต่ก็เดินเล่นมาเรื่อยจนมาถึงสวนสาธารณะ นั่งลงอยากจะพักซักหน่อย ไม่อยากจะกลับเข้าโรงแรมไปทั้งที่อารมณ์เสียแบบนี้งานก็คงไม่ได้สรุปพอดี

ปิ้บๆๆ (เสียงเมลโบราณมากมาย-*-ขี้เกรียจคิดนี่นา)

ใครหว่า...อ๊ะคาเมะจังล่ะมั้ง....อ้าวไม่ใช่นี่นาของใครเนี่ย

^O^ ฉันอาคานิชิ จิน เองนะเธอสบายดีหรือเปล่า

ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ทำไมชอบทำตัวเก่งอยู่เรื่อย

กลับที่พักหรือยังดึกแล้วนะอากาศเย็นนะระวังไม่สบาย

อืมลืมไปพวกป่าเถื่อนน่ะหนาวนิดหน่อยคงไม่เป็นไร

อาคานิชิ จิน ^^

ไอ้บ้านั่นเองเอาเมลฉันมาจากไหนเนี่ย....เชอะยุ่งชะมัดหะ...หัดเช้ย!! เริ่มพิมพ์เมลตอบกลับไป

TwT บ้าหรือเปล่า ฉันสบายหรือจะตายไม่เกี่ยว

อะไรกับนายซักหน่อย แล้วถ้าฉันจะเก่งแล้วมันผิด

ตรงไหนไม่ทราบ แล้วนี่ก็พึ่งสองทุ่มไม่เห็นดึกเลย

อากาศก็อุ่นดีจะตายไปนายไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยนะ

เราไม่เกี่ยวกันซักหน่อยไอ้บ้า ..ไม่ต้องเมลมาอีกนะ

-*-Sa-yu-ri

จินที่ยืนพิงต้นไม้อยู่กดเปิดเมลขึ้นมาอ่าน แล้วขมวดคิ้ว ชะโงกหน้าไปดูSayที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ไปห่างไปเท่าไหร่นัก เดินตามมาตั้งแต่เมือกี้แล้วเห็นหมดเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง พอเซนเซบอกว่าพอแค่นี้รู้ตัวอีกทีก้อขับรถมาที่นี่แล้วกว่าจะถึง....เหนื่อยนะเนี่ยทำไมไม่มารถไฟเนี่ย...

โกหกจามเสียงดังมาถึงนี่บอกว่าไม่หนาวอีกยัยบ๊องเอ้ย ว่าแล้วก็ค่อยๆเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่หันหลังชนกันกับตัวที่Sayนั่ง

โกหกจามเสียงดังขนาดนั้นบอกมาได้ว่าอุ่น

แล้วก็น่าตาไม่ดียังจะมานั่งที่มืดๆอีก.....อ๊ะ

อย่างงี้นี่เองกลัวว่าจะขายไม่ออกเลยต้องมานั่งอ่อยหรือไง

อ๊ะไม่ดีมั้งไม่เอาเอาใหม่ๆๆ

ต่อให้ไม่สวยยังไงก็อันตรายอยู่ดีกลับที่พักได้แล้ว

ระวังจะโดนฉุดไปฆ่าล่ะเพราะอย่างเธอน่ะ

คนเค้าคงไม่คิดจะทำอะไรอย่างอื่นหรอกนะ

อาคานิชิ จิน ^^

ปิ้บๆๆ เสียงโทรศัพท์ Sayดังขึ้นอีกคราวนี้จินเตรียมเอามืออุดหูรอเลย เธอเปิดออกอ่านแล้วอยากจะเขวี้ยงโทศัพท์ทิ้ง

ไอ้บ้า!!!!! ว่าใครหน้าตาไม่ดีฟ่ะอ๊ะแต่รู้ได้ไงหว่าว่าเราจามเสียงดัง เธอลุกขึ้นยื่นมองหา

หรือว่าจะอยู่แถวนี้....บ้าสิจะมาทำไรแถวนี้ๆ หรือหมอนั่นจะเล่นของ อิ้ยๆ กลับห้องดีกว่าฉันกลัวผี ว่าแล้วก็เดินออกไปเดินไปเรื่อยๆเหมือนมีใครเดินตามมา เธอจึงลองเร่งฝีเท้าขึ้นอีกแล้วก็รู้สึกได้ว่ามีคนตามมาจริงๆ เธอจึงเดินเร่งฝีเท้าหลบเข้าข้างทางไปคนที่ตามมามองหาเธอไม่เจอเธอจึงออกจากจากซอกตึก เตะเข้าที่ข้อพับทันทีร่างสูงลงไปนั่งพับกับพื้น

ย้ากกกกกก วันนี้จะเจอแต่โรคจิตหรือไงเนี่ย?? ว่าแล้วก็ประเคนดูเตะเข้าอีกดอกที่กลางหลัง

เฮ้ย!!!!....โอ้ย...เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวยัยป่าเถื่อนฉันเองเจ็บนะวุ้ย

อาคานิชิ จิน ฉันเองอาคานิชิ จิน

อิ้ยๆๆ นายเองเหรอมาโรคจิตไกลขนาดนี้เลย เห็นว่าเป็นจินแล้วแต่ก็ยังแถมไปอีกสองป้าบ-*-

โอ๊ยๆๆ เบาๆไม่ได้หรือไงเล่าเป็นผู้หญิงหรือเปล่าเนี่ย จินโอดโอยที่ Sayแปะพาสเตอร์แก้ปวดให้เค้าแบบไม่มีความปราณีกันเลย

ใครใช้ให้มาทำตัวเหมือนพวกโรคจิตล่ะ...ใครเค้าจะไปรู้ ขยำห่อพาสเตอร์ให้เป็นก้อนใหญ่ๆ เล็งไปที่ถังขยะก่อนจะโยนออกไปลงถังพอดีแป๊ะ

เยส...เย้ๆๆ Sayทำได้ ยิ้มร่าพอใจในฝีมือตัวเองมากมายจินแอบมองความน่ารักนั้นแล้วเผลอยิ้มตาม เธอหันมามองพอดีจินหุบยิ้มแทบไม่ทันตีหน้าขรึมทันที

ว่าแต่นายมาทำไรที่นี่เนี่ย Sayจ้องจินอย่างสงสัยหรี่ตามอง

อืมเอ่อฉันมามา...กินทาโกยากิน่ะที่นี่อร่อยมากเลยนะเนี่ยขึ้นชื่อเลย

นายจะบอกฉันว่านายนั่งรถมาจากโตเกียวเพื่อกินทาโกยากิเนี่ยนะ

อื้อๆๆ ช่ายแล้วถูกต้องที่สุดเลยไงถูกต้องเอ่อแต่ฉันขับรถมานะเธอมองหน้าเค้า

ไม่ได้มีไข้นี่นา เมาหรือเปล่าหรือว่านายบ้าไปแล้วขับรถมากินทาโกยากิเนี่ยนะ ประสาทแล้ว

จินยิ้มแหยๆเถียงไม่ออกไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมากินทาโกยากิไกลขนาดนี้

แล้วนี่จะทำไงค้างที่นี่เหรอ ไม่งั้นเหรอแล้วนายจะขับกลับไปเนี่ยนะ

อือพรุ่งนี้มีงานแต่เช้าเลยล่ะ

โอยฉันจะบ้าตาย

RRRRR RRRRR RRRRR

โมชิโมชิ จินพูดครับ แค่นั้นแหละจินต้องเอาโทรศัพท์ห่างจากหูซักฟุตหนึ่งเพื่อไม่ให้เสียงด่าของคูณผู้จัดการเข้ามาทำลายประสาทการรับเสียง

ด่าจบแล้วนะครับ อ่อผมอยู่โอซาก้าครับ มากินทาโกยากิSayมองหน้าจินแยกเขี้ยวให้ในความบ้าบอของจิน

เหนื่อยครับจะขับกลับไปครับ ทิ้งรถไว้งั้นเหรอครับไม่ได้หรอกคันนี้พอผมซื้อให้ตอนวันเกิดนะโดนงัดขึ้นมาผมไม่ยอมหรอก

ไม่เป็นไหร่หรอกครับโชคดีหน่อยผมก็กลับไปครบสามสิบสองโชคร้ายผมก็อาจจะหลับในคว่ำตายแถวไหนก็ได้ครับพูดพลางมองตอบ Sayแบบกวนๆๆ

แค่นี้นะครับผมจะรีบกลับไป พูดแล้วรีบกดวางเพราะรู้ตัวว่าพึ่งว่าระเบิดไปอีกหนึ่งลูก

นายนี่มัน.....

RRRRR RRRRR RRRRR

สวัสดีค่ะ Sayพูดค่ะค่ะๆอ๋อไม่รบกวนค่ะงานเสร็จพอดีเลย ฮะๆๆ ให้นั่งไปเป็นเพื่อนงั้นหรอค่ะ พูดพลางหันมาจิกตาด่าจิน

ค่ะๆได้ค่ะแล้วเดี๋ยวฉันจะโทรหาเค้าเองนะคะ สบายใจได้เลยค่ะจะเอากลับไปให้ครบสามสิบสองเลยค่ะ พูดพลางถลึงตาใส่คนข้างๆ

สวัสดีนะคะเจอกันค่ะ กดวางไป

โว้ยๆๆๆๆๆ ไอ้บ้าดูสิทำไมฉันต้องกลับกับนายด้วยเนี่ยแล้วนั่นนายจะไปไหน

ไปโรงแรมเธอไงไปเก็บของสิ เธอต้องนั่งไปเป็นเพื่อนฉันนี่นาเดินนำหน้าออกไปแอบยิ้มหน้าบาน Sayได้แต่ยกขาเตะอากาศอย่างขัดใจก่อนเดินตามไปอย่างจำใจ

***********************************

เอางี้เรามาผลัดกันนะ พอถึงที่พักรถทีหนึ่งก็มาเปลี่ยนกันขับโอเคนะ

ไหนให้ฉันนั่งไปเป็นเพื่อนเฉยๆไม่ใช่หรือไงเล่า

ก็ตามใจแต่ก็ดีถ้าเกิดรถคว่ำตายไปฉันจะได้มีเธอตายเป็นเพื่อน จินยิ้มยั่ว(กวนเท้าน่ะสิ)

>///< โธ่วุ้ย ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ อยากจะทำกระทืบให้ตายอยู่แถวนี้ซะแล้วสิ ทำได้เพียงคิดเท่านั้นแหละ

อือๆ ก็ได้ฉันไม่อยากตายไปพร้อมกับนายหรอกนะไอ้บ้า พูดจบก็เปิดประตูรถทำท่าจะขึ้นไปนั่งข้างหลัง เอื้อมมือจะเปิดประตูรถแต่มือหนาดันไว้ไม่ให้เปิดออก Sayหันขวับกลับไปเจอเข้ากับอกแกร่งของจินร่างสูงยืนคร่อมเธอเอาไว้ เธอรีบหันกลับไปทางเดิมทันที

ไปนั่งข้างหน้าสิ...... ก้มลงกระซิบที่ข้างหูจงใจแกล้งคนในอ้อมแขนให้หน้าแดงเล่น

..........ก..ก็ถอยออกไปสิไอ้บ้า ไม่ถอยไปแล้วฉันจะเดินไปได้ไง ถอยไปสิบอกให้ถอยไปไงล่ะ ยืนนิ่งเนิ่นนานก่อนรั่วออกมาเป็นชุด ร่างสูงยกยิ้มอย่างพอใจที่ทำให้คนตรงหน้าหน้าแดงได้

ไม่ถอยใช่ไหม...นี่แน่ะ..ว้าย!!! ยกเท้าหวังจะเหยียบเท้าจินแต่จินเองเจ็บแล้วรู้จักจำดึงเท้าออกทันทำให้ Say เสียหลักจะล้มจินคว้าเอวบางไว้ได้ทันก่อนดึงมาแนบไว้กับอกกว้าง(หวานว่ะแต่งไปได้ไงเนี่ย-*-) Say พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดแต่ยิ่งดิ้นเหมือนว่าแขนทั้งสองข้างจะยิ่งกอดแน่นขึ้นอีก

อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวก็ได้ล้มทั้งคู่

นายก็ปล่อยสิฉันไม่เป็นไรแล้ว ปล่อยสิ พยายามแกะมือจินออกอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถ้าเธอยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ ฉันก็จะสัมผัสเธอมากขึ้นเท่านั้นอยากให้กอดแน่นๆก็ดิ้นอีกสิ

Say หยุดดิ้นทันทีได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งปล่อยให้จินกอดอยู่อย่างนั้น หน้าร้อนผ่าวทั้งโกธรทั้งอาย

นึกถึงวันที่โดนขโมยจูบขึ้นมาน้ำใสๆ ก็เริ่มคลอหน่วย จินคลายกอดจับบ่าเล็กให้หันมาหา ร่างเล็กถอยหลังติดกับรถหวังจะให้ห่างจากร่างสูงนี้ให้มากที่สุด หยดน้ำใสไหลออกมาจากตากลม

กลัวฉันจะทำแบบวันนั้นหรือไง... ร่างเล็กหันมาค้อนขวับให้ทันที

ฮือ...นายน่ะ....มันแย่ที่สุด... โรคจิต...นิสัยเสีย...ฮือ....ไร้มารยาท..อุ๊บ ปากบางถูกปิดลงด้วยมือหนา(อันแน่ๆ คิดว่าจูบอ่ะดิล่อแล่ม่ายช่าย)

รู้แล้วๆ ฉันมันไม่ดีเองแหละ แย่โรคจิตนิสัยเสียไร้มารยาท ไม่ร้องนะ ไม่ร้องแล้วนะยัยขี้แย จินเอามืออีกข้างปาดน้ำตาออกจากแก้มใส ยิ้มให้แบบที่ถ้าสาวคนไหนได้เห็นคงต้องตาย

Say ได้แต่ยืนนิ่งอย่างนั้นได้โอกาสขอโทษแล้วเอาเลยสิ จิน!!!

เอ่อ....โอ้ย!!!!!....อ้ากกกกกกก....ยัยบ้าปล่อยนะปล่อยเดี๋ยวนี้..ปล่อยเซ่ Say งับมือจินแน่นไม่ยอมปล่อย(สะบัด ด้วยเหมือนน้องหมาเด๊ะ) ร่างสูงพยายามดึงมือออก ด้วนไปซะเหอะไอ้บ้า Say คิดพลางออกแรงงับไปอีก

ยัยบ้าเอ้ย...ปล่อยสิปล่อยเจ็บโว้ยยยยยย น้ำตาลูกผู้ชายคลอขึ้นสองดวงตา Say เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาก็ยอมปล่อยสองมือผลักจินออกห่างจ้องตาเขม็ง

สมน้ำหน้า....ไอ้โรคจิต แบร่ๆๆๆ แหวะเค็มอ่ะล้างมือมั่งป่าวเนี่ย-*- Say แอบบ่นในใจ

จินได้แต่กัดปากตัวเองแน่นเจ็บจนพูดไม่ออก ยัยบ้ากะจะให้ด้วนเลยหรือไง*-* มองตาม Say เดินนั่งยิ้มหวานอยู่ในรถ ปิดประตูดังปัง จินยังคงยืนเจ็บยืนโมโหอยู่ตรงนั้นมองหน้า Say เคียดแค้นSay ส่งยิ้มหวานหยดกลับมาให้

เอ้าจะยืนอยู่อีกนานไหมน่ะ จะกลับไหมโตเกียวเนี่ย ?? เปิดกระจกพูดพร้อมยิ้มหวานตรงข้ามกับร่างสูงตรงหน้าเหลือเกินที่แทบจะกัดเธออยู่แล้ว (555 ผีกัดอย่ากัดตอบ)

ฝากไว้ก่อนเหอะยัยตัวแสบ บ่นกับตัวเอง...หมดกันอารมณ์อยากขอโทษเมื่อกี้มลายหายไปหมดเดินอ้อมไปที่นั่งคนขับมองหน้าหวานที่ยิ้มระรื่น มันน่าจับกดให้ร้องซะทีหนึ่งยัยนี่ -*- (ฝันไปเหอะแก ฉันไม่ยอมวุ้ย)

**********************************

เย็นวันต่อมา.......หน้าที่ทำการฐานทัพของหนุ่มหล่อ ^^

รถตู้ท่าทางหรูจอดเทียบหน้าบริษัท ชายหนุ่มทั้งหกลงมาเดินเรียงแถวเข้าไปด้านใน โดยมีคุณผู้จัดการเดินนำหน้าไปด้านในตรงไปห้องประชุมทันทีเพื่อจะได้รีบไปเคลียคิวงานแล้วจะได้รีบกลับ บ้านอยากนอนแล้วโว้ย หลังก็ปวดมือก็เจ็บ ง่วงก็ง่วง เสียงในใจ จินตอนนี้ที่นั่งจะหลับไม่หลับแหล่อยู่บนโซฟาตัวนุ่ม ไม่ได้สังเกตเลยว่า คาเมะแอนด์เดอะแก็งค์จ้องจะหาเรื่องแกล้งอีก

จินเมือวานตอนเย็นนายหายไปไหนมาเนี่ย โคคิทิ้งตัวนั่งลงข้างคว้าคอจินไว้

โอ้ยๆๆ เบาๆดิวะคนยิ่งปวดๆอยู่

เอ่อนั่นไงไปทำไรมาเนี่ย ปวดหลัง เจ็บมือ ง่วงนอน ยูอิจิไปพูดป่าวมือพาดลงไปที่หลัง

แว้กกก...เจ็บนะโว้ยไอ้พวกบ้า

นี่ถ้ามีรอยข่วนอีกนิดนะฉันจะไม่สงสัยเลยว่ะแต่นี่ หลังนี่เขียวอย่างก่าโดนรุมกระทืบ แล้วมือนี่อีกหมาที่ไหนกัดมาเหรอ? คาเมะส่ายหัวกลับสภาพเพื่อน

ฮัดชิ้วววว!! .ใครด่าฟ่ะ!!Say หิ้วของพะรุงพะรังจามดังลั่น(น่าเกลียด)

ตกลงบอกได้ยังเนี่ยไปทำอะไรมากันแน่ โคคิยังไม่เลิกถาม

สวัสดีคร้าบบบบ คินะซังอยู่ห้องนี้หรือเปล่าเอ่ย? เสียงเมาดังขึ้นมาแต่ไกลก่อนจะเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามาถาม

อ้าวยามาพีมีอะไรเหรอ เคลียคิว KATTUN เสร็จพอดีเลย คินะที่นั่งจัดคิวกับผู้จัดการเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกชื่อตัวเอง

Say จังสั่งผมว่าให้มาถามว่าคินะซังจะเอาอะไรเพิ่มไหมอ่ะครับ

อืมไม่ต้องหรอกมั้ง ทำตั้งหลายอย่างแล้วนี่นา

งั้นเหรอครับนึกว่าจะฝากซื้อยาแก้ท้องเสียซะอีก พูดแล้วยิ้มออกมากัดอาตัวเองไปหนึ่งดอก

งั้นเดี๋ยวไว้เจอกันฉันไปก่อนนะ คินะขอตัวเดินออกนอกห้องไป

มีอะไรกันเหรอยามาพีใครท้องเสีย คาเมะถามยิ้มกรุมกริ่มได้ยินชื่อ Say แว้บๆ

Say จังน่ะสิวันนี้จะทำข้าวเย็นให้กินฉันกลัวจะท้องเสียน่ะ

อยากกินมั่งจังเลยอาหารฝีมือ Say จังพูดพลางส่งสายตาไปทางจินอีกแล้ว -*-อะไรของนายหนักหนาเนี่ยคาเมะมองทางฉานอีกแล้วนะ

คงจะกินเข้าไปได้หรอก ผู้หญิงอย่างยัยนั่นจะทำของที่กินแล้วไม่ตายได้จริงๆเหรอ? บ่นดังๆให้ยามาพีเห็นความมีตัวตน (ดูมันดิเพื่อนรักไม่ทักมีงอน)

อ้าวจิน เอ่อจิงสิ Say จังฝากนี่มาให้ล่ะ พุดแล้วก็โยนถุงให้จินแต่โคคิคว้าหมับเข้าให้ส่งต่อให้ยูอิจิเป็นคนเปิดออก

เห้ยๆๆ พวกนายเสียมารยาทเอาคืนมานะ จินลุกขึ้นจะแย่งถุงแต่โดนโคคินั่งทับไว้เรียบร้อยแล้ว

ขออนุญาตนะคร้าบ

ไม่อนุญาตเฟ้ย แหกปากไปก็สนใจกันเมือไหร่ล่ะ

อะไรเนี่ย ยาแก้อักเสบ ยาแก้ปวด ยาทาแผล แผ่นแปะแก้ปวดครบอาการเลยวุ้ย ยูอิจิดึงทุกอย่างออกมาวางเรียงราย

พอดีเลยของจำเป็นสำหรับนายทั้งนั้น โคคิที่ตอนนี้นั่งตักจินเอาแขนคล้องคอจินเอาไว้หันไปพูดยิ้มหวาน

อ๊ะๆ มีโน้ตมาด้วยล่ะ อืมตามอาการนายเนี่ยฉันหายามาครบแล้วนะ แต่อีกอันหาไม่ได้ยาแก้บ้า โรคจิต งี่เง่า ไร้มารยาทนี่หาไม่ได้จริงๆล่ะ ไว้หาได้เมือไหร่ฉันจะฝากโทโมะจังไปอีกนะ...สมน้ำหน้า ยูอิจิแหกปากอ่านเสียงดังให้ได้ยินทั่วถึงกันทั้งห้องไม่มีใครเสียเปรียบใครจินนั่งอ้าปากพง่าบสายตาขอร้องไม่ให้ยูอิจิอ่านเสียงดัง

555 นายไปทะเลาะกับ Say จังมานี่เอง โคคิในท่าเดิมพูดยิ้มหวานกับจิน

แต่ๆ เมือวาน Say จังอยู่โอซาก้านะ คาเมะทำท่าครุ่นคิด จินส่ายหน้า อย่าฉลาดนักสิไอ้เต่า ไม่ๆ อย่านึกออกนะวุ้ย -*-

อืม Say กลับมาเมือคืนน่ะไม่รู้กลับมาตอนไหน เช้ามาก็เจอนั่งเอาหัวจุ่มถ้วยมิโสะแล้วน่ะ

ถ้ายังงั้นก็คนมาส่งคงจะเป็น...

โครม!!!!! เสียงดังขัดจังหวะการพูดของคาเมะภาพที่ทุกคนเห็นคือจินเหวี่ยงร่างโคคิลอยกระเด็นไปติดผาผนัง (แย้กกกกคุนสามีขาเจ็บไหม?)จินเดินตรงไปคว้ายาทั้งหมดลงถุงรวมทั้งกระดาษโน้ตด้วย เดินปึงปังไปหน้าประตู

ฉันกลับก่อนนะ เดินออกไปตามด้วยเสียงปิดประตูดังลั่น

5555555555555555555555555 เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นเมือจินเดินออกไป

ฮะๆๆ นายเห็นหน้าจินไหมแดงแป้ดเลยอ่ะ โทโมะพูดไปหัวเราะไป

นั่นสิตลกว่ะหมูแดงกร้ากกกกกกกก ยูอิจิขำตัวงอ ยูจังลืมอะไรหรือเปล่า

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

มีโมโหกลบเกลี่ยนด้วยนะเนี่ย....แต่ปิดไม่มิดหรอก ว่ะฮะฮะ คาเมะหัวเราะเสียงใส ขำเข้าไป

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

นี่ๆ คาเมะนายได้ยินเสียงไรป่ะ ยามาพีถามขึ้นได้ยินมาสองรอบและ

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

เอ่อจริงด้วย....อย่าทักดิกลัวยิ่งกลัวๆปี้อยู่ ยูอิจิได้ยินเสียงกระโดดมายืนข้างโทโมะพร้อมเกาะแขนมองหาที่มาของเสียงหล่อกแล่ก

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วยทั้งสามเงียบฟังเสียงมันยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆๆๆๆ

แว้กกกกกกกกกก ปี้จับขาๆๆๆๆๆๆ คาเมะแหกปากลั่นสะบัดขาก่อนโกยวิ่งออกไปจากห้องเป็นคนแรก ทำให้ทั้งสองคนวิ่งตามออกไปด้วยความตกจาย

ผลั่ก!!! เสียงผีกระเดนไปแปะข้างฝา

เอ่อ ทากุจิ สามคนนั้นเป็นอะไรเหรอ?? ทัตสึยะละสายตาจากกระจกถามออกมา

.........ไม่รู้สิ..ใกล้บ้ากันเต็มที่แล้วมั้ง ตอบคำถามทั้งที่ยังก้มหน้าอ่านการ์ตูนนั่นแหละ

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

ช่วย.....ด้วย....ช่วยด้วย

โอย ช่วยพยุงกรุกานที่เหอะ ไอ่เพื่อนเวง -*-

**********************************

กลับแล้วนะคะ คินะส่งเสียงลาเพื่อนร่วมงาน

เดี๋ยวก่อน เก็บของที่ฉันสั่งเสร็จแล้วหรือไงกัน อามิรุ่นพี่สาวสวยเดินตรงมาหาเธอ เอาอีกแล้วเบื่อยัยนี่จังเลย -*- คินะบ่นเบาๆ

เก็บอะไรล่ะค่ะ วันนี้นิวส์ซ้อมเต้นกันเฉยๆ ไม่ได้เอาอะไรออกมาเลยนะคะ

ไปดูมาแล้วหรือไง คินะก้มหน้านิ่ง

เอ่อ...ยูคินะครับเดี๋ยวผมไปดูให้ก็ได้ รีบไม่ใช่เหรอครับstaff ชายคนหนึ่งเข้ามาเสนอตัวจะช่วย

ไม่ใช่ธุระอะไรของนาย เก็นอิจิ ไปทำงานของนายซะทำไมสั่งแค่นี้ไม่ได้หรือไงอย่าคิดนะว่าตัวเองเป็นคนโปรดแล้วจะมาชู คอสบายไม่ทำงาน ไปดูซะให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับ สั่งเสร็จลาก staff ชายคนนั้นให้ตามไป

ทำไมต้องให้ไปดูด้วยฟ่ะเนี่ย บ้าป่าวยังไม่ได้หยิบไรมาเลยนะ คินะเดินบ่นมาตลอดทางเปิดประตูห้องเก็บของแล้วก็ต้องตกใจ ข้าวของโดนรื้อกระจุยกระจาย เสื้อผ้าทั้งหมดกออยู่บนพื้นเห็นอย่างนี้แล้วแทบทรุด....โดนแกล้งอีกแล้ว

หิวข้าวแล้วนะเนี่ย....ยัยปีศาจเอ้ย คินะตัดใจยังไงซะก็ต้องเก็บของให้เสร็จก่อนไป ทิ้งไว้อย่างงี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอก้มเก็บผ้าขึ้นมาทีล่ะชิ้น ทั้งโมโหทั้งเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ตัวสั่นเทิ้มเหมือนจะร้องไห้ น้ำใสๆจะไหลออกมาจากตาอยู่แล้ว ผ่ามือใหญ่แสนจะอบอุ่นบีบลงที่บ่าเธอ เจ้าของผ่ามือนั้นส่งยิ้มอบอุ่นให้

ให้ผมช่วยเก็บนะครับ พูดแล้วก็ก้มลงเก็บของอย่างตั้งใจ

มัตสึดะคุง.......ขอบคุณนะ คินะยิ้มออกมาน้อยๆ จะร้องไห้ที่ไรเห็นรอยยิ้มของมัตสึดะคุงแล้วหายเศร้าทุกทีสิน่า (อ้วกๆๆๆๆๆ)

สปาเก็ตตี้ของฉานอร่อยล้ำมากมาย สปาเก็ตตี้อร่อยเหลือหลายของฉันของฉัน โทโมะเดินถือของฮัมเพลงมาอย่างมีความสุข ตรงไปไขรถตัวเองจินโผล่ออกมาจากอีกฝากของรถ

ว้ายยยยยยยย อุทานออกมาแบบแต๋วแตก

พีจาง~~~~~เพื่อนรัก

จิน...เพื่อนเวงตกจายหมดเสียภาพพจน์หมดวุ้ย เสยผมเสริมหล่ออีกสองสามที

ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย

อ่อ Say จังสั่งมาน่ะ เอ่อนายก็มาด้วยกันสิของกินเพียบเลย

อาคานิชิอยากจะจูบขอบคุณเพื่อนพีเหลือหลายบ้านน่ะกลับไปมาแล้วล่ะแต่ได้ยินแว่วว่า Sayจังจะทำอาหาร พอดีอยากลองตายดูซักหน่อย ^^

ว่ะฮะฮะ ไอ่จินนี่ดูง่ายชิบเลย 5555 ดีวุ้ยวันนี้ได้ฮาอีกแน่นอน ^^

เอ้าจะไปหรือเปล่า จะไปก็มาขึ้นรถซะสิเร็วๆ

คร้าบไปด้วยคร้าบ

*************************

บ้าน Kitashita..

โทโมะกับจินเดินถือพะรุงพะรังเข้าบ้านมา แผดสองคนวิ่งตรงมายังโทโมะกับจิน

กลับมาแล้วคร้าบ / รบกวนด้วยคร้าบ ชินยะเดินตามลูกมารับของจากโทโมะและจิน

อ้าวมาด้วยเหรอนั่น ดีๆคนเยอะๆจะได้สนุกๆ

คิดถึงพี่เหรอ มิโนะ มิยุ โทโมะนั่งย่องๆลงลูบหัวเด็กทั้งสอง มิโนะกับมิยุจัดการหอมแก้มโทโมะคนล่ะข้างแทนคำตอบว่าคิดถึง

นายนี่นับวันยิ่งเหมือนพี่เลี้ยงเด็กนะเนี่ย จินแซวโทโมะหันมาค้อนขวับก่อนจูงมือน้องชายน้องสาวตัวเล็กขึ้นชั้นบนไป จินมองตามแอบหัวเราะ เดินเข้าห้องนั่งเล่นไปชัก รินนะกับชิโอริที่นั่งดูทีวีอยู่ นั่งลงพยายามจะมองหาสมาชิกอีกคนของบ้านนี้ไม่ได้สนใจ รินนะ ที่พยายามเรียกเลย

พี่จิน พี่จินโว้ย!!! หูหนวกหรือไง พี่จิน รินนะเอื้อมมือไปเขย่า

ฮะ...ฮืมว่าไงมีไร รินนะรีตามองสงสัย

ถามว่าพรุ่งนี้พี่จินหยุดเหรอไง

อ๋อป่าวๆ ไม่มีพรุ่งนี้มีงานถ่ายหนังสือน่ะตอนช่วงเช้า บ่ายเข้าบริษัท เย็นก็ต้องออกต่างจังหวัดไปอัดรายการ จะกลับอีกทีโน่นมะรืน จินตอบยาวเป็นชุด

เล่าซะตอบเฉพาะที่ถามก็พอ.... รินนะพูดจาไม่เข้ากับใบหน้าแสนน่ารักอีกแล้ว

แง่ว...กรุผิดอีก รินแกไปติดเชื้อยัยป่าเถื่อนมาหรือไงเนี่ย ไม่น่ารักเลย -*-

อืมแต่พี่จินเลือกมากินข้าวบ้านเราถูกวันนะเนี่ย รินนะพูดยิ้มๆ

เลือกถูกวันงั้นเหรอ...พูดอะไรแปลกๆ แกนี่ ตอบรินนะแต่สายตามองไปที่ร่างเล็กที่เดินออกมาจากครัว ในมือมีถาดที่เต็มไปด้วยบาร์บีคิวที่ยังไม่ได้ย่าง หน้าหวานเต็มไปด้วยหยดเหงื่อที่ซึมออกมา ผมถูกรวบหลวมดูยุ่งเหยิง ดูน่ารักไปอีกแบบ จินมองค้างอย่างนั้น

นี่ๆ...พี่จิน....พี่จินชอบ Say จังเหรอ?? รินนะมองตามสายตาจินถามออกไป

อืม จินพาซื่อพยักหน้าตอบ

เห้ย!!!!!! ไม่ใช่แล้วพูดบ้าๆใครไปชอบยัยนั่นกัน อย่าพูดจามั่วซั่วดิ ส่ายหน้าไปมาแบบว่า เชื่อป๋มเหอะคร้าบชิโอรินั่งฟังอมยิ้มออกมาน้อย แล้วลุกไปช่วยรับถาดจาก Say

วันนี้สองคนพี่น้องเข้าครัวเลยน้า จินนี่โชคดีนะเนี่ย ได้ยินชื่อจิน Sayหันขวับไปมองจิน ใครเค้าเชิญมันมาฟ่ะ-*- จินส่งยิ้มให้แต่เธอทำเหมือนมองไม่เห็นเดินกลับเข้าครัวไป......เล่นเอาจินจ๋อยไปเลย

5555 5555 โดนเมินซะแล้ว รินนะหัวเราะเยาะเสียงดัง ชิโอริพลอยยิ้มไปด้วย

ใครไปช่วย Say ในครัวหน่อยดิ ผมจะติดเตา ชินยะเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมอุปกรณืติดเตา(แก็สติดอยากมากมาย -*-) ชิโอริ และรินนะหันไปมองทางจินเป็นตา...เค้าเอานิ้วชี้ตัวเองทั้งสองพยักหน้า

เอ่อจะดีเหรอครับ

ดีสิเร็วๆ เลยเข้าไปเลย รินนะดึงจินลุกขึ้นดันหลังให้เดินเข้าห้องครัวไป

จินเดินเงียบ เข้ามาในครัว Sayกำลังพยายามเอื้อมหยิบบางอย่างจากตู้เก็บของ เธอเขย่งจนสุดเท้าแต่ก็ยังไม่ถึง เค้าเข้าไปด้านหลังเอื้อมหยิบหยิบลงมา เธอหับขวับมามองแล้วชะงักเพราะอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว (เอาอีกแล้วไอ้บ้าเดี๋ยวแม่งับมือด้วนเลย -*-) จินยิ้มส่งที่เปิดกระป๋องให้ เธอผลั่กเค้าออกเดินหนีไปแทนไม่ยอมพูดด้วย จินทำตาปริบๆ มองที่เปิดกระป๋องในมือแล้วเหลือบไปเห็นกระป๋องที่ตั้งอยู่ เค้าเดินไปจัดแจงเปิดพลางหันมาถามเธอ

นี่จะให้ช่วยทำอะไรล่ะ เงียบไม่ได้รับการตอบโต้แต่อย่างใด ยัยนี่ยังไม่หายโกธรอีกเหรอเนี่ย -*-

จะทำสปาเก็ตตี้เหรอ ดีจังฉันล่ะชอบกินพอดีเลยSay ยังคงหั่นโน่นนี่ไปเรื่อยไม่สนใจจิน เค้าเปิดกระป๋องเสร็จแล้วเอามาตั้งตรงหน้าเธอ ยื่นหน้าส่งยิ้มหวานให้ Say ชูมีดขึ้นสายตาดุจ้องหน้าเค้าเขม้ง จินชูมือยอมแพ้ถอยออกมาห่าง ๆ

ยังโกธรเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ......(เรื่องไหน -*-)...ใครจะไปรู้ว่ามันเป็น....เห้ย!! แครอทโดนเขวี้ยงมากระแทรกหัวเค้าอย่างจัง

หุบปากไปเลยนะ เป็นไปได้ก็ออยู่ให้มันห่าง ๆ ฉันให้ดีก็ไม่จำเป็นไม่ต้องมาพูดกัน พูดจับสับมีดลงบนแครอทบนเขียงขาดออกเป็นสองท่อน ไอ้บ้าพูดมากเดี๋ยวแม่ฆ่าทิ้งซะเลย -*- จินกลืนนน้ำลายเอื้อกค่อยถอยออกจากครัวไป

จินเดินถือแครอทออกมาจากครัว ดีนะไม่ใช่มีดแสดงว่ายังเมตตากันอยู่บ้าง ว่าแต่ไอ้จูบแรกแค่นี้ต้องโกธรข้างนี้เลยเหรอฟ่ะ -*- โทโมะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร้จแล้วนั่งเล่นกับมิโนะมิยุอยู่ตรงระเบียงบ้าน ข้างล่างตรงสวนชินยะกำลังพยายามติดเตา(บอกแล้วว่ามันติดอยาก -*-) รินนะเห็นจินเดินมาก้รีบพุ่งตรงมาหา

ไงพี่จินออกมาทำไมอ่ะ

แครอทบินเข้านี่น่ะสิ จินชี้ให้ดูที่หัวพร้อมยิ้มแห้งๆ

สองคนนี้ทะเลาะกันได้ตลอดสิน่า ชิโอริพุดพลางซับเหงื่อให้สามีสุดที่รักที่ติดเตาไม่ได้ซะที

Say แย่มากไอ้น้องคนนี้นีต้องสั่งสอนหน่อยแล้วใช้ไม่ได้.....เอาของกินมาเขวี้ยงเล่นได้ไง ชินยะท่าทางขึงขังเสียดายของกิน ทุกคนขำกันใหญ่ นี่ไม่ห่วงผมหรือไงนะจินหน้าบึ้ง -*-

ก้ากกกกก ล้อเล่นน่าจินคุง ล้อนเล่นแล้วมันทำเสร็จไหมล่ะไอ้สปาเก็ตตี้น่ะ

ไม่รู้สิครับ ผมออกมาก่อนที่จะเป็นอย่างอื่นที่เขวี้ยงใส่ผม

ว่ะฮะฮะ...พวกนายสองคนน้าเหมาะกันจริง ๆ เลย โทโมะพูดไปขำไปทุกคนพยักหน้าเอ่อออ

ไม่เห็นจะเหมาะตรงไหนเลย? จินพูดเสียงเรียบแต่ในใจนี่ จริงๆเหรอ

หัวเราะอะไรกันเนี่ย!!! เสร็จแล้วมาช่วยกันยกออกไปหน่อยสิ จินตกใจเสียง Sayจนหน้าซีดเล่นเอาทุกคนยิ่งฮาก้ากกกกกก...

หน้าบ้าน Kitashita

ขอบใจนะมัตสึดะคุง

ไม่เป็นไรครับงั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ

เดี่ยวสิเข้าไปด้วยกันก่อนสิ ยังไม่ได้ทานอะไรใช่ไหมล่ะ

โครก~~~~~~~ ยังไม่ทันที่จะตอบท้องมัตสึดะก็แย่งตอบทันที เล่นเอาเจ้าตัวหน้าแดง คินะหัวเราะในความน่ารักของมัตสึดะ

เข้าไปข้างในกันเถอะ Say น่ะมันต้องเตรียมของกินไว้เยอะแยะแน่นอน

คินะเดินนำเข้าไปตามกลิ่นบาร์บีคิวที่หอมฉุยออกมาคินะเห็น Say ยื่นย่างบารืบีคิวอยู่วิ่งตรงเข้าไปกอดเอาไว้

เห้ย ๆ แหม ๆ คิดถึงกันขนาดนั้นเลยSay ขยี้หัวเพื่อนรักที่วันนี้มาแปลก

ไม่ต้องไปแล้วนะดูสถานที่เนี่ย ให้คนอื่นเค้าไปซะ

ไมอ่ะใครมาฟ้องไรแกเหรอ ฉันป่าวน้าฉันไม่ได้ทำอะไรใครเลยSay ร้อนตัวไม่กลัวหรอกแต่ไม่อยากโดนบ่นน่าเบื่อ -*-

ไม่รู้ล่ะอยู่กับฉันเหอะนะ กระชับกอดแน่นขึ้นอีก

คินะแปลก ๆแล้วนะเนี่ยแกใครทำไรไหนบอกมาสิ ทำไมจะไม่รู้เจ้าหญิงหิมะใช่คนที่จะมาอ้อนคนอื่นอย่างงี้ที่ไหนกัน เพิ่งเห็นว่ามัตสึดะมาด้วยจิงแน่ใจว่าน่าจะมีเรื่องแน่นอน

........................ คินะส่ายหน้า

จะบอกหรือไม่บอก คินะยังคงส่ายหน้าอีกตามเดิม

ก็ได้ฉันถามมัตสึดะเองก็ได้...มัตสึ... คินะเอามืออุดปากSay ไว้ก่อนจะได้ถามอะไร

บ้าสิมีไรที่ไหนเล่าฉันล้อเล่น...ว่าแต่เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะเนี่ยไปก่อเรื่องอะไรไว้

เอาสิเปลี่ยนเร็วปุบปับจิงวุ้ย -*- ทำไรไม่น้าไม่ก่อเรื่องไรเลยป่าวซะหน่อยอย่าไปสนเลยนี่เลยกินข้าวกันดีกว่า มัตสึดะคุงด้วยนะกินด้วยกัน

ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยSay เดินไม่สนใจฟัง

โทโมะ ๆ มัตสึดะคุงมาด้วยล่ะ โทโมะเดินออกมาพร้อมกับจินตามเสียงเรียก

อ้าวมาไงเนี่ย มานี่เลยของกินเพียบ

อ็อครับคืออันที่จริงแล้ว โครก~~~~~~~ เสียงท้องมัตสึดะร้องประจานตัวเองเล่นเอาทุกคนขำกันอีกรอบ

มัตสึนายไปอดข้าวที่ไหนมาเนี่ย? โทโมะถามไปหัวเราะไป

นั่นสิ...แต่ดีเลยของกินเพียบเลยข้างในฉันช่วยทำด้วยนะเป็นบุญนะเนี่ย ได้ข่าวว่าเปิดกระป๋องใบเดียว -*-

ขี้โม้ มัตสึคุงอย่าไปฟังไอ้บ้านี่พูด ไปไปหาไรกินกันดีกว่านะ...ปิ้งมาเลยเร็วๆด้วย พูดจบยัดที่คีบใส่มือจิน จูงมือคินะกับมัตสึดะเข้าบ้านไป

555 555 เอาอีกแล้วไอ้บ้าเหรอชอบวุ้ยจิน ชื่อใหม่นายเพราะดีนะเนี่ย

พูดมากน่ามาช่วยกันเลย...ชิชิอานายนี่ไม่น่ารักเอาซะเลย จินพูดเซ็งๆ

*******************************

วันต่อมา.....(นกกาบินผ่าน...กากา บ้าแล้วนิ -*-)

Say เดินแบกเป้ลงบันไดมา เธอมีประชุมเสนองานตั้งแต่เช้าตอนนี้กำลังจะออกไปคุมเวทีแล้วจะเลยไปต่างจังหวัดอีกในตอนเย็น เธอเลือกที่จะเดินแทนที่จะใช้ลิฟต์เพื่อออกกำลังกายเมือคืนกินไปเยอะต้องเผาผลาญแม้จะไม่ใช่สาวรักสวยรักงามแต่มันก็ต้องมีบ้างเป็นเด็กผู้หญิงนี่นา เท้ากำลังจะก้าวพ้นประตู................

RRRRR RRRRR RRRRR (เสียงโทสับสิ้นคิดอีกตามเคย)

โย่ไงเจ้าหญิงมีอะไรเอ่ย ?? หา!! อะไรเนี่ย เออๆ ยังหรอกกำลังจะก้าวออกเนี่ย อืมขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลย หน้าหวานขหมวดคิ้วหนักใจกับเรื่องที่ได้ยิน รีบเดินกลับเข้าไป (ขึ้นลิฟต์และล่ะ -*-) ลิฟต์พามาส่งที่ฉัน 12 หน้าห้องทำงานโทโมโกะพอดี คินะนั่งรออยู่ข้างในสีหน้าเครียด

เรื่องมันเป็นไง ถามออกมาทันทีที่เปิดประตูเข้ามา

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจริงแล้วมันเป็นยังไง แต่มินามิซังเล่าว่า.......

งั้นเหรอเมือเช้าเหรอ แล้วหมอนั่นไปต่อย ปาปาราสซี่นั่น เจริญหล่ะที่นี้

อืม..ที่จริงน่าเห็นใจอาคานิชิคุงนะ คงโมโหที่ปาป้าคนนั้นผลักคุณผู้จัดการตกบันได

แล้วนี่คุณผู้จัดการเป็นอะไรมากไหม?

ไม่มากหรอก แค่แขนเดาะ กระดูกหน้าแข็งร้าวเอง

ประชดดูเวลานิสนะเพื่อน -*- ไม่มากบ้านป้าแกดิ แบบนี้สงสัยจะพักยาว

อืมก็เห็นว่าจะขอลาป่วยแล้วตามด้วยพักร้อนด้วยเลยนะ

เอ่อแล้วเจ้าคนต้นเรื่องล่ะอยู่ไหน?

อาคานิชิคุงน่ะเหรอ คุญปู่เรียกไปพบแล้วโทโมโกะก็ไปด้วยกันสงสัยงานนี้มีหูหนวก คินะทำท่าขยาดการเทศน์ของผู้เฒ่าสูงสุด

เอ่อแล้วมินามิ.....อืมเดี๋ยวๆๆ ว่าแต่ตามฉันมาทำไมเนี่ย? ประตูเปิดผลั่วเข้ามาขัดจังหวะการสนธนาของ Say กับคินะ โทโมโกะเดินนำเข้ามาตามด้วยมินามิและจิน

Say คินะ ดูสิคุณปู่ด่าด่าด่าด่าอย่างเดียวเลย ไมไม่ยอมฟังกันบ้างก็ไม่รู้

เคยฟังคนอื่นเค้าพูดหรือไงล่ะตาแก่นั่นหน่ะSay พูดพร้อมยิ้มเหยียดไม่ชอบตาแก่นี่เลยจริงๆ(อยากรู้ไหมว่าทำไม?)

นั่นสิฟังหน่อยจะตายหรือไงก็ไม่รู้ คนของเราก็ใช่ว่าจะผิดซะทีเดียว เอ๊ะแต่อาคานิชิคุงใจร้อนแบบนี้ไม่ดีนะเข้าใจว่าหมอนั่นน่าจะโดนมากกว่านี้อีกแต่เธอเป็นใครอยู่ในฐานะอะไรน่าจะเข้าใจบ้างนะ สีหน้าออดอ้อนกลายเป็นจริงจังทันทีที่หันมาพูดกับจินที่ตอนนี้ได้แต่ยื่นก้มหน้านิ่ง

ผมขอโทษครับ จินก้มหัวขอโทษสีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ช่างเหอะไอ้หมอนั่นน่ะสมควรโดนแล้วล่ะ ที่จริงน่าจะหักนิ้วมันเล่นนะเนี่ย

โทโมโกะ....ผู้บริหารๆ ไม่ช่ายยากูซ่านะ -*-ใจเย็นนิดหนึงพี่สาว Say เตือนสติอดีตพี่สะใภ้

มินามิ ตามฝ่ายกฎหมายให้ด้วยนะฟ้องไปเลยให้รู้ซะมั่งว่าใครเป็นใคร ยูคินะเรื่องที่ให้เตรียมไว้ไปถึงไหนแล้ว อ่อแล้วก็ Say คือว่าคุณผู้จัดการบาดเจ็บน้องรักของพี่ไปทำหน้าที่แทนซะ

นี่เดี๋ยวๆ เรื่องไรเล่าแล้ว สถานที่กับเวทีอ่ะฉันรับผิดชอบอยู่นะ

ไอ้พวกนั้นน่ะให้ใครทำก็ได้ ลำบากจะตายไป ไปดู KATTUN น่ะดีแล้วเข้าใจไหม? สั่งเสร็จเดินหนีออกไปเลย

จะไปไหนของเค้าน่ะสั่งๆๆ แล้วก็เดินไป อะไรของเค้าฟ่ะSay บ่นไล่หลัง

เอาน่าแกงานสบายออกน้าคินะตบบ่าปลอบใจเพื่อน

พอดีคุญโทโมโกะมีนัดน่ะค่ะ ต้องไปสปาเออเธอฝากงานไว้ด้วยนะค่ะ คุณ Say อันนี้คิวงานของ KATTUN นะค่ะ ส่วยแฟ้มนี้เป็นรายละเอียดที่ท่านประธานกรรมาการต้องการให้เพิ่มเข้าไปใน Concert ส่วนแฟ้มนี้ให้คุณเตรียมแผนงานของไตรมาสที่สามไว้ด้วยนะค่ะ

คินะเนี่ยเหรองานสบายที่แก่ว่าSay รับแฟ้มตั้งโตจากมินามิหันไปมองหน้าเพื่อน

อ่อ ยูคินะซังค่ะไม่ต้องกลัวจะน้อยหน้านะค่ะ อันนี้แฟ้มราบละเอียดงานโซโล่ของแต่ล่ะคน ส่วนอันนี้งานละครเวที แล้วก็ต้องขอให้คุณเตรียมสรุปงานในไตรมาสที่สองมาเพื่อนเสนอที่ประชุมด้วยนะค่ะ มินามิยิ้มหวานหยดยื่นแฟ้มให้แล้วเดินตามเจ้านายแสนสวยออกไป

แกเราไปฆ่าคุณปู่ทิ้งกานเหอะ คินะพูดหน้าตาจริงจัง

เอ่อ....ลืมอะไรหรือเปล่าครับจินชี้นิ้วไปที่ตัวเองส่งเสียงเรียกร้องความสนใจSay หันไปมงจินแล้วหนักใจ

แกแลกกันSayดึงแฟ้ม KATTUN ออกวางลงบนกองงานของคินะ

ไม่ได้เฟ้ย นิวส์ก็ต้องดูอยู่ไม่ได้แกนั่นแหละไปๆๆไปได้แล้ว คินะพูดพลางหอบแฟ้มตัวเองเดินหนีไป Say ยื่นหน้ามุ่ยอยู่นานหันไปมองค้อนใส่จินจนตัดใจได้คว้าแฟ้มทั้งหมดเดินออกไปแล้วเดินย้อนกลับเค้ามาอีกที

จะยืนตรงนั้นจนรากงอกเลยไหม? ไปทำงานสิ!!

*********************************

Say เดินเปิดแฟ้มคิวงานมาตลอดทาง ทั้งสองเดินมาจนถึงห้องพักที่คนอื่นๆ รออยู่ จินเปิดประตูเข้าไป ทุกเดินเข้ามารุมล้อมจินเอาไว้

ไอ้บ้าใจร้อน ยูอิจิเข้าไปตบหัวจินดังป้าป

นั่นสินายทำอย่างงี้ได้ไง โคคิก็รุมด้วยอีกคน

คิดว่าเจ๋งนักรึไงทำอะไรแบบนี้จุนโนะเค้ามาคว้าคอเสื้อจินไว้

ไม่รู้จักคิดซะบ้างทัตสึยะเดินเข้ามาดึงมือจุนโนะออก จินนิ่งเงียบมองหน้าเพื่อนๆแต่ละคนจ้องเค้าเป็นตาเดียวสบตากลับคาเมะก็เบื่อนหน้าหนี ก็รู้แล้วว่าผิดแต่ไม่เห็นจะต้องดุกันเลยนี่นา..หึหึจะร้องไห้แล้วนะ

ขอโทษ พูดออกมาเบาแทบไม่ได้ยินน้ำตาพาจะไหล

.....หึหึ วะฮะฮะ 5555 5555 ก้ากกกกกกกก ยูอิจิกับโคคิลงไปนอนดิ้นหัวเราะกับพื้น

นี่...พวกนายแกล้งกัน...เหรอ

ขอโทษครับ...ฮือผมผิดไปแล้ว คาเมะทำท่างเลียนแบบจินเมือกี้

5555 5555 5555 เห็นหน้าหมอนี่ไหมน้ำตาไหลด้วยอ่ะทัตสึยะหัวเราะแบบลืมความสวย

อะไรกันเนี่ยเล่นอะไรเป็นเด็กๆ จินโวยวายมือปาดน้ำตาอายเพื่อนๆ

ใครเค้าใช้ให้เทห์อยู่คนเดียวล่ะ คาเมะพูดยิ้มให้

ว่าแต่ทากุจินายกระชากคอเสื้อได้..

สมจริงมาก จุนโนะแย่งทัตสึยะพูด

สมจริงมากๆ สมจริงเหลือเกิน กระชากคอเสื้อเค้าแต่หน้างี้ยิ้มตาตี่เลย ทัตสึยะตอบพลางตบกระโหลกจุนโนะไปหนึ่งทีโทษฐานแย่งพูด

5555 เอาน่าแค่นี้ก็สมจริงจนจินน้ำตาไหลแล้วคาเมะอมยิ้มเยาะเย้ยจิน

เล่นบ้าๆ..หึตกใจหมด จินงอน

สุดหล่ออย่างอนไปน้า ยูอิจิจิ้มแก้มจินทั้งห้าคนสบตากัน

เรามาปลอบใจคนขี้งอนกันหน่อยดีม่ะ โคคิผลักจินแทบหงายหลังยูอิจิรับไว้อีกสามคนเข้ามาล้อมไว้จับจินโยนขึ้น

เอ้า 1 2 3 ไอ้บ้าจิน โยนไปแหกปากไป

เห้ยๆๆ 555 อย่าโยนสูงดิกลัว จินหัวเราะร่าอารมณ์เซ็งเมือกี้กระเจิงไปหมดแล้ว

เอ้า 1 2 3 ไอ้บ้าจิน

อืมๆ สนุกกันพอยัง.....สนุกกันพอหรือยังSay พยายามตะโกนแข่งกับเสียงห้าหนุ่ม

ฮะ Say จังทั้งห้าหันมาทาง Say วิ่งเข้ามาหาลืมจินที่โดนโยนลอยขึ้นไป......ตกแอ่กลงมาไร้คนสนใจ -*-จินเอ้ยเจ็บแย่เลย

Say มาทำไรเนี่ย โคคิถามเสียงดัง Say ยืนหน้าไปดูจินที่นอนอยู่กับพื้นไร้คนสนใจก่อนหันมาตอบ

มาเดินเล่นมั้ง....ผู้จัดการนายเดี้ยงซะขนาดนั้นคงต้องพักหลายวันน่ะ ฉันเลยมาทำหน้าที่แทนน่ะสิ ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ด้วย --*--

งั้นเหรอยูอิจิถามขึ้นเสียงสูง

งั้นสิ Say พยักหน้ายืนยัน

งั้นฝากตัวด้วยคร้าบ ทั้งห้าประสานเสียงกันตอบพร้อมเพรียง ลืมจินไปซะสนิทใจ

ทั้งหมดขึ้นรถที่บริษัทจัดไว้ให้เพื่อไปอัดรายการพรุ่งนี้เช้า เปลี่ยนจากกำหนดการเดิมคือขึ้นรถไฟไปแต่กลัวว่านักข่าวจะจมูกไวจึงเปลี่ยนใจไปรถบริษัทแทน Say เองก็ไม่ต้องกลับไปเก็บของที่บ้านอย่างไงก็เตรียมตัวจะไปค้างที่อื่นอยู่แล้ว...นี่นา

********************

วันต่อมา........(น้องแมวร้องเหมียวๆๆ)

คินะเร่งฝีเท้า วิ่งท่าทางร้อนรนในมือมีหนังสือพิมพ์กรอบเช้าอยู่ในมือ วิ่งตรงเข้าไปกลางห้อง โทโมโกะเองในมือก็มีหนังสือพิมพ์อยู่เหมือนกัน คินะลงไปนั่งหอบกับพื้นพักเหนื่อย

เห็นแล้วเหรอ มีใครโทรบอก Say หรือยัง คินะพูดพลางหอบ

ใจเย็น ๆ น้อง Sayมันโทรมาตั้งแต่เมือเช้าแล้ว ไม่มีใครรู้นะเลยไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่ โทโมโกะตอบพลางลุกไปที่หน้าต่างมองลงไปด้านล่าง กองทัพนักข่าวยื่นอยู่เต็มหน้าตึก

บ้าที่สุดเลยหน้าด้านจริงๆ ตัวเองทำผิดแท้ๆ คินะบ่นพลางขย้ำหนังสือพิมพ์ในมือแน่น

ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะให้มันชดใช้อย่างสาสมแน่นอน โทโมโกะพูดแววตาโรจน์น่ากลัว

ค่ะ ได้ค่ะ จะพยายามนะSay กดวางโทรศัพท์สีหน้าเหนื่อยใจ สายตาทั้งหกคู่ที่จ้องมองอยู่

ไม่มีใครรู้นะว่าพวกนายมาอัดรายการอยู่ที่นี่ สบายใจได้เลย

โอยค่อยยังชั่วหน่อย โคคิพูดโล่งอก (พูดบ่อยดีเนอะสามีใครหว่า)

เอ่อเดี๋ยวฉันไปคุยกับทีมงานก่อนนะSay พูดแล้วเดินออกไป

ว่าแต่ไอ้หมอนี่มันหน้าด้านดีหว่ะ ยูอิจิพูดพลางโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ

เลวสุด ๆ ตั้งหาก จุนโนะพูดออกมาทุกครพยักหน้าเห็นด้วย จินเองก็เครียดที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน แถมไม่มีใครตำหนิเค้าซักคนเลย แม้แต่คนที่น่าจะค่อยถากถางเค้าอย่าง Say

-*- ทำไมไม่มีใครด่าเราเลยฟ่ะ...ทำไมเอาแต่ยิ้มกันนะเนี่ย(สรุปว่าแกอยากโดนด่าว่างั้นเหอะจิน-*-)

ขอบคุณมากครับ/ ขอบคุณมากค่ะ เสียงขอบคุณของทีมงานทุกคนหลังจากอัดรายการ พวกคาเมะกำลังเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า Say กำลังสบายใจที่ไม่มีเงานักข่าวมาอยู่รกหูรกตา

Say จังเสร็จแล้วครับ คาเมะเดินนำทุกคนออกมา

อืมกลับกันเถอะ ยิ้มบางๆให้

อยากกินทาโกะยากิอ่ะ โคคิโวยวาย

ยังจะห่วงกินอีกนะ ทัตสึยะส่ายหัว

เค้าก็อยากกินอ่ะ จุนโนะยืนตีคู่โคคิทำท่าทางเหมือนเด็กผู้หญิงขี้งอนทำมันทั้งคู่เลย-*-

เอ่อพอเหอะอุบาว์ลูกตาอย่างแรงว่ะกลับไปกินที่โรงแรมแล้วกัน ยูอิจิทำท่าเหมือนจะแหวะ

555 ไปกันเหอะเดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้ก็ได้Say หัวเราะ

เย้ๆๆๆ นางฟ้าจริงๆเลยคนอะไร โคคิดีใจตัวลอย

สวยใจดีไม่มีแฟน.มาเป็นปฟนผมเอาไหม? จุนโนะคว้ามือ Say มาจับไว้ทัตสึยะจึงตบหัวเข้าให้หนึ่งป้าบโทษฐานแต่ต้องหญิงของเพื่อน (ได้ข่าวว่ายัง)

Say จังแล้วจินล่ะฮะ คาเมะหันมาถามหา

ก็ไปกับพวกนายนั่นแหละ มาถามไรฉันล่ะ

ก็ออกมาก่อนตั้งนานแล้วนี่ครับ คาเมะเอียงหัวสงสัย ไปไหนล่ะไอ่จิน -*-

เอ่อคุณผู้จัดการครับนักข่าวมากันเต็มเลยครับStaff คนหนึ่งวิ่งเข้ามาบอกสถาณการณ์ภายนอก

เอาแล้วไงล่ะจมูกไวจริงพวกนี้ พวกนายไปรอที่รถเลยนะ เดี๋ยวฉันไปหาหมอนั่นก่อน พูดแล้ววิ่งออกไป ทุกคนพยักหน้าให้

จินผู้ไม่รู้เรื่องมานั่งเศร้ากินน้ำส้มอมทุกข์อยู่คนเดียว สมองคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เด็กนักเรียนมอปลายสองคนเดินผ่านมาแล้วเดินผ่านเค้าไปแล้วแต่ก็หันกลับมาจ้องอีกเพื่อความแน่ใจ

ผู้ชายคนนี้ยังกะจินเลยเนอะ จินได้ยินชื่อตัวเองแว่วก็เงยหน้าขึ้น สองสาวเห็นแบบนั้นก็แทบกริ้ดตายโผเข้ามาเกาะแขนจินคนล่ะข้าง

อาคานิชิซัง ฉันน่ะเป็นแฟนคลับคุณเลยนะคนซ้ายกอดแขนเค้าซะแน่นแน่นจนมันเบียดกับหน้าอกไซส์ตู้มของหล่อน

ฉันก็เหมือนกันค่ะ ฉันด้วยชอบคุณมากๆ อีกคนไม่อยากจะน้อยหน้าเพื่อนกอดจินซะแน่น เป็นเวลาอื่นมีสาวมากอดมันคงจะดีไม่น้อย แต่เวลานี้ค้าไม่อยู่ในอารมรณ์ที่จะมาดี้ด้ากับสาวๆเมือไหร่

แถมยัยสองคนนนี้ก็เสอนซะน่ารำคาญ

-*- ขอโทษนะครับช่วยปล่อยผมด้วยนะครับ เค้าพยายามสุภาพมือพยายามแกะมือเหนี่ยวๆของสองสาวออก ยื้อกันไปมาแล้วก็มีแสงแฟชแว่บเข้ามา จินมองตรงไปทันที สบตากับปาปารัสซี่คนนั้นอย่างจัง ผลักสองสาวออกวิ่งไปคว้าคอคนที่คิดจะหนีไว้ทันที ยอมให้หนีไปไม่ได้หรอกแค่นี้ทุกคนก็เดือดร้อนจะแย่แล้ว -*-

นายจะทำอะไรน่ะ ถ่ายรูปอะไร จินถามเสียงเรียบสองสาวนั้นวิ่งตามมาด้วย

หึหึ...ก็ไม่ได้ถ่ายอะไรมากนี่นาก็แค่ดาราหมุ่นเจ้าสำราณก็แค่นั้นข่าวใหญ่แน่ๆตอบคำถามได้ยียวนจนจินทนไม่ไหว กระชากกล้องจากออกมาจากคอ เขวี้ยงลงพิ้น สองสาวแหกปากกริ้ดที่เห็นการกระทำรุนแรง(มากเยอะๆๆ) ก่อนที่กล้องจะกระแทรกลงพื้นมีมือเล็กๆ มาคว้าเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด Say ยืนกอดกล้องแน่นหายใจหอบอยู่อย่างนั้น

-*- นี่ไอ้บ้า ทำไมชอบเขวี้ยงของลงพื้นจังนะ มันแพงนะเฟ้ย รวยนักหรือไง พูดด่าจินแต่มือแกะเมมโมรี่การ์ดออกจากล้องเก็บใส่กระเป๋าตัวเอง แล้วเดินไปหาปาป้าคนนั้นที่โดนจินล็อคคออยู่ Say ส่งยิ้มหวานให้ดึงแขนจินให้ปล่อยปาป้าคนนั้นออกแต่จินขืนแขนเอาไว้ Say เลยตีเค้าให้

จินได้แต่ยอมปล่อยปาป้านั่นให้เป็นอิสระ แล้วเธอก็เข้ามายืนแทรกกลางระหว่างสองคน

ขอโทษนะคะ เค้ามักจะใจร้อนกลับพวกไร้มารยาทแบบนี้เสมอๆ เลยล่ะค่ะขอโทษจริงๆนะคะSayยื่นกล้องคือให้พร้อมด้วยวาจาประชดประชัน

ช่างมันเถอะ สั่งสอนกันซะมั่งสิว่าศิลปินน่ะต้องทำตัวยังไง พูดจบแล้วก็จะเดินไปแต่ Sayคว้ามือไว้ก่อน

เอ่อรบกวนอีกนิดนะค่ะ แต่ถ้าคราวต่อไปฉันยังเจอหน้าคุณอีกเราอาจจะต้องสั่งสอนคุณเรื่องมารยาทเหมือนกันSay ฉีกยิ้มเย็นยะเยือกให้ปาป้าคนนั้นได้แต่รีบวิ่งหนีไป Sayถอนหายใจออกมาหันมาจัดการคนตัวโตด้านหลัง ถึงกับต้องกุมขมับ ไม่ไว้แล้วขอหน่อยนะไอ้บ้าจิน-*-

ผลัวะ!!!..........มือเล็กพาดลงไปที่หัวจินอย่างแรง สองสาวกรื้ดออกมาลั่น(ด้วยความที่เป็นคนขวัญอ่อนมากๆทั้งคู่)

นี่หล่อนมาตีอาคานิชิคุงแบบนี้ได้ยังไง สาวด้านซ้ายตรงไปผลั่ก Say

นั่นสิเป็นใครมีสิทธิ์อะไรย่ะ อีกคนมาขว้างหน้าจินไว้ปกป้องเต็มที่

ชูว่ๆ แหกปากกันไปได้เบาๆสิเดี๋ยวนักข่าวก็แห่กันมาหรอกSay ทำท่าให้สองสาวนั่นเงียบๆ แต่มันคงไม่ทันแล้วล่ะ

นั่นไงอยู่นั่นไง อาคานิชิคุง ผูงนักข่าวเกื่อบ 50 ชีวิตพุ่งตรงมา Say คิดอะไรไม่ออกคว้ามือจินวิ่งหนี ร่างเล็กลากคนตัวใหญ่วิ่งหนีแอบเข้าซอกตึกไป( ทำไมpinekoชอบเขียนให้ไปเบียดในที่แคบ??) ซอกตึกแคบซะจนใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงสองเซน....แต่มันไม่ใช่เวลามาคิดอะแบบนี้นี่นา...ฝูงนักข่าววิ่งเลยไปไม่ทันสังเกตเห็น เห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว Say ลากจินออกไปอีกทาง

ให้ตายสิ ตื้อกันชะมัดเลยพวกนี้Sayเอามือบางปาดเหงื่อที่ผุดออกมาปากบ่นไปไม่หยุดจินจ้องนิ่งมาที่เธอ

นี่ๆ ฉันพูดกับนายอยู่นะ เป็นใบ้กะทันหันหรือไงหรือเราตบหัวแรงไปนะ Say มองจินที่จ้องเธอนิ่งโบกมือผ่านหน้าไปมา สังเกตเห็นว่าหน้าจินแดงแป๊ด

อืม...ก็เธอบอกว่าไม่จำเป็นไม่ได้มาพูดกันไง จินตอบเสไปเรื่องอื่นเขินจะตายอยู่แล้ว

โอ๊ยกรุจะบ้า-*- พ่อจ้าแม่จ้าไอ้บ้าชินช่วย Say ด้วยไม่อยากกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคน

เอ่อ..พูดได้แล้วนี่แหละเวลาจำเป็นSay ทำท่าเหมือนอยากเอาหัวหม่งกำแพงตายซักแปดรอบ

พูดได้แล้วแน่นะ ไอ้บ้านี่กวนประสาทเดี๋ยวแม่เตะคิ้วแตก -*- Say พยักหน้าแรงว่าจริงพูดได้แล้ว

ทำไงดีล่ะ เธอขอความเห็นแต่เค้าส่ายหน้า

ไม่รู้ดิไม่เคยวิ่งหนีมาแบบนี้ โอ้วพระเจ้าค่ะเอามีดมาแทงนู๋ทีเหอะ...ไม่น่าไปถามมันให้เสียอารมณ์เลย

นี่ๆ จินสกิดแขนเล็ก

อะไรอีกล่ะ ไม่ช่วยคิดก็อย่ามากวนได้ม่ะ -*- ไอ้บ้านี่วอนอีกและเอ๊ะหน้ายังไม่หายแดงอีกเหรอ?

อืม..คือจะจับมือฉันอีกนานไหม มันนุ่มจนเธอว่าไม่ลงเลยหรือไง เธอก้มดูมือตัวเองเห็นยังจับมือจินอยู่ก็รีบปล่อยทันที

สากซะพูดมาได้ว่านิ่ม แบร่ๆๆๆ เดินหนีไปอีกทางควักโทรศัทพ์ออกมาโทร

เฮ้อบ้าจริงใจเต้นแรงชะมัด จินกุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรงแทบหลุดออกมา เป็นไรของเราเนี่ยแค่จับมือก็ใจเต้นซะ-*-

Say กดโทรศัพท์โทรหาคินะ คินะกำลังจะกดรับแต่มีมือมากระชาก โทรศัพท์ไปจากเธอ แล้วกดตัดสายทิ้งทันที คินะหันไปจ้องเขม้งใบหน้าที่มักไม่แสดงความรู้สึกใดๆ บ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างที่สุด

นี่มันเวลาทำงานนะ ห้ามคุยโทรศัพท์

นั่นธุระเรื่องงานนี่ค่ะ ขอคืนด้วยค่ะ คินะข่มอารมณ์ตัวเองพยายามพูดดีด้วย

อย่างเธอน่ะเหรอ อย่ามาโกหกดีกว่านะstaffกระจอกำอย่างเธอน่ะ คินะหมดความอดทนคว้าโทรศัพท์คืนมาจ้องหาด้วยความโมโห

นี่หล่อนกล้ามากนะทำแบบนี้ ก้าวหน้าเร็วข้ามหน้าข้ามตาคนอื่นมีอะไรดีนะเธอสองคนเนี่ยใช้อะไรไต่เต้า

หยุดพูดจาแบบนั้นได้แล้ว เสียงสั่นด้วยความโมโห จะพูดอะไรกันแน่-*- ยังไม่ทันที่คินะจะทำอะไรก็โดนตบจนหน้าหันมุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา

มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน นี่สำหรับความปากเก่งของเธอส่วนนี่ฝากไปให้เพื่อนเธอด้วยนะ เงื้อมือขึ้นจะตบอีกแต่มีมือมาคว้าไว้เสียก่อน

จะทำอะไรน่ะ

เปล่านี่ ไม่ได้อะไรซักหน่อย กย่าลืมล่ะว่านี่เวลางาน...ไม่ใช่เอาไว้ไปยั่วผู้ชาย พูดจบสะบัดมือเดินออกไป

เอ่ยเจ็บหรือเปล่าครับคินะซังมือหนาเชยคางดูข้างแก้มช้ายแดงช้ำมุมปากมีเลือดซึมออกมา เธอได้แต่เบือนหน้าหนีไม่อยากให้เห็นน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา

ไม่เป็นไรหรอกครับมัตสึดะคุงไม่เป็นไร ตัวสั่นเทิ้มน้ำใสๆไหลอาบสองแก้ม คินะร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น มัตสึได้แต่รั้งร่างเล็กมากอดปลอบ

เอ่อดีดีจริงๆ พึ่งไม่ได้ซักคน รับโทรศัพท์แค่นี้จะตายหรือไงนะSay หงุดหงิดไม่มีใครรับโทรศัพท์ซักคนไม่ว่าจะโทโมโกะหรือคินะ

นี่ๆ จะบอกว่าคาเมะโทมาบอกว่าโรงแรมน่ะกลับไม่ได้หรอกนักข่าวเพียบเลย

มันอะไรกันหนักหนาเนี่ย แล้วฉันจะไปหาได้ที่ไหนล่ะโรงแรมเนี่ยปานนี้แล้ว ที่ไหนๆก็คงมือนักข่าวมาดักเต็มไปหมดSay เริ่มบ่นๆๆๆๆๆไม่หยุด

นี่ๆเธอ จินมาสะกิดอีก

อะไรของนายอีกล่ะ เดี๋ยวแม่งับมือกุด-*-

โน่นโรงแรมป่ะ จินชี้ไปทางตึกทรงยุโรปดูท่าทางน่าขนลุก มีป้ายแขวงไว้ตรงผนังว่า Karasu Hotel

เอ่อจึงด้วยโชคเป็นของเราและโรงแรมโทรมๆแบบนี้แหละไม่มีใครมาดักรอSay พุดเดินตรงเข้าโรงแรมไปไม่นานก็เดินหน้าบึ้งออกมา

ไปที่อื่นเหอะ

ทำไมล่ะ จินสงสัยอย่าบอกนะว่าโทรมขนาดนี้ห้องเต็ม

ก็มันเหลือแค่ห้องเดียวเองนี่นา ไปหาที่อื่นกันเหอะSayจะเดินไปแต่จินรั้งเอาไว้ดึงหมวกลงมาปิดหน้าแล้วลาก Say กลับเข้าไปด้านใน

ขี้เกรียจที่นี่แหละ ยิ้มมุมปากออกมาน้อยๆ เสร็จผมแน่ครับพี่น้อง ^^

จนแล้วจนรอดทั้งสองก็ต้องนอนห้องเดียวกัน การตกแต่งห้องดูดีอย่างไม่น่าเชื่อข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน เสียอย่างเดียวมีเตียงเดียวแค่นั้น

เห็นไหมเนี่ยบอกว่าให้ไปหาที่อื่น ดูสิมีเตียงเดียวเองนะเนี่ย Say ยื่นทำหน้ายู่ไม่พอใจ

อย่าเรื่องมากน่าเตียงออกจะกว้างนอนด้วยกันก็ได้นี่นา จินพูดพลางค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกอยากอาบน้ำนอนให้หายเหนื่อย

อ๊ะนายทำอะไรน่ะถอดเสื้อทำไม Sayยกมือขึ้นมาปิดตาเอาไว้รีบหันหลังให้

นั่นสิจะทำอะไรนะจินกลั้นหัวเราะในท่าทางของเธอว่าแล้วแกล้งซะหน่อยดีกว่าว่าแล้วก็เดินไปจับตัวร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า

อยากให้ทำอะไรล่ะ ดึงมือสองข้างที่ปิดตานั่นออก หน้าหวานแดงซ่าน

อย่ามาพูดบ้าๆนะ ไอ้บ้า พูดไม่กล้าสบตา

เรียกชื่อฉันสิ...ฉันชื่ออะไรไหนเรียกซิ ไอ้บ้าอีกแล้วฉันมีชื่อนะยัยบ๊อง--*

ไอ้บ้าๆๆๆ ฉันจะเรียกนายอย่างงี้จะทำไมล่ะ

ก็จะทำแบบนี้ไงจินยื่นหน้าไปแกล้งจูบไปทีหน้าฝากมน

บ้าๆไอ้บ้ายี้อย่านะ แน่จิงปล่อยมือดิ จินทำท่าจะจูบอีก

อืมๆรู้แล้ว จิน จิน อาคานิชิ จิน พอใจยังหล่ะ จินยิ้มอย่างพอใจ

ดีนะที่พูดออกมาก่อนไม่งั้นฉันจะไม่จูบเฉยๆแน่นอน

ยี้ๆๆ ไอ้บ้า พูดแล้วก้อเตะป้าบเข้าที่แข้งจินแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป

โอ้ยๆๆ หึหึ....... จินล้มตัวนอนบนแต่งร้องโอดโอยแล้วกลายเป็นเสียงหัวเราะด้วยความดีใจไม่อยากจะให้ Say ได้ยินจึงเอาหมอนมาปิดเสียงเอาไว้ ปลื้มจังครับยัยป่าเถื่อนน่ารักได้อีก^^

นายนอนโซฟาเลยนะSayที่นั่งบนเตียงโยนหมอนให้จิน

เรื่องไรเตียงออกจะใหญ่โซฟาแคบจะตายไป ไม่ว่าจะทำอะไรทั้งสองคนเถียงกันได้ทุกเรื่องสิน่าตอนอาบน้ำตอนกินข้าวแม้กระทั่งตอนที่จะนอนอยู่แล้ว จินไม่สนใจโดดขึ้นไปนอนข้างร่างเล็กที่นั่งอยู่ทันที

ลงไปนะลงไป มือเล็กๆผลักไสทุบตีพยายามอย่างยิ่งที่จะให้คนตัวโตไปนอนที่อื่นแต่ก็เงียบจินไม่สะทกสะท้าน Say ก้มลงไปมองคนตัวโตหลับไปซะแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอหน้าตาเพลียดูน่าสงสารนิด

ก็ได้ๆ วันนี้วันเดียวนะไอ้บ้า....จิน พูดแล้วดึงผ้าขึ้นมาห่มล้มตัวลงนอนหันหลังให้จิน ไม่นานนักก็หลับไปอีกคน ไม่มีทางรู้เลยว่าคนโดนคนตัวโตหลอกเอาซะแล้ว จินนอนอมยิ้มอยู่อีกด้านของเตียง

อากาศเย็น ทำให้ร่างเล็กซุกหาความอุ่นจากอกแกร่ง ของร่างใหญ่ที่นอนข้าง ใบหน้าหวานซบลงที่อกแกร่ง พร้อมสวมกอดแน่น หมีน้อยอุ้นอุ่นนอนสบายดีจัง(มันใช่ที่ไหนล่ะ Say-*-)

จินรู้สึกตัวเหมือนมีใครมากอดเค้าไว้ลืมตามาเห็นหน้าหวานซุกอยู่กับอกแขนเล็กโอบเค้าเอาไว้แน่นนี่อีกใจเต้นไม่เป็นส่ำจริงๆ รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจูบลงบนผมนุ่มก่อนสวมกอดแล้วหลับลงไปอีกครั้ง(แต่ตอนนี้คนแต่งจะหลับ2.15 A.M.)เกือบจะดูดีอยุ่แล้วถ้าเช้ามาไม่.... Sayตื่นขึ้นมาก่อนเพราะแสงแดดที่มันแย่งตาบวกกับอาการหายใจไม่ออกจินนอนหลับครึ่งตัวพาดทับอยู่บนตัว Sayใบหน้าคมซุกอยู่ที่ซอกคอหนุนนอนบนผมหอมกรุ่นของเธอหลับสบาย

ไอ้บ้า ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ตัวหนักชิบเลยจะฆ่ากันหรือไง Sayดันจินออกตามด้วยลูกถีบจากเท้าเล็กจนจินกลิ้งตกเตียงไปตามแรง ของเธอ กระแทรกกับพื้นอย่างจังจนตกใจตื่น

อะไรๆๆ แผ่นดินไหวงั้นเหรอ ลุกพรวดขึ้นมามองซ้ายทีขวาที

แผ่นดินไหวบ้านนายน่ะสิ ไอ้คนฉวยโอกาสSay ลุกยืนบนเตียงเอาหมอนฟาดหน้าตากินเลือดกินเนื้อ

โอ้โหๆ ใครกันแน่เธอนั่นแหละกอดฉันซะแน่นเลย แต่ดีนะว่าฉันไม่น่ามืดหลงกลเธอ จินหลบหมอนทีมือเล็กฟาดลงมาไม่ยั้งมือสองข้างพยายามจะรวบมือเล็กเอาไว้ดึงลงมาจากเตียงจนได้สูงกว่าสู้ไม่ถนัดเลย-*-

อี้ว่าอะไรนะ ฉันน่ะนะไปกอดนายไม่มีทางซะหรอกSayโมโหฟาดหมอนลงไปอีกครั้งแล้วตามด้วยลูกเตะเข้าที่ข้อพับ

โอ้ย...เอาอีกแล้วเจ็บนะเนี่ยยัยป่าเถื่อน จินล้มลงไปนอนแผ่บนเตียงแต่ยอมล้มไปคนเดียวที่ไหนล่ะมือแกร่งคว้าร่างเล็กให้ล้มลงมาด้วย ร่างเล็กล้มหน้ากระแทรกกับอกกว้างอย่างจัง มือใหญ่จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่น

ทำไมชอบเตะฉันอยู่เรื่อยเลยจินถามน้ำเสียงอ่อนโยนไปจากทุกที

เราจะคุยกันดี ๆ ไม่ได้เลยหรือไง ถามคนตัวเล็กบนตัวเค้าที่จ้องเค้าตาแป้ว

ปล่อยSayขืนตัวพยายามลุกขึ้นแต่มือหนารั้งเอาไว้ ส่งสายตาหวานซึ้งไปให้อีกคนตอบกลับด้วยสายตาดุดันก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานยั่วยวน ร่างเล็กโน้มลงไปกระชิบข้างหู

ปล่อยหน่อยนะจิน แล้วเราจะได้คุยกันดีๆไง จินคลายมือออกSayเลื่อนสองมือลูบไล้แผ่นอกกว้างซบหน้าลงที่ซอกคอเค้า ร่างใหญ่ถึงกลับสะดุ้งไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะกล้าถึงเพียงนี้

ฉันไม่เตะนายแล้วก็ได้ต่อไปนี้แต่ฉันจะงับนายให้เนื้อหลุดซะที ว่าแล้วก็งับเข้าที่ไหล่ขาวของจิน

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกหยุดสิหยุด พอแล้ว

อืมที่รักค่ะหนุ่มสาวห้องข้างๆนี่ร้อนแรงกันแต่เช้าเชียว ร่างเปื่อยเปล่าใต้ผ้าห่มฟังเสียงห้องข้างๆตาโต

นั่นสิจ้ะที่รัก ผมว่าเรามาต่อกันบ้างดีกว่า เสียงร้อนแสนจะร้อนแรงของจินไปปลุกอารมณ์รักลุงป้าข้างห้องเข้าซะแล้วสิ แต่จะมีใครรู้ไหมว่ามันไม่ช่ายแบบนั้น (555 -*- 555 -*-555 --*)

***********************************

พวกคาเมะมารับแต่เช้าเลย ทุกคนได้แต่สงสัย ก็คนหนึ่งดูอารมณ์ดี แต่อีกคนหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา พอกลับมาถึงบริษัทSay ก็ขอตัวแยกไปเลยทันที ส่วนจินเองก็โดนโทโมโกะเรียกไปพบอีกแล้ว คาเมะแอนด์เดอะแก็งค์ได้แต่วิเคราะห์กันเอาเอง

นายว่าเกิดอะไรขึ้น ยูอิจิถามขึ้นคนแรกเลย

ไม่รู้ดิ สงสัยจะปล้ำเค้าแต่พลาดโดนเค้าปล้ำล่ะมั้ง โคคิพูดล้อเล่นแต่ทุกคนหันขวับมาสนใจ

เอ่อว่ะ น่าคิดนะเนี่ยจุนโนะยิ้มตาหยี

พอดีกว่าไหม ลุ้นกันแต่พองามเหอะนะ ทัตสึยะปรามความคิดที่เริ่มจะติดเรทของเพื่อนๆ

เอ่อฉันไปดำเนินแผนต่อไปก่อนนะ คาเมะพูดแล้ววิ่งออกไปทันที

เห้ยแผนต่อไปที่ว่านี่อะไรอ่ะไม่คิดจะบอกกันก่อนเหรอ ยูอิจิตะโกนไล่หลัง

สำเร็จแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะ คาเมะตะโกนตอบโดยไม่หันมามอง

หมู่นี้คาเมะสดชื่นขึ้นเนอะว่าไหมทัตสึยะพูดออกมา

นั่นสิดีขึ้นเยอะเลย เมื่อก่อนชอบแกล้งยิ้มมีช่วงนี้แหละยิ้มได้เต็มที่หน่อยโคคิยิ้มมองตามเพื่อนตัวแสบ

คงตัดใจได้แล้วมั้ง ยูอิจิปิดขี้เกรียจ

อืมหิว....... จุนโนะบ่นออกมา เพื่อนๆหันมาจิกตาด่า ก่อนเดินหนีไปทีล่ะคน

ไปไหนกันอ่ะ...รอเค้าด้วยดิ

Sayหลังแยกจากพวก KATTUN แล้วก็ตรงไปไปรายงานตัวกับโทโมโกะทันที เธอเดินออกมาสวนกลับจินที่โดนโทโมโกะเรียกมาพบพอดีทั้งสองคนเชิดใส่กัน เธอเดินเลี้ยวไปหาคินะในห้องทำงาน แอบย่องเข้าไปกะจะให้เจ้าหญิงหิมะตกใจเล่น

แบร่ๆๆ ซายูริสุดสวยมาแล้วค่า กระโดดเข้าไปกอดคินะไว้

เล่นไรของแกเนี่ยยัยบ๊อง Say คินะเอามือดันหน้า Say ออกไม่สนใจ

ไรเนี่ยงานยุ่งหรือไงเล่า นะๆสนใจหน่อยสิมีเรื่องจะเล่าเพียบเลย เธอยื้อแขนคนที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน คินะหันหน้าหลบจนเธอเริ่มสงสัย

คินะแกเป็นอะไร หันมาทางนี้ซิ คินะส่ายหน้าทั้งที่ยังคงหันหลังให้

หันมาเดี๋ยวนี้ แกหันมา เน้นเสียงหนักเริ่มไม่พอใจ คินะจึงค่อย ๆ หันหน้ามา Sayมองแผลช้ำที่มุมปากของเพื่อนรักอย่างตกใจ

ใครเป็นคนทำ ถามเสียงนิ่ง มือเล็กบีบแขนเพื่อนรักอย่างลืมตัว

คินะใครทำ ฉันจะให้มันต้องรับผิดชอบ สติขาดผึ่งลงไปเรียบร้อย

Say แกอย่ามาเวอร์แผลแค่นี้เอง ช่างมันเหอะ คินะยิ้มออกมาหวังว่ามันจะช่วยระงับอารมณ์โกธรของ Say ได้บ้าง

ไม่ตลกนะ ใครทำจะบอกไหมไม่บอกฉันจะไปหาเอง ว่าแล้วลุกพรวดจะออกไปแต่คินะกระชากแขนไว้แน่น

แกถือว่าฉันขอร้อง อย่าสนใจเรื่องนี้เลย เดี๋ยวไปกินข้าวร้านมาสเตอร์กันเหอะยูอิรออยู่ที่ร้านแล้ว น้ำเสียงร่าเริงใครดูก็รู้ว่าฝืนยิ้มเหลือเกิน

เชื่อแกเลย หน้าแหกขนาดนี้ยิ้มออกมาได้ ชักสีหน้าไม่พอใจ

น่า ๆ นั่งรอแป้ปนะเคลียนงานแว้บเดียว

ทางด้านจิน.....

โดนโทโมโกะเรียกไปบ่น บ่น บ่น และบ่น ไม่ได้บ่นอะไรมากหรอกที่เกี่ยวกับตัวเค้า บ่นพวกปาป้ามากกว่า กว่าจะหนีออกมาจากการบ่นของเจ้านายสาวได้ก็เล่นเอาหูชาเหมือนกัน อามรณ์เสียยัยบ้าเอ้ยกัดมาได้-*- เดินบ่นถึงSay มาตลอดทาง แล้วก้มีเสียงที่คุ้นเคยทักขึ้น

ไง อ่ะเอาไป คาเมะยื่นรออยู่โยนกระป๋องน้ำผลไม้ให้จิน

อืมขอบใจ จินยิ้มขอบคุณก่อนเปิดกระป๋องซัดโฮกเข้าไปด้วยความกระหาย

เป็นไรไปหน้าบูดเชียว

หืม...เปล่านี่ ไม่มีอะไรหรอกแล้วมารอนี่มีอะไรหรือเปล่า

มีไรจะถามน่ะสิ...เมือคืนเป็นไงมั่ง คาเมะเอาแขนคล้องคอช้าง...เห้ยไม่ใช่คล้องคอจินกระชิบถาม จินหันมามองหน้าสงสัยในคำถาม

แหมอย่ามาแกล้งโง่น่า อย่างนายน่ะคงไม่ปล่อยให้หลุดมือใช่ไหมล่ะ

พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย

จินอย่ามาปากแข็งเลยชอบ Say จังเค้าอยู่แล้วนี่นาเมือคืนมีโอกาสนายจะไม่... หมัดขวาตรงเข้าแก้มซ้ายคาเมะอย่างจังทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ทันตั้งตัว คาเมะแทบล้มทั้งยืน

มันจะมากไปแล้วนะพูดจาอะไร จินตรงมากระชากคอเสื้อคาเมะเงื้ออีกหมัดแต่คาเมะต่อยเข้าที่ท้องเล่นเอาจุกไปเหมือนกัน

นายคิดว่าตัวเองมีหมัดอยู่คนเดียวหรือไง คาเมะเงื้อจะต่อยที่หน้าบ้าง

เห้ยพวกนายหยุดเลยนะ โทโมะเดินมากับโคยาม่าและมัตสึดะวิ่งกรู่กันมาจับสองคนแยกออกจากกัน แม้แขนของสองคนจะโดนล็อคขาสองคนก็ยังยื่นมาเตะกัน

โอ้ยหยุดเลยนะ กรุจะบ้าทะเลาะอะไรกันเนี่ย โทโมะพาดขาจินกับคาเมะไปคนล่ะที ทั้งสองหยุดหอบจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง

มีอะไรกันน่ะ เสียงตัวต้นเรื่องดังขึ้น Say กับคินะเดินตรงมาทันที

แหะๆ เพื่อนไม่เข้าใจกันเล็กน้อยน่ะโทโมะพยายามไกล่เกลี่ยไม่อยากจะให้มีคนโมโหเพิ่มอีกคน

กัดกันยังกับแมว มีไรทำไมไม่พูดกันดีๆเล่าSay บ่นออกมารู้สึกเป็นห่วงทั้งจินและคาเมะแต่พูดดีๆไม่ค่อยจะเป็น

เอาเหอะๆ ทุกคนไปกินข้าวกันดีกว่านะท้องอิ่มจะได้ลืมเรื่องบาดหมาง คินะเอ่ยชวนทุกคน

นั่นสิ ไปนะมัตสึดะ ไปนะโคยาม่า สายตาขอร้องสุดริทธิ์ไปช่วยหน่อยเหอะเดี๋ยวเกิดไปตีกันขึ้นมาไม่มีใครช่วยห้ามจะยุ่ง -*-

************************

บอกได้ยังล่ะว่าทะเลาะเรื่องอะไรกัน โทโมะถามขึ้นนั่งกลั้นกลางระหว่างคาเมะกับจินตอนนี้ทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว Say กับคินะเดินหายเข้าไปหลังร้านปล่อบให้หนุ่มๆเค้าเคลียกัน

ไม่มีไรนี่ไม่อยากจะพูด ถามหมอนั่นเอาเองเหอะจินงอนลุกออกไปด้านนอกโทโมะได้แต่ทำตาโตอย่างเสียไม่ได้ แล้วหันมาหาคำตอบจากคาเมะแทน

ไงไปเหยียบหางเจ้านั่นเข้าท่าไหนกัน

ยามาพีโทรตามเพื่อนๆมากินข้าวที่นี่กัน คาเมะชวนเสียงรื่นเริงน้ำเสียงอารมณ์ผิดกับเมือกี้ลิบลับ

คาเมะนายไข้ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย.....ตกลงว่าไง

ไม่มีอะไรหรอกน่าเจ้านั่นก็แค่ตกหลุมที่ฉันขุดไว้เรียบร้อย

สำเร็จแล้วเหรอครับ มัตสึดะถาม

อะไรกันเหรอ...เรื่องที่เจ้าคุเล่าให้ฟังป่ะ โคยาม่ายื่นหน้าอยากรู้

เอ่อเรื่องนั้นแหละโทรตามเจ้าพวกนั้นกันด้วยนะ เดี๋ยวเข้าห้องน้ำไปดูหน้าหน่อยจะเสียโฉมไม่เนี่ยกุร..โห้ย!!! คาเมะสะดุ้งเฮือกเมือโดนเอานิ้วจิ้มแก้มน้ำตาพาลจะไหล

โทรตามใครกันจ๊ะคาเมะจัง ยูอิจิยืนหน้ามา มากันครบทีมเลย คุซาโนะ โคคิ จุนโนะ ทัตสึยะ ชิเงะ ยูยะ แม้แต่เรียว กับ อุจจี้ก็มากับเค้าด้วย

โหมากันพร้อมเพรียงเชียว ไปไงมาไงโคยาม่าถามสงสัยดูยังไงก็ไม่น่ามาด้วยกันได้

จะฟังเหรอยาวนะ....เรื่องมันมีอยุ่ว่าตั้งแต่ออกจาก...............................อุจจี้เริ่มเปิดปากพูดจนลิงจะหลับ

ไหนว่าไอ้เจ้ายูอิมารออยู่แล้วไงSay หันไปเม้งคินะที่มาแล้วไม่เจอยูอิอย่างที่บอก

ยูอิมาแล้วนะมาสเตอร์บอกว่าออกไปซื้อเค้กกล้วยหอมพูดพลางล้างผักในอ่างอย่างเบามือ

ขอโทษนะครับ

อ้าวคาเมะจัง กำลังจะเอาไปให้พอดีเลยSay ชูกระป๋องน้ำในมือพร้อมพาสเตอร์ยา

อืมผมจะมาบอกว่าเจ้าพวกนั้นมากันเต็มร้านเลยครับสงสัยต้องสั่งอาหารเพิ่ม

จริงเหรอสงสัยต้องปิดร้านแล้วมั้ง คินะพูดเล่น

เอาสิลูกค้าอื่นไม่รับมันแล้ววันนี้ มาสเตอร์เดินถือกระป๋องเบียร์เดินมา

นี่ๆ ขาดทุนอย่ามาโวยนะเฮียSay ว่า

ไม่โวยหรอกพี่ชายแกมาเมือกี้มันบอกว่าเหมาแล้วล่ะ

เห้ยๆ ไอ้ชินมาตอนไหนเนี่ย.แว้กเจ็บนะวุ้ยไอ้บ้าชิน มือกุมหัวที่โดนตบ

ปากเนี่ยปากเรียกพี่ชายสิ พี่ชินค่ะ พี่ชินขาพูดงี้เป็นมั่งไหมเนี่ย -*- ชินยะเอามือตบหัวน้องสาวไปมา

เอ่อๆ รู้แล้วน่า แบร่ๆ คาเมะจังไปทำแผลกันเถอะป่ะ ค้อนพี่ชายก่อนเดินนำคาเมะออกไปจะตรงออกไปที่โต๊ะแต่คาเมะดึงมือแล้วพาออกมาข้างหลังร้านแทน

เอ่อคาเมะจัง...Say จะเอ่ยถามแต่คาเมะเอานิ้วแตะปากไว้ก่อน

ผมมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะครับSay เลยได้แต่ปล่อยให้คาเมะจูงมือเดินออกไปทั้งสองมานั่งตรงที่นั่งพักข้างหลังร้าน คาเมะเอากระป๋องขึ้นมาประคบหน้า

มีอะไรจะคุยเหรอคาเมะจังSay เอียงคอถามอย่างนึกสงสัย จังหวะนั้นจินเดินมาเห็นเข้าพอดีจึงแอบหลบอยู่หลังกำแพง ไม่ได้แอบฟังนะแค่ฉันจะเดินเข้าร้านเท่านั้นเอง-*-

คือ...ไงดีหล่ะอืมที่วันนี้ผมโดนจินต่อยน่ะเป็นเพราะผมพูดจาไม่ดีเอง คาเมะเกาท้ายทอยพูดออกมาไม่เต็มปากกลัวอยู่เหมือนกันว่าจะโดน Say ด่าเข้าให้

ต่อให้เป็นแบบนั้นก็เหอะเพื่อนกันนะทำอะไรแบบนี้ได้ไง

ช่างเหอะไม่เชื่อผมก็ตามใจแต่ผมขอร้องอย่างหนึ่งได้ไหมครับ คาเมะหันมาถาม

ได้สิถ้าทำได้จะทำให้ ยิ้มหวานออกมาน้อย ตอนนี้จินเอาตัวแนบกับกำแพงแทบจะได้เสียกันอยู่แล้วเพื่อนจะให้ได้ยินบทสนธนาให้ได้มากที่สุด

ผมขอให้ Say จังลองมองจินซะใหม่ มองโดนที่ไม่มีอคติ ที่จริงแล้วจินเป็นคนดีมากเลยนะครับเป็นเพื่อนเป็นพี่ที่ดีที่สุดของผม ถึงเค้าจะใจร้อนไปบ้างแต่จริงแล้วคนเราทุกคนเองก็มีข้อเสียเยอะแยะไปนี่ครับ...กรุณามองเค้าซะใหม่ด้วยนะครับ พูดพร้อมยืนขึ้นโค้งให้ Say

คาเมะจังพอเถอะ...ได้ๆ พอแล้วเลิกโค้งได้แล้ว ฉันไม่ได้เกลียดอะไรหรอกมาดีฉันก็ดีตอบมาร้ายฉันก็ร้ายตอบแค่นั้น

จริงๆนะครับ ขอบคุณครับ Say จังนี่น่ารักที่สุดเลย คาเมะยิ้มดีใจจนหน้าบาน(สวมบทบาทแน่บเนียน)

แต่มาพูดแทนแบบนี้จะได้อะไรขึ้นมาน้าคาเมะจังเจ้าตัวเค้ายังไม่คิดจะขอโทษเลยทำอะไรเอาไว้Say ทำหน้าเซ็งจิต

งั้นก็ให้เจ้าตัวเค้าขอโทษสิครับ พูดแล้วก็เดินตรงไปทางที่จินแอบฟังอยู่ จินเห็นคาเมะเดินมามองซ้ายมองขวาหาที่หลบคว้าถังอะไรไม่รู้มาครอบหัวเอาไว้ แต่ตัวโผล่ออกมาเต็มๆ-*- พ้นมากเลย

จินปัญญาอ่อนน่า ทำไรไว้ไปเคลียซะฉันเข้าข้างในก่อนนะคาเมะเอามือเคาะถังไปทีหนึ่งก่อนวิ่งเข้าข้างในไป ไปสมบทกับเดอะแก็งค์ที่แอบดูอยู่อย่างล้นหลาม

นายเอากล้องไปตั้งไว้ตรงไหนอ่ะเห็นชัดหมดทุกเม็ดไหม? คาเมะถามไปที่เรียว

เรียบร้อยไม่ต้องห่วงภาพคมชัดแน่นอน .... เอ่อเค้าทำกันเป็นขบวนการเจ้าคร่า--*

ในที่สุดจินก็ตัดสินใจเดินออกมาจากที่ซ่อนที่แสนจะมิดชิด(ตรงไหน) เดินมาหา Say ที่นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้

ออกมาได้แล้วหรือไง ไร้มารยาทจริงแอบฟังคนอื่นเค้าคุยกันSay กัดเข้าให้หนึ่งดอกใหญ่ๆ

คือฉันไม่ได้แอบนะก็พวกเธอมาคุยกันตรงนี้ขวางทางเข้าไว้ทำไมล่ะจินเถียง

อืมๆๆ พวกฉันเสียมารยาทเองแหละ ดันคุยกันเสียงดังให้คนอื่นเค้าได้ยิน -*-

ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย..... จินเสียงหงอย

........................... ต่างคนต่างไม่มีใครพูดอะไร Say มองเหม่อออกไป จินเองจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานนั้นอย่างกล้าๆกลัว พูดไปสิ พูดไปสิ อาคานิชิพูดออกไป ลมพัดวูบทำให้รู้สึกหนาว

อิ้ย...นี่นายถ้าไม่พูดอะไรฉันเข้าข้างในก่อนนะSay ลุกขึ้นเดินผ่านหน้าจินไป จะไปแล้วน้าอาคานิชิ แกพูดเดี๋ยวนี้

ขอโทษ....ฉันขอโทษ..ขอทานะที่แย่งรถเธอ...ขอโทษที่ทำโทรศัพท์เธอฟัง....ขอโทษที่ทำเธอหัวโน..ขอโทษที่ไปขโมยจูบแรกของเธอ จินพูดทั้งหมดออกมารวดเดียวใจเต้นไม่เป็นส่ำหน้าแดงก่ำ

บ้าจะพูดเสียงดังทำไมเนี่ย แล้วใครว่าจูบแรกย่ะ..ฮะๆๆ ฮ่าๆๆๆ...ดูหน้านายสิSayหันควับมามองหน้าจินแล้วก็ต้องหัวเราะออกมา จินเอามือคล่ำหน้าตัวเอง ขำไรหนักหนาคนเข้าออกจะหล่อ--* แล้วก็ต้องตกใจที่มือมีเขม่าสีดำติดออกมาเต็มเลย

5555 5555 ดูสิหน้าดำปี้เลย 5555Say ขำจนตัวงอ จินถูหน้าตัวเองไปมายิ่งถูยิ่งเลอะ

อย่าหัวเราะได้ไหมเนี่ยไม่ตลกนะ จินเริ่มงอนไอ้ถังบ้า

555 มานี่มาฉันเช็ดให้Say เอาผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆเช็ดออกให้อย่างเบามือจินมองการกระทำนั้นเหมือนต้องมนต์สะกด

ขอโทษนะ Say จัง สบตาสื่อออกมาว่าอยากจะขอโทษจริงๆ

อือยกทาให้นะท่านเปา 555555 555555 ยิ้มหวานให้จริงใจ

โฮๆๆๆ จูบสิจูบๆๆๆๆๆๆ โคคิลุ้นตัวโก่ง

กอดๆสิกอดคุซาโนะกำหมัดจนเส้นเลือดปูด

โอ้ยไอ้จินลีลาจิงวุ้ย ยูอิจิบ่นเซ็ง

ของอย่างงี้ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิครับ ยูยะพูด

เอ่อจิงนายก็อพูดถูกนะเนี่ย ก็ลองไอ้เด็กนั่นมันกอดหรือจูบน้องสาวฉันดูสิ ชินยะหักมือดังกร้อบๆ ทุกสายตาหันพรึ่บมาทางต้นเสียง

ป๊ะป๋า!!!!!! มาตั้งแต่เมือไหร่เนี่ย โทโมะแหกปากลั่น

ใครเป็นคนรับผิดชอบที่นี่เนี่ยชินยะส่งยิ้มหวานให้ ทุกมือชี้พริบไปที่คาเมะ เพื่อนรักแกกันอย่างมากมาย คาเมะชี้ตัวเองผมป่าวน้า

ไม่รู้แหละรับผิดชอบร่วมก็แล้วกันนะ ชินยะวิ่งไล่ทั้งหมดแตกกระเจิงออกจากที่ซุ่มวิ่งตรงไปทาง Say กับจินยื่นอยู่กลายเป็นวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสหนานลืมอายุกันเลยที่เดียว

ลืมแก่ซะแล้วป๊ะป๋าเรา...มาม้าจ่ายมาเลยหนูชนะผนัน รินนะยิ้มร่ามีความสุขได้ตังค์ช๊อปแล้ว แต่ชิโอริเดินไม่รู้ไม่ชี้หนีไป รินนะวิ่งตามเข้าไปทวงเงิน(เอ่อมากันหมดทั้งเรื่องเลย)

อย่างงี้นี่เองลุ้น Say กับจินคุงกันนี่เอง คินะส่ายหัวหัวเราะที่เห็นคนตัวโตๆวิ่งไล่จับกันวนไปมารอบ Say กับจิน

ครับ น่าจะมีใครมาลุ้นพวกเรามั่งนะครับ มัตสึดะพูดออกมาเบาๆให้คินะได้ยิน คินะตาโตหันมาสบตายิ้มอายๆ ออกมา

โอยเหนื่อยชะมัดแล้วฉันจะวิ่งมาทำไมเนี่ย เราไปเกี่ยวกับเค้าตั้งแต่เมือไหร่ โคยาม่าแอบหนีมานั่งหอบอยุ่คนเดียว มือมือเล็กๆ ยื่นขวดน้ำมาให้

ขอบใจรับขวดน้ำมามือปาดเหงื่อออกไม่ได้มองหน้าคนให้เลย

อ๊ะอย่าเอาเสื้อเช็ดนะ นี่ผ้าเช็ดหน้า ยูอินั่งลงข้างๆ จัดแจงเอาผ้าซับเหงื่อให้โคยาม่า

ยูอิซัง ยูอิยิ้มหวานผยักหน้าว่าใช่ฉันเอง

เค้าเล่นอะไรกันอยู่เหรอ ไปซื้อของแป้บเดียวไม่เห็นรู้เรื่องเลย พูดมือยังซับเหงื่อที่ไหลออกมาเป็นน้ำก๊อกของโคยาม่าต่อไป

เอ้าเสร็จแล้ว อ้ายโคยาม่าคุง โคยาม่าล้มคว่ำไป(อีกแล้ว) เสียงร้องของยูอิทำให้ทุกคนหันมาดูอาการโคยาม่ากันใหญ่

สุดท้ายแล้วค่ำคืนนี้จบลงด้วยการกินข้าวที่พร้อมหน้าพร้อมตา คำขอโทษก็พูดไปแล้ว คนโกรธก็หายโกรธแล้ว ความรู้สึกดีๆ บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจใครบางคน และใครบางคนที่หัวใจหยุดเต้นเพียงเพราะรอยยิ้มของคนที่ตัวเองแอบปลื้ม คำว่าขอโทษคำง่ายๆที่เพียงคุณเอ่ยมันออกมาจากใจ ไม่ว่าใครได้ฟังเค้าก็พร้อมจะอภัยให้คุณ............จบแล้ววุ้ย --*

********************************************